Gafil Avlanmak B.9.

Merhaba, güzellikler!

Nasılsınız?

En güzel yarınlar sizlerin olsun. Keyifli okumalar diliyorum.

🚖🚖🚖

Kendi çıkarı doğrultusunda hareket eden bencil insanlar vardır. Siz karşınızdaki insanın iç yüzünü çıplak gözle bakınca göremezsiniz. Onlar kendi içlerinde sinsice planlar kurarak oynarlar oyunlarını. Onların kirli planları sizin masumluğunuz sayesinde amacına ulaşır. Beyninizi yıkarlar ama siz bunun farkına bile varamazsınız. Kalbinize girerler siz bunu sevgi zannedersiniz. Hatta aşk zannedersiniz. Onun yalancı bakışlarına, sahte sözlerine kanar ve gafil avlanırsınız.

Arya, bana doğru küçük adımlar atarak yürürken lüleli saçları her adımda havalanıyor onun görüntüsüne ayrı bir hava katıyordu. Arya'nın üzerime odaklanan bakışları adeta fotoğrafımı çeken bir kamera gibiydi.

Yüzüme yapmacık bir gülümseme yerleştirdim. "Kalksak mı artık?"

"Evrim, alınırım ama sen neden bu kadar huzursuzsun?"

Evet, huzursuzdum yabancı birinin evinde olmaktan. Evet, huzursuzdum Arya'nın hal ve hareketlerinden.

Oturduğu yerden kalıp tam dibime kadar geldi durdu. "Tamam, Evrim, kalkmak istiyorsan kalkalım hiç sorun değil ama önce bir selfıe," dedi ve telefon ekranını yüzüme doğru tuttu. Öz çekim yaparken de bana iyice sokulmuş başını başıma doğru yaklaştırmıştı. Kıyıma yaklaştığında parfümünün baş döndürücü kokusu burun deliklerime dolmuştu. Burun deliklerimden geçerek her hücreme yayılan bu koku gözlerimin kapanmasına neden olmuştu. Gerçekten parfümü insan üzerinde kışkırtıcı bir etkiye sahipti.

Arya'nın masum gibi görünen öz çekimi gören birisinin bizi sevgili zannetmesi muhtemeldi. Bunu yapmadan önce benden izin alması gerekmiyor muydu? Hemen kendimi bir adım geriye doğru çektim çünkü sinirlenmiştim. Bu kız ne yapmaya çalışıyordu? Onun ne yapmaya çalıştığını anlamakta cidden zorlanmaya başlamıştım. "Ne yapmaya çalışıyorsunuz? Bu çekimi yapmadan önce benden izin almalıydın. Hemen siliyorsun..."

Arya, yüzüne çocuksu bir ifade yerleştirdi ve boynunu yana doğru yatırdı. "Özür dilerim Evrim, kötü bir niyetim yoktu. Tamam, çok doğru söylüyorsun önce senden izin almam gerekiyordu ama bunun sorun olacağını hesap edemedim işte. Niyetim sadece bu geceden bir hatıra görüntüsü çekmekti."

Başımı olumsuzca sağa sola salladım ve gerilen sinirimi bastırmaya çalıştım. "Öyle de olsa ben böyle bir şeye izin veremem; lütfen sil o görüntüyü."

"Tamam ya, sen canını sıkma hemen siliyorum," dedi ve telefon ekranında bir süre oyalandı. "Bak sildim işte." dedi.

Bana sildiğini söyledi ama gerçekten sildi mi o görüntüyü inanın bilmiyorum, zira içimde adını koyamadığım bir huzursuzluk vardı. Sildim dediği görüntüyü silmemiş olabilir miydi? Yetişkin bir kadının bana yalan söyleyecek hali yoktu herhalde. Onun söylediklerine mecburen inanmak zorundaydım.

"Kalkalım biz!" dedim ve salonunun kapısına doğru yöneldim. Bu evden bir an önce ayrılmak ve uzaklaşmak istiyordum. Bu evde beni boğan tedirgin eden bir şeyler vardı. Şu an kafamın içinde dolanan tek şey Arya, nereye gitmek istiyorsa bir an önce götürüp bu karmaşadan kurtulmaktı.

Benim kapıya doğru adımlamam Arya, üzerinde bezginliğe neden olmuştu. "Bir dakika Evrim," deyip beni durdurdu. Beni durdurduktan sonra arkadaşına döndü.

"Buğlem, canım arkadaşım, olanlar için gerçekten çok üzgünüm. Benim yüzümden Sarp, seni de rahatsız etti. İnan bana bunun olmasını hiç istemezdim. Senin de gördüğün gibi Sarp, laftan anlamıyor. Baksana bu ayrılık işini sana kadar taşımış. Umarım bu onun son vukuatı olur. Cidden çok üzgünüm," dedi ve arkadaşına sarıldı.

Arya, arkadaşından ayrılıp bana doğru döndü. "Evrim, bak şimdi önceden soruyorum bu günün anısına üçümüz birlikte bir selfıe çekelim mi?" Bu kez onun isteği bana masumca bir istekmiş gibi geldi. Umarım hislerimde yanılmıyorumdur.

Başımı olur manasında aşağı yukarı salladım. Ben selfıe çekmesi için izin vermiştim ama o bundan faydalanarak hiç çekinmeden kıyıma iyice sokulmuştu. Çekim yaparken vücudunun her hareketi benim vücuduma değiyor onun bu hareketleri ise beni fazlasıyla rahatsız ediyordu. Üstelik bütün bunları bile isteye yapıyordu.

Huzursuzluğum hat safhaya ulaşmıştı. Bu ev beni öyle çok rahatsız etmişti ki, vücudum kaşınmaya başlamıştı. İki elimle yüzümü sıvazladıktan sonra ensemi kaşımaya başladım. "Gidelim!"

Arya, "ayih" diyerek sıkkınlığını belirtirken, "Gidelim Evrim, görende yerinden su çıktı sanacak. Bir rahat oturamadın şurada." dedi.

Biz evden çıkmak üzereyken Buğlem, "Arya, buradan çıktıktan sonra eve mi geçeceksin?" diye sordu.

Arya, hiç düşünmeden, "Hayır canım!" cevabı verdi.

Benim iç ses dile geldi: Evrim, bu kız evine gitmek istemiyorsa sence buradan sonra nereye gitmek isteyecek? Ben bu kızın niyetinden kuşku duymaya başladım. Seni de uyarayım dedim. Bana inan bu kız tekin birine benzemiyor. Sonra durduk yere senin başını belaya sokmasın. Sonra Asya, duyar...

Asya, ismi ruhumu titretmeye yetmişti de artmıştı bile. Onun özlemi kalbime çöreklenmiş yüreğimi dağlamıştı.

Beni uyaran iç sesime verecek bir cevabım var mıydı? Sanırım yoktu...