Kristal Bakışlar B.6.

Selam...

🚖🚖🚖

Keşke zihin okuyabilsek...

O zaman karşımıza çıkan insanların niyetinin ne olduğunu anlamak çok daha kolay olmaz mıydı? Bu gece Arya, diye bir kız çıkmıştı karşıma. Onun absürt davranışları gerçekten zihnimi zorluyordu. Bu kızın derdi neydi benimle?

Tutturmuştu sana teşekkür etmek istiyorum diye. Ben, "Teşekküre gerek yok, " dedikçe benim hiçbir sözümü kale almıyor olmazda olmaz diye diretiyordu.

Kristal bakışlarında sinsilik seziyordum. Yüzüne yayılan çarpık gülümseme aklının kıyısına vuran fikirlerin yansıması gibiydi. "Evrim, bak ne diyorum, istersen kahveyi arkadaşımda içelim. Hem ben arkadaşımı merak ediyorum. Kahve bahanesiyle onu da görmüş olurum. Şimdi o da beni merak etmiştir..."

Sesinin tonunda olsun, konuştuğu her kelimenin hecesinde olsun, müthiş bir otoriterlik vardı. Mesela, rica eder gibi değil de emir verir gibi kelimeleri vurgulayarak konuşuyordu. Bir bakıma karşısındaki insana tercih hakkı tanımıyordu.

Onun yüklem dolu kelimelerine boyun eğmemeye karar verdim. "Madem arkadaşınıza gitmek istiyorsunuz? Olur, ben sizi arkadaşınıza bırakayım. Yalnız benim işim gücüm var arkadaşınızın evine kahve içmeye falan gelemem. Unutuyorsunuz galiba; ben bir taksi şoförüyüm."

Görülüp işitilmiş bir şey değil. Müşteriyle arkadaş gezmesine çıkmak. İyice gerilmiştim, yanaklarımı şişirinceye kadar nefes aldım oflayarak geri verdim.

"Bunu sen başlattın Evrim. Asya ile gezmelere çıkan sendin. Sonunda müşterine âşık olan da sen." Tamam, iç sesim bu konuda haklısın ama yanıldığın bir nokta var ki bazen istisnalar kaideyi bozmaz. Senin anlayacağın o bir defaya mahsus bir şeydi her zaman olmaz...

Sesinin rengine bilmişlik yükleyerek en üst perdeden bir kahkaha attı. "Evrim, unutur muyum hiç; sende benim senin müşterin olduğumu unutma. Yani sen şu an işini yapıyorsun. "

Ben bu kızdan kurtulmak istedikçe o beni alaşağı ediyordu. Üstelik haklıydı. Şu an o benim müşterimdi ama onun algılayamadığı şey benim müşteriyle işim sınırlıydı.

"Hanımefendi, dediğim gibi ben sizi arkadaşınıza bırakayım ondan sonra da sen yoluna ben yoluma..."

Hala eczanenin önündeydik. "Hayır, olmaz, Evrim. Beni bırakıp hiçbir yere gidemezsin. Bu gece benim kaderim senin ellerinde..."

"Bu ne demek şimdi?"

Sesinin volmünü alçaltarak sağ kulağıma doğru eğildi. "Ben seni çok iyi tanıyorum Evrim, sen hasta bir insanı yüzüstü bırakamayacak kadar centilmen bir erkeksin."

İnsanı hangi hedeften vuracağını iyi biliyordu.

Kan kırmızı dudaklarından dökülen her kelime havaya yayılırken bir bir ışıklar sönüyordu. Işıklar söndüğünde her yer karanlığa gömülüyor insanın karanlıkta kalan ruhu sığınacak delik arıyordu. Kelimelerin ervahı muhatabının üzerine karabasan gibi çöküyor ve onu kendine köleleştiriyordu. Kısacası buyruğu altına alıyordu.

Bizatihi anlatmak istediğim şey, Arya'nın insan üzerinde bıraktığı intiba sihirli bir evrene geçiş yapmış gibi hissettiriyor olmasıydı; bir bakıma düşünce yetinizi elinizden alıyor ve ona tabi oluyordunuz...

"Siz öyle diyorsanız tamam!" dedim.

Keyiflendiği yüz hatalarına yayılan muzip mimiklerden belli oluyordu. Başının hareketi doğrultusunda lüleli saçları kıvrak hareketlerle oynaşırken elini açarak yolu gösterdi. "Adresi biliyorsun..."

