Şart B.21.

Selaaam!

Hoşgeldiniz.

Bölümü beğenmeyi unutmayın lütfen

🚖 🚖 🚖 🚖

Ben kopyacı değilim diyen Arya, tıpkı Asya gibi "Biliyor musun?" diye sormuştu. Onun bu sorusu benim ruhumun kıyılarına Asya'yı davet etmişti. Sağ tarafımdaki boş koltukta duran telefonumun ışığı yanıp sönerken bildirim sesiyle gülümsedim; zaten kilidi açık olan telefonumun ekranını yukarıdan aşağıya doğru kaydırdım. Mesaj kutusuna düşen bildirim Asya'dan gelmişti.

Evrim, aşkım, bu gece işte olduğunu biliyorum, rahatsız etmek istemezdim ama iyi geceler dilemek istedim...

Hah hay, şu an çılgınca gülmek istiyorum... Evrim, koçum, sanırım Asya, yine senin ruhunu okudu. Baksana anında yetişti imdadına...

Hıh, çok komik diye gülümsedim...

Galiba iç sesim haklıydı. Baksanıza zihnime Asya, düşmüştü ve anında ondan mesaj gelmişti. Sizce iç sesimin varsaydığı şeyin mümkünatı var mı? Belki çoğu insana göre her şey mümkün ama bana göre değil. Neyse biz bu telepatik yollu olayları bilim insanlarına bırakalım; eminin onların her olguya bir açıklaması vardır.

Mesajı okuyup telefonu kapattım. Taksiyi çalıştırmak için elimi kontak anahtarına attım ama hala nereye gideceğimizi söylememişti Arya. "Evet, Arya Hanım, nereye gitmek istediğinizi sormuştum ama bana doğru dürüst bir cevap vermediniz. Söyler misiniz, nereye gideceğiz ve benim neyi bilmem gerekiyor?"

Bu kez bütün bunları sorarken sesim düz çıkmıştı. Nedeni, tabii ki de Asya'dan gelen mesajdı. Saatler gecenin inine doğru ilerlerken onun mesajı bana moral vermişti. Şimdi ruhum daha dingindi.

İki eliyle saçlarını okşayarak geriye doğru attı. Saçları gür ve kabarıktı. İşte o yüzden lüleli saçları sık sık yüzüne doğru düşüyordu. "Evrim, sana biliyor musun, diye sorarken şeyi kastetmiştim." Gözlerini bir iki defa kırpıştırdı. Sanki benden bir isteği vardı da söylemeye çekiniyor gibiydi. Karmaşık zihnim bilinmezliğe dudak bükerken, "Neyi kastetmiştiniz Arya Hanım, benimle açık konuşur musunuz?" diye sordum. Yine gerginlikten uzak düz bir çizgi halinde çıkmıştı sesim. Sesimin dingin rengi ona cesaret vermiş olmalıydı.

"Sana her şeyi anlatmak istediğimi söylemek istemiştim!"

Başımı yana doğru yatırıp hafifçe salladım. Bu hareketim yandım Allah, kurtar beni demekti. "Neyi anlatmak istiyorsanız anlat. Sizi tutan yok çünkü. "

Yine sözlerim onu cesaretlendirmişti. "Tamam, Evrim, her sorunun cevabını alacaksın ama bir şartla..."

'Tövbe estağfurullah' çektim içimden. Yeterince zihnimi bulandıran kendi değilmiş gibi bir de tutmuş bana şart koşuyordu. Yeminle kafayı yedirir bu kız insana. Taksiye bindiğin andan itibaren sürekli zihnimi gıdıklayan sensin. Bana bir şeyler anlatmak için can atan sensin. Şimdi bu şartta neyin nesiydi? Cidden Arya'yı anlamak güçtü.

Evrim koçum, şartı neymiş bir sor bakalım. Yoksa senin gibi bende meraktan kafayı yiyeceğim.

Fazla merak insanı mezara götürür, bunu bilmiyor musun? Mezar deyince benim meraklı kendi kabuğunu çekildi. Sanırım öteki tarafa gitmek onu korkutmuştu...

İçimdeki deli fişek öfke patlaması yaşıyordu. Bedenimi esareti atına alan öfkeyi bastırmaya çalışarak bakışlarımı dikiz aynasına çevirdim. İç dünyasında neler yaşıyordu bilemem ama şimdilik sakin görünüyordu. Saniyeliğine göz göze gelirken bakışlarımı gizlemek için boşlukta yer aradım.

Bakışlarımdan cesaret aldığı aşikârdı, çünkü vücudunu hiç sarsmadan öne doğru eğdi. Karanlık geceye inat parlayan gözleri dikiz aynasında beni aradı. "Evrim," diye seslendi. Boşlukta yuvalanamayan gözlerim onun sesiyle kapanıp açıldı. "Merak etmiyor musun?"

Onun davetkâr çıkan sesinin tınısı taksinin içinde turladı. Peki, anlatacaklarını merak ediyor muydum? Galiba evet, zira saatlerdir konudan konuya atlamış ve hiçbir konu açıklığa kavuşmamıştı. Bu belirsiz konu başlıkları beynimde istilaya neden olmuştu ve benim devreleri yakmak üzereydi. Arya'nın sesinin tılsımından etkilenmemiş gibi yaparak sıradan bir ses tonuyla, "Neyi?" diye sordum.

Kan kırmızı dudaklarından şuh bir kahkaha yayıldı bütün vücuduma sirayet eden. "İlahi Evrim, neyi olacak, tabii ki şartımı."

Biraz daha kıyıma yaklaştı. "Sormayacak mısın?"

Soracaktım ama doğrusunu söylemek gerekirse alacağım cevap beni korkutuyordu. Hiç düşünmeden soracağım bir soru beni istemediğim yollara saptırabilirdi. Eğer sormazsam da Arya'nın yakamdan düşeceği yoktu. Gerçeği söylemek gerekirse en çokta Asya, hakkında anlatacakları ilgi alanıma giriyordu. Asya, hakkında ne varsa öğrenmek istiyordum ve içimdeki bu dürtüye bir türlü engel olamıyordum. Eminim Arya da bunun farkındaydı ve ruhumu kıskıvrak yakalamıştı. Şimdi ruhum onun avuçları arasında can çekişmeye hazırlanıyordu...

Uzun soluklu bir nefes aldım ve gözlerimi bir kere kapatıp açtım. "Pekala, şartınız nedir?"

Hepiniz bir olun ve şuracıkta öldürün beni. Çünkü ruhum bedenimden ayrılmak üzere... Çünkü kendim ettim kendim buldum... Çünkü yeni bir başlangıcın arifesindeymiş gibi hissediyorum kendimi. Korkuyorum...