Yürüyememek

En son o ailem olucak şahısları odamdan kovduktan 5 10 dk sonra içeri Berkay abimler girdiler benim için gelmişlerdi.Ve ben şuan onlara yalvarıyordum beni bu ailedn götürmeleri için ama onlar gittiğim an reşit olmadığım için beni geri alabileceklerini söylediler ama ben bunca şeyden sonra burda kalmak bile istemiyordum gitmek zorundaydım buradan kaçıcaktım.ama yürüyemezken bu çok fazla zor olacaktı bende bu yüzden yiğit'ten yardım alcaktım yiğit kaza geçirdiğimi öğrendiği annzaten gelmişti hatta dünden beri uyumamış olduğu için koltukta yatmıştı.Koca bebeğim benim bu gün taburcu olacaktım ama o eve gitmek dahi içimden gelmiyordu.Kapının çalmasıyla yerimde dikleşip oturdum

" Kimsin söyle öyle gel içeri"

" Benim eren abin gelebilirmiyim" gelip gelmemesi arasında kararsızdım ama gelmesini istedim

" Gelebilirsin ama tek gel"tek değildi yanında emrede vardı ve gözleri kıpkırmızı olmuştu resmen ağlamıştı

" Abla biz senden çok özür dileriz gerçekten sana bişey olacak diye ödüm koptu bı dakka bile uyuyamadım san bişey olur diye" galiba bun ailede sadece savaş,eren,emre,annem bunları seviyordum ha bide Ayhan bana bı zararı olmamıştı çünkü oyüzden yani

" Merak etme ben iyiyim sadece abin olacak şahıs yüzünden yürüyemiyorum okadar başka bişi yok yani üzülme emre ama lütfen beni biraz seviyorsan dinlen ve uyu" kafamla yiğitin yattığı koltuğun yanını gösterdim oda ikiletmeden gidip uzandı daha sonra yanımdaki sandalyeye eren abim oturdu

"Kendini nasıl hissediyorsun abicim"

" Yani normal ne iyi ne kötü sadece biraz belim ağrıyor okadar yani"

" Çünkü yere sert düşmüşsün oyüzden belin ağrıyodur abim bugün çıkacaksın ama sen gitmek istiyorsun bizde seni bırakmak istemiyoruz bizimle gel nolur artık san jarışmayacaklar sana söz veriyorum eğer beni biraz seviyorsan bizimle gelirsin abicim nolur düşün"

" Zaten başka biyere gitsemde reşit olmadığım için geri beni alabilirsiniz oyüzden mecburen sizinle geleceğim ama onların yüzünü bile görmek istemiyorum eren abi beni odama sen savaş emre yada Ayhan abim çıkarsın diğerleri umrumda değiller"

" Tamam biz çıkış işlemlerini yaptık zaten sende hazırsan gidelim ve şu koca bebekleri uyandırmalıyız" diyip ayağa kalktı ve eline yanımdaki su dolu sürahi yi aldı yiğit ve Emre'nin. Yüzüne şlap diye fırlattı bam diye bir ses çıktı ikiside korkaran uyanırken ben ve eren abim kahkaha atıyorduk.

" Bune şimdi komikmi aşkım ya ıslandım işte al "

" Ya daha yeni uyumuştum ama ben" diyerek ikiside sitem etti sonra eren abim yanıma gelerek beni kucağına aldı

" Hadi hadi gidiyoruz hızlı olunuz " diyip beni dışarı çıkardı bütün herkez burdaydı Berk denecek şahısta annem hemen yanıma geldi elimi tutacakken ben geri çekti elimi hemen

" Abicim ben gerçekten özür dilerim ben böyle olsun istememiştim gerçek inan bana özür hiç birşeyi değiştirmicek ama olsun affet beni" sözlerinde pişmanlık vardı gözlerindede ama hiç birşey benim yürümemi geri getiremiycekti kendisini tabi hemen affetmiyyecektim ama üzülüyordum biandanda

" Bilmiyorum seni affedemem şuan ama bunu zaman belirleyecek ve evet özür benim ayaklarımı geri getirmiyecwk hiç birşeyin telefisi yok ama şuan sizinle konuşmak istemiyorum sadece gidelim buradan"