“Sen benim karanlığımda doğan tek Güneştin.” Aras onu ilk gördüğünde, bunun sadece bir görev olduğunu düşündü. Bir isimdi Güneş. Ulaşılması gereken hedef, çekilmesi gereken tetik… hepsi bu kadar basitti. Ama hiçbir şey basit kalmadı. Güneş kaçıyordu. Geçmişinden, gerçeklerden… belki de kendinden. Aras ise yaklaşmak için, güvenini kazanmak için, ve sonunda… onu yok etmek için oradaydı. Fakat Güneş’in göründüğü kişi olmadığını bilmiyordu… kimse bilmiyordu. Güneş bile. Gözlerinde sakladığı o kırılganlık, bazen yerini keskin ve tehlikeli bir bakışa bırakıyordu. Aynı bedende iki farklı ruh… Aras her geçen gün ona biraz daha yaklaşırken, geri dönüşü olmayan bir yola girdiğini fark ettiğinde çok geçti. Artık mesele bir görev değildi. Güneş’in geçmişi, yaşadıkları… ve Güneş’in ta kendisiydi. Peki, Aras tetiği çektiğinde kimi öldürecekti? Güneş’i mi… Yoksa ailesinin ellerine bulaşan kanın son tanığını mı?