GİRİŞ

GİRİŞ

Kalp kırıklığı acıdır. Beklemek, gitmek, kalmak...

Hangisi zor diye sorarlar ya, ölümlerden ölüm beğenmenin eş anlamlısıdır bence.

Hepsinin ucu ayrılıktır neticede.

Beklersin dönmez...

Gidersin dönmezsin...

Kalırsın ama sevemezsin...

Yanmak mı acıtır canı daha çok, dipsiz sularda boğulmak mı?

İkisi de yavaş yavaş ölmektir sonuçta, hangisini ister ki insan?

Tam da bu hikayeye göreydi bu tanım.

Uğur bekleyendi, kalandı dipsiz sularda boğulandı.

Burçin ise gidendi, cayır cayır yanandı...

.......

Genç kız kutuyu açtığında gördüğü hediye ile karşısındaki adama gülümsedi ve "Seni seviyorum aşkım," diyerek adamın boynuna sarıldı.

Adam da onun bu tepkisi ile gülümsemişti. "Beğenmene sevindim aşkım," deyip kızın dudağına bir öpücük kondurdu.

Kız mutlulukla cıvıldarken birden her yer karardı. Etrafına bakındı, kimse yoktu. Karşısındaki adam yok olmuştu birden bire. O kadar adını haykırmasına rağmen, duyulmuyordu sesi sanki.

Elindeki kutuya çevirdi bakışlarını, kutudaki kolye birden kara bir yılana dönüşmüş, dolanıyordu ki, hemen attı elinden kutuyu ve bir ses duydu. Arkasını döndüğü an yine o tokat kızın suratına patlamıştı. Canı öylesine acımıştı ki yüzünü buruşturdu.

Genç adam yaklaşık yirmi dakikadır yanındaki koltukta uyuyan ve yüzü şekilden şekle giren kızı izliyordu. Muhtemelen kabus gördüğünü düşündü. Kızın birden irkilerek uyandığını gördüğünde ise endişe ile ona bakmaya devam etti ve dayanamayıp, "İyi misin?" diye sordu.

Kız önce nerede olduğunu idrak etmeye çalıştı. Şehirlerarası bir otobüste olduğunu fark edince, rahat bir nefes vererek, "İyiyim," diye yanıtladı adamı.

Burçin Uğur’un uzattığı suyu yavaş yavaş içerken, adamın bakışlarının hala üzerinde olduğunu fark ediyordu.

"Kabus gördün sanırım."

"Evet. Uzun süredir görüyorum. Ama nasıl başa çıkacağımı bilmiyorum."

Uğur yine kızın çenesinin açılacağını düşündüğü için "Tamam, sormadım say!" dedi kendine küfrederek ve başını cama çevirdi. Hayır arkadaşı bu deli kızı ona emanet ederek ne yapmaya çalışıyordu. Sabrını mı sınıyordu? Askeriyede karşısına çıktığında, soruları ile bunaltmıştı onu. Yani ona neydi burada kaç asker olup, sabah kaçta kalktıklarından ya da ne yediklerinden. Çok mu önemli bilgilerdi bunlar? Meraklıydı anlaşılan.

O değil de tam bir baş belasıydı.

 *

Burçin...

Güveninin yıkıldığı yerden onu tutan adama sarıldı. Uğur’a...

Uğur...

Dönmeyen birini beklediği yerde aşkla sarmalandı, aşkla sarıldı o minik kadına. Burçin’e...

Ve aşk...

En yakıcı, en yıkıcı ve en acıtıcı şekilde buldu ikisini.

Uğur askerlik arkadaşının kuzeni Burçin’e İstanbul'a kadar eşlik ederken, aslında başına büyük hem de ciddi anlamda büyük bir bela aldığını nereden bilecekti ki...

O... En büyük baş belasıydı çünkü...

Aşk-Çıkmaz Sokak başlıyor.