Gecenin İnine B.1.

Merhaba, güzellikler!

"Gecenin Ucunda" serisinin ikinci kitabı "Gecenin Ucunda" kitabıma hoş geldiniz!

Buraya birinci serisinden gelenler lütfen bir kalp bıraksın.

Bu seride siz değerli okurlara ithaflar yapacağım.

Okuduğu bölüme oy verip en uzun yorumu yapan okurun önceliği var.

Ilık bir bahar akşamı geceye el sallarken gördüm...

Hey Taksi..!

Asfalt zeminde tıkırtılı sesler çıkararak tam olarak ayakları dibinde durdum. Sessizce arka koltuğa geçip oturdu; kabarık siyah saçları, başının her hareketinde kımıl kımıl oynaşan kadın...

"Hoş geldiniz hanımefendi, nereye?" diye sordum.

Sesinin ahengine şuh bir tını yükleyerek, "Gecenin inine!" diye cevap verdi.

Gecenin ini de neresiydi? Gece kulübü adı falan olabilir miydi? En iyisi bunu müşteriye tekrar sormaktı. "Bu ismi daha önce hiç duymadım. Bana tam adres verirseniz sizi istediğiniz yere daha kolay götürürüm." dedim.

Siyah renk ve yuvarlak çerçeveli gözlüğünü iki parmağının uç kısmıyla tutarak düzelttikten sonra, "Sen oranın adresini bilmediğinden emin misin?" diye sordu.

Çattık belaya...

"Hanımefendi bilmiyorum dedim ya, biliyor olsam ne diye size tekrar sorma gereği duyayım."

Konuşmaya başladığında sesinin rengini kırmızının en tutkulu en ihtiraslı en ateşli ve en arzulu tonuna boyadı, zira kırmızı şeytanın kendine tutsak ettiği ruhların büründüğü renkti.

"Sen bilmediğini söylüyorsun ama ben orayı bildiğini biliyorum!" dedi ustaca bir manevra yaparak.

Kız psikopat mıdır nedir anlamadım gitti? Kaşlarımı birbirine yaklaştırıp sesimi yükselttim. "Hanımefendi bilmiyorum demenin siz neresini anlamadınız acaba?" diye sorarken.

Siyah çerçeveli gözlüğünün altından bana ima dolu gözlerle baktı. Siyah çerçeveli gözlükten tutun da saçlarının rengi de buna dâhil olmak üzere üstündeki her şey siyahtı. Tek farklı renk, dudaklarının kan kırmızı rengiyle uyumlu boynuna taktığı fularıydı.

Sıkkın bir hareketle gözlüğünü çıkardı, siyah kabarık saçlarını el yordamıyla arkaya doğru topladı ve gözlüğünü saç bandı gibi kullanarak tepesine taktı.

Saçlarını arkaya doğru topladığında yuvarlak hatlı yüzü olanca ihtişamıyla ortaya çıktı. Dikiz aynasından arka koltuğa doğru bakarak bezgin bir bakış attım. "Hanımefendi daha ne kadar bekleyeceğim hareket etmek için?" diye sordum.

Hiç çekinmeden bana doğru eğildi. Kan kırmızı dudaklarını sağ kulağıma doğru iyice yakınlaştırdı. Bana sıfır mesafe kala yaklaştığında, parfümünün baş döndüren kışkırtıcı kokusu burun deliklerime doldu.

"Evrim, beni gecenin inine götür! Birlikte gökyüzüne salıncak kuralım. Yıldızlardan bir taç yap saçlarıma. Ay ışığında geceye doğru salla beni!" dedi. Sesindeki şehvetimsi tını her nefes alışverişinde kulaklarıma nüfuz ediyordu. Kulaklarımdan beynime doğru yayılan nağmeli sesler beynimi istilaya yelteniyordu.

Neler oluyordu böyle?

