🌙 “Bazen en büyük kaçış, en doğru yola çıkar.” Alev, annesinin yokluğunu ve babasının acımasızlığını sırtında taşırken, kendini hiç olmadığı kadar yalnız hisseder. Kaçmak tek kurtuluş yoludur. Ama kaçış, onu tesadüflerle örülü bir yola sürükler. Zuhur… Geçmişi sırlarla dolu, yaraları görünmeyen bir adam. Onunla her karşılaşma, Alev’in kalbini biraz daha karıştırır. Kelepçeler, mezarlıkta yankılanan sessizlik, ay ışığında saklanan sırlar… İkisini de birbirine doğru çeker. Ama kurtuluş, sadece aşka kavuşmak değildir. Bazen yalnızlığın en karanlık anında kendi gücünü keşfetmektir. Bazen de, en çok yara aldığında kalbinin hâlâ atabildiğini fark etmektir. Alev’in kurtuluşu belki de hepimizin içinde saklı: Acının içinden geçen, düşse bile ayağa kalkmayı öğrenen bir yürek.

şiirimsi biseyler öylesine