"Evrim koçum, sen ne yapıyorsun?" diyen iç sesimin feryadını umursamayarak taksiyi çalıştırdım ve onu solladım.

Geldiğimiz istikamete geri çevirdim taksiyi. Onun güdümüne girmiş gibi her sözünü dinler olmuştum. Esasında dinleyen ben değildim de ezelden ebede var olan ruhum gibiydi. Arya, istediğini almış olmanın verdiği rahatlıkla sessizdi. Benim sessizliğimin nedeni ise kendi içimde çelişkiler yaşıyor olmamdan kaynaklıydı.

Nedendir bilmem, iki de bir Asya'nın hayali düşüyordu görüş alanıma. Bazen kara gözleri kızgın bakıyordu, bazen yüzüne tebessümün gölgesi düşüyordu. Yoksa benim Asya'yı hayal ettiğim gibi Asya'da beni mi hayalinden geçiriyordu. Muhtemelen öyleydi...

"Neye gülümsüyorsun Evrim?" sorusuyla bakışlarımı dikiz aynasından bakarak Arya' ya çevirdim. Bakışlarımı bir anlığına yoldan çekince kırmızı ışığın yandığını göremedim. Gördüğüm anda da frene bastım. Frene basmamla birlikte ikimiz de sarsıldık. Neredeyse bir faciaya sebep oluyordum, çünkü karşı şeritten bir araba kornaya basarak önümden hızla geçip gitmişti. Kıl payı kurtulmuştuk. Yoksa çarpışmamız an meselesiydi.

"Hanımefendi yolda olduğumuzu unutmayın. Olur olmaz yerde konuşup dikkatimi dağıtmayın."

Ya sabır çeker gibi başını sağa sola salladı. "Sizin dikkatinizi dağıtan ben değilim ama neyse!" deyip dudak büktü.

"Ne demek istiyorsunuz?" Sesimin ayarı yüksek perdeden çıkmıştı.

"Hadi Evrim, ikimizde bal gibi biliyoruz senin aklın başka yerdeydi. Yoksa ne diye kendi kendine gülümser insan?"

"Yanılıyorsunuz!" desem de bu kez haklıydı, çünkü aklım gerçekten başka yerdeydi.

Yeşil ışık yandığında sağımı-solumu önümü arkamı, kontrol edip öyle hareket ettim. Her zaman temkinli olmakta yarar vardı. Biraz önce maalesef örneğini yaşamıştım.

Arya, susmuş başını camdan tarafa çevirmişti. Suskunluğu uzun sürmemiş birkaç dakika sonra sırtını yasladığı koltuktan çekerek hafiften bana doğru eğilmişti. Bu arada aklına düşen şey her neyse gözlerinin içi gülmeye başlamıştı.

"Evrim, sana bir şey sormak istiyorum." dedi.

Bu kez tedbirliydim. Gözümü yoldan ayırmadan cevap verdim. "Sorabilirsiniz tabii..."

"Kehanetlere inanır mısın?"

"Hoppala, şimdi bu soru da neyin nesi Evrim. Bu sorular sana da bir şeyleri çağrıştırıyor mu?"

"Kehanet derken?"

"Bildiğin kehanet!" dedi.

"Ben öyle şeylere hiç aldanmam. Bir keresinde kıyametin kopacağı yaygarasını çıkarmışlardı. Koptu mu kıyamet? Hayır.

Sonuç olarak kehanetleri kocaman bir fiyaskoyla neticelendi. Gelecekte ne olacağını hiç kimse bilemez."

Siyah çerçeveli gözlüğünü çıkarıp yüzüme uzun uzun baktıktan sonra tekrar taktı. "Kendi gözlemlerinde haklı olabilirsin Evrim de bu işin ilmini yapan birçok insan var. Onları yabana atmamak lazım..."

Siyahların kadını sorularıyla sıkkınlık veriyordu. Sol elimle direksiyonu sımsıkı kavrarken sağ elimle de direksiyona hafif vuruşlarla ritim tutuyordum. Arya'nın bilmece gibi konuşmaları kafamı bulandırmaya başlamıştı. Şimdi durduk yere ne diye kehanetten söz etmişti ki? Bunu öğrenmenin bir yolu olmalıydı.

"Ihım" diye ses çıkararak Arya'nın dikkatini üzerime çekmekle başladım işe...

"Konuyu nereye çekmeye çalışıyorsunuz öğrenebilir miyim?"