8. Bölüm

Bölüm hakkındaki fikirlerinizi (iyi ya da kötü) belirtmenizi isterim. Kendimi sizin sayenizde geliştirebilirim. Umarım beğenirsiniz bu bölümü. Oy ve yorum atmayı unutmayın. Seviliyorsunuzz:)

Adem Pekkan
‘’Benimle neden ilgilenmedin baba?!’’ Duyduğum sesle yerimden sıçradım. Son günlerde kabusları artmıştı. Kendimi Tamay için toparlamıştım. Çiçeğin ölümü üzerimden tır gibi geçmişti. Özgür’e olan nefretim gittikçe artıyordu.
Evi Tamay’ın ağlama sesleri doldurmuştu.

Annemlerin odasının kapısı açılınca valizimi aldım. Herkes Tamay’ın odasına toplanmıştı. Yanlarına gidip Tamay’ın yanına oturdum. ‘’Benim Mardin’e gitmem gerekiyor. Yakın bir zamanda dönerim. Gelirken sana ne getireyim?’’ Saçlarını kulağının arkasına verip, gözlerini öptüm. Zor günler yaşıyordu.
‘’Dikkatli ol.’’ Gözlerini bir kez daha öpüp babama döndüm. ‘’Baba bir gelsene,’’ Odadan çıkıp mutfağa geçtim. ‘’Ben Mardin’e gidip Özgür’e her şeyi anlatıcağım.’’ Başını olumlu anlamda sallayıp, saçımdan öptü.

Babamın yanından ayrılıp, dış kapıdan çıktım. Asansörü beklemek yerine merdivenlerden indim. Arabama binip havaalanına doğru sürdüm.

⏳️⏳️⏳️

‘’Selamın aleyküm.’’ İçeriye girdiğimde Doruk hemen ayağa kalktı. ‘’Hoş geldin.’’ Zor bir şekilde gülümseyince derin bir iç çektim. Onu kendime çekip saçına öpücük kondurdum. ‘’Ayaz nerede?’’ Gözlerini devirerek, ‘’Işıkla konuşuyor.’’ Sırıttım. ‘’Kimin yeğeni vurmuş turnayı gözünden. Gözlerine güneş değince de ayrı bir güzel oluyor. Allah ikisinin çocuğunu görmeyi nasip etsin.’’ Görüş açıma Özgür girince içimdeki öfkeye engel olmaya çalıştım. ‘’Ne anlatacaksın Adem ağabey?’’ Gözlerimi kapatıp tekli koltuğa oturdum.

‘’Ayaz gelsin anlatacağım!’’ Bana mal mal baktıkça ağzının ortasına çarpasım geliyordu. İçimdeki öfkeyi düzene sokmaya başladım. ‘’Dayı, hoş geldin.’’ Gülümseyerek ayağa kalktım. ‘’Hoş buldum, Aptal Aşık.’’ Oflayınca koluna vurdum.
‘’Evet sayın Gülmez halkı, buraya toplanmamızın sebebi çok büyük. Konuşurken öfkemi kontrol edemezsem kusura bakmayın.’’ Berfin önüme çay koyunca tebessüm ettim. Bu kızları da harcamışlardı!

‘’Adem boş yapmada konuş.’’ Burhan amcanın söylediği şeye güzel ela gözlerimi devirdim. ‘’Doruk söyleyeceğim bir şeyi biliyor. Lafımı sakın kesmeyin. 5 Mayısta Çiçeğin çalıştığı hastaneye gittik. Ruhen iyi görünmüyordu. Bizi görünce daha da kötü oldu. Daha sonra aniden odanın kapısı açıldı.’’ Sertçe yutkunup gözlerimi kapattım. Gözlerimi geri açtığımda Ayaz’ın merakla bana baktığını gördüm. Gözlerim Özgür’e kayınca onunda aynı şekilde olduğunu gördüm.

‘’Odanın kapısını Çiçeğin eski hastası Adil Altunışık açmış. Elindeki silahla Çiçeği karın boşluğundan vurdu.’’ Ayaz’a baktığımda gözlerinin dolduğunu gördüm. ‘’O iyi mi?’’ Özgür’ün sorusunu umursamadan konuşmaya devam ettim. ‘’O öldü.’’ Gözümün dolamsına engel oldum. Güçlü olmak zorundaydım. Tamay için. Ayaz daha fazla dayanamayıp ağlamaya başladı. ‘’Tamay o nasıl?’’ Barlas’ın sorduğu soruya cevap vermeden su içtim.
Ayla Hanım Ayaz’a dik dik baktığı için, Ayaz hemen kendini toparladı. ‘’Tamay bizde kalıyor. Biz onun için Mersin’e taşındık. Artık orada yaşayacağız. Çiçeğin arkadaşı Arzu Özgür’ü aramak istedi ama Tamay buna izin vermedi. Özgür’e söylememizi bile istemedi. Tamay’ı sürekli olarak Özgür hakkında sorular sorarak darladım. Bana ne dedi biliyor musun Özgür? ‘Ondan nefret ediyorum.’ Bana tek söylediği şey bu oldu. Sana baba bile demek istemiyor. Sana baba dediği tek an uyuduğu zaman. Uykusunda seni sayıklıyor. Kabus gördüğü zamanda. Buraya gelmeden önce ki gece ‘Benimle neden ilgilenmedin baba?’ veya ‘Beni neden sevmedin baba?’ diye bağırıyor. Sana tek bir şey soracağım. Ona ne yaptın?’’ Ortamda ölüm sessizliği olması hoşuma hiç gitmiyordu.

‘’Şımartıp başına çıkmasını istememiştir.’’ Ayla Hanıma dönüp ters ters baktım. İçinden bana sövdüğüne o kadar çok emindim ki. ‘’Ben…’’ Parmaklarımı çıtlatıp, ‘’Sen ne lan şerefsiz. Ne yaptı lan o kız sana?!’’ Ensesini kaşıyıp, ‘’ Ben Dorukla Ayaz’a haksızlık yaptığımı düşündüm. Diğer bir amacımda onu korumaktı. O zamanlar öfkemi asla kontrol edemiyordum. O çocukken çok konuşuyordu. Onun konuşması bazen beni çileden çıkartıyordu.’’ Öfkeyle nefesimi soludum. Ondan hiç olmadığım kadar nefret ediyordum. ‘’Dua et yeğenlerimin babasısın! Burhan amca Tamay psikolojik olarak iyi değil. Müsaadenle Buse’yi giderken Mersin’e götüreyim. Tamay’ın psikolojik desteğe o kadar ihtiyacı var ki.
Kız 55 kilodan, 45 kiloya düştü! Babam kafası dağılsın diye işe vermiş! Hiç bize benzememiş babası olacak hayırsıza benzemiş. Sen 15 sene boyunca bu mala öğretmeye çalıştın ama bu mal öğrenemedi. Tamay’da aynı babası gibi. Ruh gibi evde geziyor. Okuldan kaydını açığa geçirdik. Evde özel ders alacak. En azından Buse belki ona iyi gelir. Ne dersin?’’

Söylediklerim Burhan amcaya mantıklı gelmişti. Müptelası olduğum ses konuşunca kalbimin atışı hızlandı. ‘’Benim için bir sorun yok baba.’’ Babasına gülümseyince yanağında ki gamze belli oldu. Burhan amca gerçekten Buse’ye değer veriyordu. ‘’Peki. Yarın Adem ağabeyinle yola çıkarsınız.’’ Ağabey mi?