Ya bir gün Asena`nın çok sevdiği timi ölürse? Ya Kaos timiyle Asena`nın hayalleri de ölürse? Hayat o zaman Asena`nın gözünde kabusa döner her sabah timine içtima yapmak için coşkuyla uyanan Asena artık Hüzünle uyanır... Asena Kaos timine o kadar bağlı yaşamıştır ki Kaos Timi ile birlikte Hatıraları da ölür tabi Asena kabullenir ise..

Türkiyenin İli olan İzmir Gereklu Bilgiler Verir.

🎭 Konu: Güçlü bir aşiretin reisi olan Azmi Ağa’nın oğlu Baran, yurtdışından üniversite eğitimi sonrası Mardin’e döner. Ancak ailesi onun, çocukken sözlendiği Zeynep ile evlenmesini ister. Baran’ın gönlü ise İstanbul’dan gelen özgür ruhlu bir gazeteci olan Eliftedir. Zeynep, töreye boyun eğmiş bir “kuma” olmaya razı olmuştur. Ancak Elif bu düzeni yıkmaya kararlıdır. Aşk, ihanet, töre, intikam, tutku ve kan birbirine karışır.

gunveler ve hayatın akısı falan oylesıne yazdım

Bir küçük kızın unutamadığı hala etkisinde olduğu geçmişinin hayatına etkisi.

Herşey fransadan karsa ailemi görmeye gelmemle basladı

Bu kitapta bir ilkokul çocuğunun hayatı geçiyor

Kötü insan olunca basına gelecekler.

yazcm yazcm yazcm

Yasmin Karataş, babasının katilini asla affetmeyecekti.Ta ki o katilin, kalbine yerleştiğini fark edene kadar. Baran Çaykaralı, gururuna gölge düşürmemek için silahına sarıldı.Ama hayat onu,en düşman olduğu kadının gözlerine hapsetti. Bu bir aşk değil Bu bir savaş Ve kalpler, en kanlı cephede çarpıyor.

ÜALDKCKCKDOSKSLXLCMCKDKS

"Kerem.."Bir kaç saniye duraksamıştı. Sanki cesaretini toparlamış gibi."Daha önceden beni hiç gördün mü?"diye soluk bir ses ile bal rengi gözleri bana dönmüştü. Şimdi nasıl anlatılırdı ki.. Gözlerimi istemsizce onun gözlerinden kaçırdım. Kendimi toparladığım an koyu bal gözlere döndüm. Kısık sesim ile"Eylül ayının ilk haftası perşembe günü terastaydın.. Hava hafiften esiyordu ince bir pikeye sarılmıştın. Saçların açıktı. Yuvarlak gözlüklerin vardı. Kitap okuyordun... İlk o zaman gördüm seni.." Ve daha anlatamadığım detaylar.. Hardal sarısı ince bir kazak vardı üzerinde.Saçının köşesinde beyaz bir toka vardı. Sağ orta parmağında baş harfinin olduğu bir yüzük, boynunda ise Salih abinin doğum gününde hediye aldığı kelebekli bir kolye.. Elinde ki kitap ise..Özdemir ASAF`dan Çiçek Senfonisi..ydi. Keşke dışımdan da söylemeye cesaretim olsaydı... Varlığı beni huzura kavuşturan tek kişiydi. Tek başımayken üzerime gelen duvarlar şuan benden kaçıyordu. Nefes aldığımı hissetmiştim. Ama bu sefer bambaşkaydı.. Biliyordum bi gün beni terk edecekti. Çünkü şuan yanımda kendi isteği ile bulunmuyordu. Ama her gittiğinde peşinden koşacaktım çünkü ben çoktan kalbimi ona teslim etmiştim.. Onun haberi olmadan kalbim de sevmiştim.. ________________________________________________ Kerem Soyhan & Cemre Kumcu

Poyraz Kasvet hiç bir zaman ağlamamıştı. Erkekler ya da adamlar ağlamaz diyenler yanılmıştı. O soğuk akşamda adam üşüdüğünün farkında değildi ve artık hep soğukta kalacağını bilmiyordu. O akşam bir hıçkırık kopmuş ve gerisi gerisince gelmişti. Birisi bağırıyordu, yalvarıyordu. O bu adamdan başkası değildi. Ne için ağlıyordu, ne için boşlukta kalmış gibi hissediyordu ? Bundan sonra her şey farklı olucaktı. Asıl olaylar bundan sonra başlayacaktı ve asıl değişen Poyraz Kasvet olucaktı. "Nefret etmiyorum, etmeyeceğim!" Diz çöktü ve yatakta onun önündeydi. Ellerini sevdiği kadının saçlarında gezdirdi. Dokunmaya kıyamadığı kadınına ilk defa dokunuyordu ve her yeri titriyordu. "N`olur.." Uzandı ve saçlarına öpücük kondurdu. Kadın hiç bir tepki vermedi. Adam onun tepki vermesini delicesine istiyordu. Adam kadının boynuna uzandı. Ufak öpücükler kondurdu. Bir an uzaklaştı ve nefes nefese, kısılmış sesi ile "İzin verme, nefret etmek istemiyorum." dedi ve öpmeye devam ederek, hiç hız kesmeden ve kadının karnına uzandı. "İzin verme n`olur!" dedi kısılan sesiyle ve kadının karnına gömdü yüzünü. Her bir öpücükte bir gözyaşı saklıydı ve artık saklayamıyordu. Bütün duyguları dışı vurulmuştu. Canı yanıyordu. "İzin verme!" durdu, öpemedi. Yumruk olan elleri kadının yanında ki çarşaflara ilk başta yavaş sonra hızlıca yumruk atmaya başladı. "Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır!" diye ilk başta kısık sonra haykırışlara dönüşen sesi ile ağlamaya ve çarşafa yumruklar savunmaya başladı. Dakikalar geçti, ellerinden sıcak bir sıvı yayılıyordu. "Nefret ediyorum, nefret ediyorum! Senden nefret ediyorum!" diye kadının karnına yüzü gömülüyken haykırdı. Saçlarının arasında birinin parmaklarını hissetti. Onları şefkatle okşuyordu. Adam rahatlamadı, aksine daha da nefret etti.