Kahretsin B.3.

Selam...

Yine biz geldik. Bölüme oy verip yorum yapmayı unutmayın lütfen.

🚖🚖🚖

Umulmadık zamanda umulmadık şeyler geliyor insanoğlunun başına.

Neler oluyor anlamaya çalışıyordum zira Arya'nın peşinden binadan genç bir erkek daha çıkmıştı. Genç sürekli bir şeyler anlatıyordu ama Arya, onu hiç dinlemiyordu. Kız sürekli derin ve kesik kesik nefesler alıp veriyordu.

Arya'nın sık nefes alıp vermekten tıkanan ciğerleri onu halsiz bırakmış olmalı ki, kız neredeyse yere düşmek üzereydi. Genç onu tutmak istiyordu fakat Arya, buna müsaade etmiyordu. Genç adamdan yardım kabul etmiyordu ama yardıma ihtiyacı olduğu gün gibi ortadaydı.

Yardıma gidip gitmemek arası duygu geçişleri yaşıyordum. Üstelik kız zor durumda görünüyordu. "Hay aksi şeytan" diye geçirdim içimden. Her terslik beni buluyordu.

Kız sonunda dayanamayıp dizleri üzeri düşmüştü. Bende daha fazla seyirci kalmayıp koşar adım sitenin kapısından içeriye girdim, zaten aramızdaki mesafe yakındı. "Arya Hanım, neler oluyor?" diye sordum.

Otuz yaş civarında görünen adam bana dönüp pis pis baktı. Öyle düşmanca bakmıştı ki, korkmadım desem yalan olurdu. Genç adamı bıraksalar boğazıma yapışacaktı. Hiç tanımadığım biri bana neden düşmanca bakıyordu doğrusu anlayamamıştım.

Bakışlarımı adamın esaretinden çekip Arya 'ya çevirdim. Siyahların kadını, yere diz çökmüş zor nefes aldığı için bayılmak üzereydi. Genç adama dönüp, "Siz ne yaptınız kıza?" diye sordum.

Genç adamın acılar içinde kıvranan bedeni tir tir titriyordu. Öfkesi boyunu aşmış, terk edilmiş kalbi feryatlar içinde çığlık atıyordu. "Ben bir şey yapmadım astım krizi tuttu. Gördüğünüz üzere benim müdahale etmeme de izin vermiyor." dedi.

Arya'nın astımı varmış, bu beni rahatlatmalı mıydı? Tabii ki de hayır...

Kıza acil müdahale gerekiyordu, bunu kardeşim Emir'den biliyorum. Çocuk yaşlarda sürekli yaşardı bu krizleri. Yaşı büyüdükçe kriz atakları da aza indi, daha doğrusu hastalığıyla yaşamayı öğrendi. Emir, sırf bu yüzden okuyup doktor olmaya karar vermişti.

Genci hiç umursamayarak Arya'nın yardımına koştum. Tam kolundan tutup kaldırmak istemiştim ki, "Evrim, i-ilacım... Ç-çantamda... Takside!" diye zor bela kelimeler döküldü dudaklarından.

Ben taksiye doğru hızlı adımlarla uzaklaşırken Arya, sert bakışlarını genç adama çevirdi. "S-sen çok oluyorsun!" derken derinden sesli bir nefes daha aldı.

Taksiye vardığımda doğruca arka kapıya yöneldim. Orta boy çantayı alelacele açtım ve karıştırmaya başladım. Gördüğüm şey beni şaşırtmıştı ama şimdi şaşırmanın sırası değildi. Kardeşim Emir'den astım ilacına aşinaydım. Tanıdık ilacı elime aldım hızlı adımlarla sitenin kapısından giriş yaptım.

Arya, hala derin ve sesli nefesler alıp veriyordu. İçinde astım ilacı olan plastik aleti Arya 'ya uzattım. Elleri titreyerek ilacı aldı dudakları arasına sıkıştırıp birkaç nefes çekti. "Kahretsin!" diyerek elindeki ilaç aletini rastgele fırlattı.

Sanırım ilacı bitmişti asabi tavır sergilemesi bu yüzdendi. Gerçekten zor bir durumdaydı. "Yedeği var mı?" diye sordum. Başını olumsuz anlamında sağa sola salladı. Genç adam bir hamle daha yaparak kolundan tutup yardım etmek istedi. Arya, "İstemiyorum!" diyerek sinirle geri çekti kolunu.

Nasıl da asabi bir kızdı, vallahi korkulur bu kızdan. Baksana nefesi kesilmiş ayağa kalkacak hali yok hâlâ tavır yapıyor adama. Genç adam, elini alnına vurarak, "Kahretsin..." dedi "bir gün pişman olup geri döneceksin. Şunu bil ki, o zaman da ben senin yanında olmayacağım!"

Arya, genç adamı neden terk etmişti? Neden bir gün pişman olup geri dönecekti? Bütün bu sorular kafamın içinde kocaman bir muammaya dönüşmeye başlamıştı. Ne yazık ki, şu anda etrafımda gelişen olayları sorgulanacak bir durumda değildim.

Arya'nın yanına diz çöktüm. Bana da aynı tepkiyi vermesinden korktuğum için hiçbir uzvuna dokunmadım. "Yardım etmemi ister misiniz? İsterseniz bir hastaneye götüreyim?" diye sordum.

Genç adamın bakışları altında pamuk gibi beyaz tenli elini bana doğru uzattı. Elinden tuttum. Elleri soğuktu ama o soğuk eller sıcak kumlardan soğuk sulara atlıyormuş hissini yaşatıyordu insana. Elimden kuvvet alarak ayağa kalktı. Arada bir derinden sesli nefes alıyordu ama aldığı nefesi geri verirken zorlanıyordu.

Koluma girerken, genç adama doğru dönüp ima dolu gözlerle baktı. Bakışlarında benim çözemediğim çok şey gizliydi.