2.0

Herkese yeni bölümden Helluuuu

Keyifler nasıl? umarım iyidir.

Oy sınırı 70, yorum 50 ehehe

O halde herkese iyi okumalarrr

Karan'dan

Ada şuan üst katta yatıyordu. Dün gece onu yolda bulmuştum. Onu bulduğuma tam rahatlamışken karnındaki kanamayı fark ettim ve bu beni daha fazla öfkelendirdi. Elime geçtiği ilk fırsatta o iti gebertecektim ama öncelikle Adayı iyi olduğuna kesin olduğum zaman. Onu arabaya taşıyıp evime getirdim. Bunu yaparken evin etrafındaki korumalar şaşkınlıkla bakıyordu. Bunun sebebini biliyordum. Benim evime bu zamana kadar kimse gelmezdi , gelemezdi. Burası beim için özel bir alandı.

Korumalara dönüp " Boş boş bakıcağınıza gidip doktoru çağırsanıza!" diye bağırınca hepsi irkildi ve biri koşarak gitti. Doktor gelip işleri kontrol altına almıştı ama ben hala evin içinde volta atıyordum. Buna nasıl cürret ederdi ! Bu yaptıklarını hepsini tek tek burnundan getirecektim. Furkana çağırdım ve "Bana o adamın soyunu sopunu her şeyini bul. Zaafını , özelini herşeyini. Bul ve bizim bölgeye götür." dedim.

Furkan ise "Hemen abi." dedi ve devam etti "Abi bu arada yenge uyanmış.Haberin olsun." dedi ve ufaktan sırıtıyordu. Ben de fazla üstelemeden "Tamam" dedim ve üst kata doğru çıktım.

Ada'dan

Başımda büyük bir sızıyla gözlerimi araladım. Neredeydim ben? Noldu bana? diye düşünürken aklıma dün gece geldi. Oradan kaçmıştım, kurtulmuştum. İyi de şuan neredeydim. Bir yandan düşünürken bir yandan da gözlerimi etrafta gezdiriyordum. Koyu tonlar ağırlıklı bir oda daydım.

Aklıma gelen şeyle hemen karnıma indi bakışlarım. Yaralıydım fakat şuan sarılmış ve pansumanlı bir haldeydi. Ayağa kalkmaya gayret göstererek ayağımı yatağın sağ tarafına doğru salkıttım.

Cam kenarına doğru ilerlerken dışarıda bir sürü koruma olduğunu gördüm ve gözlerim faltaşı gibi açıldı. Sonra tekrardan geceyi anımsadım en son duyduğum şe- . NE . Yoksa şuan ben Karanın evindemiydim. O gerçektende-. AMAN TANRIM. Konuşmalarımızda bana şaka yapmıyordu. O gerçektende bir Mafyaydı.

Ben her şeyi idrak etmeye başlıyınca odanın kapısı açıldı.Arkama döner dönmez gözlerim onun siyah hareleriyle buluştu. Şuan bütün ihtişamıyla karşımdaydı ve size yemin edebilirim ki hayatımda gördüğüm en koyu gözlere sahipti.

Bakışları direk karnıma kaydı. İyi olup olmadığımı sorguluyor gibiydi ben ise onu süzmekle meşguldüm. Birden her şey kafama dank edince öfkeli gözlerimi ona doğru çevirdim.

Tam ağzımı açıp konuşacakken o konuştu "şimdi sırası değil. İlk önce iyileşmen gerek , sonra sana her şeyi büyün çıplaklığıyla anlatıcam." dedi net bir ifadeyle. Konuşmak istedim, cevap vermek , karşı gelmek istedim ama gözleriyle öyle bi bakıyordu ki iliklerime kadar güven hissi veriyordu.

Bir şey fark etmiş olucak ki gözleri üzerimde daha yavaş bir şekilde dolaştı ve sonrasında kasıldı. Gözlerini benden kaçırmaya başladı ben de ne olduğunu anlamak için kendime baktığımda gördüğüm şeyle gözlerim yuvarlarından çıkacaktı. Üstümde sadece incecik bir tişört vardı. Ona dönüp "sakın bakma, dön arkanı" dedim o ise istemeyerek de olsa döndü. Bende hızlıca yataktaki çarşafı bedenime sardım.

Karan "masada yemeğin ve ilacın var. İyileşmen için." dedi.Ben ise bu rahat konuşmasına şaşkınlıkla izliyordum. Öfkemi daha fazla tutamadım ve "sen nasıl böyle konuşabiliyorsun ya! Ölüyordum ben!" dedim ve devam ettim. "Ayrıca b-bana nasıl söylemezsin!" diye bağırıyordum oda da.

Karan ise karmaşık bir duygu içerisinde "sakin ol. Sana anlatıcam ama önce iyileşmen gerekli. Hiçbir şey sandığın gibi değil." diyerek beni telkin etmeye çalışıyordu.

Sinirden titriyordum resmen sonra birden karnımdaki yara kendini belli etti. "Ah!" diye inleyerek karnımı tuttum. Karan hemen yanıma geldi ve "İyi misin?!" dedi ve hemen doktoru çağırdı. Ben ise onu iterek "Ben iyiyim yok bir şey." dedim. Karan anlayışlı bir şekilde "pekala bu durum kolay olmicak zaten daha azını beklemiyordum. Sadece dinlen ve iyileşmene bak." dedi ve odadan çıkmadan önce bana dönüp "Şunu unutma mahperim ; her şey göründüğü gibi olsaydı, eline aldığın deniz suyu mavi olurdu..." diyerek odadan çıktı ve beni kendimle baş başa bıraktı.

Bütün olup bitenleri düşünüyordum. Peki ya haklıysa, ya hiçbir şey göründüğü gibi değise? Kafam kazan gibiydi. Bİr sürü soru soru , bir sürü bilinmezlik vardı ama en önemli soru şuydu; Kimsin sen Karan Kandemir?

Karnımdaki ağrı ve yorgunlukla birlikte kendimi uykunun kollarına bıraktım.

Bölüm Sonuuu!!!

Bölüm hakkında düşünceleriniz neler?

Sizce bir sonraki bölümde neler sizi bekliyor?

Bölümlerin kısa olduğunu biliyorum. Böyle oluyor bölüm sıklıkla atamıyorum o yüzden.

Sizleri seviyorumm!

Sağlıkla Kalınn!!!