Bu kız, tek atışta hedefi on-ikiden vuran komutan gibiydi. Kulağıma fısıldadığı şeyler, adeta ruhumu abluka altına almıştı. Adımı biliyordu. Gecenin ininden söz ediyordu. Gökyüzünden, yıldızlardan, Ay'dan söz ediyordu. Üstelik bütün bunları yaparken bana meydan okurcasına yapıyor ve hiçbir şey düşünmeme fırsat vermiyordu. Her sözü, her hareketi, bana ecel terleri döktürüyordu. Galiba fena toslamıştım...

Ben ecel terleri dökerken o hiç istifini bozmuyordu. Ne yaptığını ve ne için yaptığını biliyor gibiydi.

Telefonun tiz çığlığı gerilen ortamı bir anda değiştirmişti. Orta boy siyah çantasını eline aldı, sakin hareketlerle telefonunu çıkarıp kilidini açtı. "Efendim Buğlem. Ne, anlamadım? Emin misin? Ay inanmıyorum? Gerçekten mi? Bunu neden yapıyor ki, oysa ben ona her şeyi izah etmiştim?" diye karşı tarafa peş peşe sorular soruyordu.

Hala taksi hareket etmemiş müşteri bana gideceği adresi söylememişti. Telefonu kapattı derin bir nefes alıp bezgince geri verdi. Başını sağa sola olumsuz anlamında salladı. Başını her sallayışta kabarık lüleli saçları, kıvrak dansözler gibi oynaşıyordu. Sık ve kesik nefes alışverişleri sinirli olduğunun göstergesiydi.

"Sıkıntılı bir durum mu var?" diye sordum.

"Evet!" diyerek tek kelimelik bir cevapla yetindi. Bendeki de merak işte. "Nedir sıkıntı?" diye sordum.

Yuvarlak hatlı yüzüne yayılan ifadeden anladığıma göre soruma cevap verip vermemek arasında bir tedirginlik yaşıyordu. Konuşmaya karar vermiş olacak ki, "Erkek arkadaşım, yani eski erkek arkadaşım. Ben onu engellemiştim. Bana ulaşamayınca kız arkadaşıma gitmiş. Ona beni sormuş. Ondan istediği cevabı alamayınca kızı biraz hırpalamış. Ben anlamıyorum ki? Seni istemiyorum diyorum, her şey bitti diyorum, neden anlamamakta bu kadar ısrar ediyor?" dedi elini terleyen alnına götürüp terini kurulamak isteyerek.

"Belli ki sizi hala seviyor!" dedim haddim olmayarak ama kendisi açık açık anlatmıştı her şeyi.

"Yok, onunki taş kafalılık. Senin anlayacağın "Nato Kafa, Nato Mermer" hesabı." dedi.

Ne kadar da açık sözlü biriydi. Bu tarz insanlar hep korkutur beni, çünkü hiç çekincesi yoktur böylelerinin. Olmayacak şeyi, olmayacak ortamda söylemekten hiç çekinmezler.

Konuyu kapatmak istiyor gibiydi. Siyah kristal taşlar gibi ışıldayarak parlayan muhteşem gözlerini, bana dikti. "Tanışalım mı?" diye sordu.

"Sanırım siz beni tanıyorsunuz?"

Sorum karşısında yüzüne yayılan tebessüm beni tanıdığının göstergesiydi. "Evet, tanıyorum!" dedi.

Beni nereden tanıdığını acayip merak etmiştim.

Nereden tanıyacak Evrim, tabii ki Asya'nın kitabından; aklını kullan biraz, diyen iç sesime kulak vermemek haksızlık olurdu doğrusu. "Aferin paşama" dedim.

Kız taksiye biner binmez nevrim dönmüştü, atom bombası gibiydi mübarek.

Yeni bölümlerden haberdar olmak için hikayemi kütüphanenize ekleyip profilimi takip edebilirsiniz.

Eğer kitabı beğendiysen arkadaşlarını etiketleyip kitaba davet edebilirsin♥️