Baş Belası B.26.

​​​​​​Kimler Asya diyor?

Kimler Arya diyor?

Bu aşkta kazanan kim olsun isterdiniz?

🚖🚖🚖

"Ben Asya'nın ikiziyim."

Bu cümle kafamın içinde fırıldak gibi dönüyordu. Ben Arya'dan çok daha başka şeyler duymayı beklerken o bana Asya'nın ikizi olduğunu söylemişti. "Asya'nın ikiz kız kardeşisin demek?"

Siyahlar içindeki bedenini öne doğru eğdi. Kan kırmızı dudakları eyleme geçmeye hazırlanıyordu. Sesinin rengine şuh bir tını yükledi. "Evet, Evrim, ikiziyim."

Her şeye rağmen zihnime düşen karartı suyu bulandırmaya yetecek cinstendi. Böyle bir şey olabilir miydi? Eğer olsaydı Asya, büyük ihtimalle bana anlatırdı.

Evrim koçum, ben korkmaya başladım. Tehlikeli sularda yüzüyorsun, aman dikkat et... Asya'nın ikiz kız kardeşinin gecenin bu saatinde senin taksinde ne işi var? Üstelik baksana, bu kızın hali hiç hal değil. Kız resmen sana yürüyor, demedi deme. Benden uyarması...

Eğer Arya'nın sözlerinde doğruluk payı varsa aramıza mesafe koymanın zamanı gelmişti. Gerçi hep mesafe vardı ama. Yine de ona bir kadın değil kardeş gözüyle bakmalıydım. Karakaşlarımı birbirine fazlasıyla yakınlaştırdım. Kaşlarım çatılınca ister istemez yüzüme bir ciddiyet oturdu. Neme lazım böylesi daha iyiydi. Önce ses tellerimi açmak için "öhöm" diye bir ses çıkardım. Gırtlağımdan çıkardığım sesin eş anlamı ise benden biraz uzaklaş demekti.

"Asya, bana bir ikizi olduğundan hiç bahsetmemişti?"

Tekrar duruşunu eski haline getirip arka koltuğa iyice yayıldı; ruhen rahatlamış görünüyordu. Soruma karşılık olarak başını, hafiften sağa sola salladı. Lüleli siyah saçları, başının hareketi doğrultusuna paralel olarak salındıkça şampuanının, egzotik kokusu taksinin içine yayılıyordu. Allah, sahibine bağışlasın alımlı kadındı doğrusu. Onun her şartta etkisi altına almayacağı insanoğlu yoktu...

Baldızın olur kendisi, derken içten içe kıs kıs gülüyordu. Kimden taraf olduğunu anlamakta zorluk çektiğim, iç sesim...

Kıkırtıyla gülerken, "İlahi Evrim, olmayan kız kardeşinden nasıl söz etsin ki?"

Arya'nın ağzından çıkan sözler ense köküme bir balyoz darbesi gibi inerken, sersemleyen başımı arka koltukta oturan kadına doğru çevirdim. Arya, benimle dalga mı geçiyordu? Ne demekti olmayan kız kardeşi? Biraz önce kendisi değil miydi, ben Asya'nın ikiziyim diyen? Öfkeli bakışlarımı yüzüne fırlatmak için dönerken, onunla burun buruna geldim. Hangi ara oturduğu pozisyonu değiştirmişti de burnumun dibine kadar sokulmuştu.

Ben öfkeli bir boğa gibi burnumdan soluyordum ama o gözlerini kırpmadan sanki zihnimi okumak istiyormuş gibi bakışlarını yüzümde gezdiriyordu. Ben ömrü hayatımda bu kadar korkusuz birini daha görmedim. Sanki biraz önce kendisi değildi bana bir öyle bir böyle diyen?

Şimdi karşıma geçmiş ruhsuzca bana bakıyordu. Bana inat olsun diye mi yapıyordu bütün bunları? Eğer öyle idiyse benimde ona söyleyecek bir çift sözüm vardı. Kuyruğuna basılmış bir kedi gibi atağa geçtim. "Siz benimle dalga mı geçiyorsunuz? Hem ikiziyim diyorsunuz, hem değil? Benim de sabrımın bir sınırı var ama?"

"Hıh... " diye omuz silkerken dudaklarına hınzırca bir tebessüm yayıldı. "Ben hala söylediğim sözün arkasındayım Evrim, sensin beni yanlış anlayan."

Gözlerim kendiliğinden kısılırken, "Nasıl yani?" diye sordum. "Ben miyim seni yanlış anlayan? Senin sözlerinin neyini yanlış anlayacağım acaba? Eğer maksadın benim kafamı karıştırmaksa," dedim avuç içlerimi birkaç kez birbirine vurup ona alkış tutarak. "Bravo, gerçekten bunu başardın. Tebrikler... Alkışlar Arya'ya..." dedim.

Benim şaşkaloza dönmüş halimden hoşnutmuş gibi hala bana bakarak gülümsüyordu. "Niyetim kafa karışıklığı yaratmak değildi."

Hırçın dalgaların kayalara çarpan isyanı gibi sesimin ayarını fazlasıyla yükseltim, "Öyleyse ne?" diye sorarken.

Söz dinlemez firari ruhumu görünce Arya, siper almak ister gibi usulca kendini geriye doğru çekti ve bir sanığın itiraf cümlelerine benzer kelimeleri yutarak konuşmaya başladı. "Asya ile ikiz olduğumuz doğru fakat biz ruh ikiziyiz. Kardeş değiliz..." dedi ve ortaya atom bombasını patlattı...