Gecenin Şeytanı B.5.

Beğeneceğinizi düşündüğüm yeni bir bölümle ben geldim.

Önce oy verin sonra okumaya başlayın ballarım. Yorum yapmadan geçmeyeceğinizi zaten biliyorum.

🚖🚖🚖

"Seni normal biri bulsa kurbanlar keseceğim Evrim. İster misin bu kız gecenin şeytanı çıksın? Seni korkutmak istemiyorum ama baksana Evrim, kız geceye meydan okur gibi siyahlara bürünmüş. Üstelik sürekli gecenin ininden bahsediyor. Neresi orası koçum, söyle de bizde bilelim?" diye benimle dalga geçen geveze iç sesime kulaklarımı tıkadım.

Taksiden inip dışarıya çıktığında ilk iş olarak, üzerine giydiği boyu diz hizasında biten baharlık elbisenin yukarıya doğru fırlamış eteğini aşağıya doğru çekiştirdi. Boynuna bağladığı kırmızı fularını düzeltti. Kabarık lüleli saçlarını elleriyle iyice karıştırarak daha da kabarmasını sağladı ve duruşunu dikleştirerek gelip koluma girdi.

Ben bu kadınları anlamıyorum arkadaş. Baksanıza eczaneye ilaç almaya gidiyor önceliği kendine çeki düzen vermek oluyor.

Tanışalı henüz bir saat olmamıştı ama bana karşı tutumu belleğimi zorlamaya yetiyordu. Bu nasıl bir öz güvendi? Kafamın içinde çılgın sorular kol geziyordu. Oysa benim amacım sadece hasta birine yardım etmekti. Bir de onun yaptığına bak. Sanki kırk yıllık arkadaşıymış gibi rahat tavırlar sergileyerek gelip koluma girmişti.

Nefes alıp vermek isterken zorlanarak tahriş olmuş ses tellerinden kaynaklı boğumlu çıkan bir sesle, "Gidelim Evrim," dedi.

Her ne kadar rahat ve öz güvenli davransa da hala nefes alıp verirken zorlanıyordu.

Eczanenin kapısını itip içeriye girdik. Arya, kronik astımı olduğunu ilacının bittiğini bazen işaretle diliyle bazen kelimelerle aracılığıyla anlattı. İşaret diliyle anlatıyordu çünkü fazla konuşunca nefesi tıkanıyordu.

Eczanedeki görevliler hızlıca Arya'nın ismini verdiği ilacı hazırladılar. Arya'yı hemen rahat bir koltuğa oturttular. Astım ilacının plastik aletini dudakları arsına kıstırdı ve derin nefesler çekerek rahatlamaya çalıştı. Bu işlemi birkaç dakika arayla tekrarladı.

Arya, biraz daha iyi görünüyordu. En azından rahat nefes alıp vermeye başlamıştı. Arya'nın oturduğu koltuğun bitişiğindeki koltukta ben oturuyordum. Elini uzatıp elime dokundu. Elleri buz gibiydi, dokununca içim titredi. "Özür dilerim Evrim, seni de telaşlandırdım ama ne yapayım bu benim elimde değildi," dedi ama hala eli elimi sıkıca tutuyordu.

Onun içten samimi özrüne karşı bende, "Siz iyiyseniz gerisi hiç sorun değil," diye cevap verdim. Benim cevabıma karşılık avuçları arasındaki elimi sıkarak karşılık verdi. Yaklaşık 30 dakika kadar eczanede kaldık.

Kendini rahat hissedince oturduğu rahat koltuktan ayağa kalktı, ayağa kalktığında yukarıya doğru toplanan eteğini çekiştirerek aşağı inmesini sağladı. Eczanenin cam tezgâhına doğru kendinden emin adımlarla yürüyüp ilacın ücretini ödedi.

Kabarık saçlarını bir baş hareketiyle arkaya doğru savurdu. Saçlarına sinmiş şampuan kokusu burun deliklerime doldu. Parfümünün baş döndüren tahrik edici kokusu yetmezmiş gibi bir de üstüne şampuanının kokusu eklenmişti.

Bile isteye bu kadar yoğun egzotik kokan bir parfüm kullandığına adım gibi eminim. O kadar yoğun ve kalıcıydı ki, kullandığı parfümünün kokusu gerçekten bunu düşünmemek aptallık olurdu.

Giydiği yüksek ökçeli ayakkabının topukları kaygan zeminde yürüdükçe tok sesler çıkarıyordu. Nasıl duruyorlardı bu topuklu ayakkabıların üzerinde şaşırmamak elde değildi. Kristal bakışlı kara gözlerini yüzüme dikti, sonra bakışlarını yüzümden çekip yüzünü gölgeleyen oynak saçlarını kulak arkasına sıkıştırdı. "Gidelim Evrim!" derken.

Ellerimi dizlerime bastırarak ayağa kalktım yukarı doğru sıyrılmış pantolonumu aşağıya çekiştirerek düzelttim. Eczanedekiler teşekkür edip yavan bir ses tonuyla, "Gidelim!" dedim.

"Gidelim" dedim ama nereye gidecektik bu bir muallaktı. Eczaneden dışarıya çıktığımızda birkaç defa burnundan nefes alıp ağzından verdi. Nefes alış-verişleri baya düzelmişti. Buna gerçekten çok sevinmiştim. Sitenin önündeyken bir ara içimden "eyvah" kız gidiyor diye geçirmedim değil hani.

Eczane yol kenarındaydı taksiyi de eczanenin hemen önüne park etmiştik. Taksiye geçip oturduk. Ben şoför mahalline Arya, arka koltuğu geçti. Arya, bana doğru hafiften eğilerek, "Evrim, bana yardım ettiğin için sana teşekkür etmek istiyorum. Benimle bir fincan kahve içmeye ne dersin?" diye sordu.

Kahve demiş aklıma Asya'yı düşürmüştü. Aşkım ya, bir gün önce memleketi Antakya'ya gitmişti ama nasılda özlemiştim. "Teşekkür ederim, buna hiç gerek yok!" dedim.

Kesin bir dille olmaz öyle şey. Ben sana bir fincan kahve ikram etmeden olmaz!" dedi ama sonra aklına bir hinlik gelmiş gibi hain bir gülüş peyda oldu yüz hatlarında.