Tarih Tekerrürden İbaret Midir?

Acı feryatlar, çığlıklar, kendisine saldırmaya kalkışanlar ve onları ayırmaya çalışanlar, eli silahına gidipte tetiği çekmeye gücü olmayanlar... O kalabalık arasında gözlerini yerdeki genç kızın kanlı bedeni yerine Yamaç Koçovalı'ya dikmişti.

Gözlerinde o an her duyguyu görebiliyordu adamın. Acı, ıstırap, öfke, hayal kırıklığı, çaresizlik, her şey... Genç kızın sarı saçlarını okşuyor, yanaklarında ellerini gezdiriyordu narince. Sanki canını yakmaktan korkarcasına. Ama artık canı yanmazdı çünkü ölmüştü. Artık kimse canını yakamazdı.

Yamaç Koçovalı'dan gözlerini çekip sanki bir çekim varmışçasına kendisine bakan adama baktı gözleri. Bu adamı bilmiyor, tanımıyordu. Çok az kişinin adını duymuştu bu aileden ama böyle değişik bir tarza sahip, kırmızılara bürünmüş bir adam hakkında hiçbir şey duymamıştı.

Bakışları... Onu okuyor gibiydi. Sanki aynı bakışlara sahip gibiydi. Acıma yoktu, öfke yoktu, hayal kırıklığı yoktu, sadece anlıyor gibiydi ve bu bile her şeye yetiyordu. Bakışları çok doluydu, kimse nasıl fark edemezdi bu bakışlarıyla konuşan adamı. Gözleriyle insanın içini okuyor, onun konuşmasını bırak, gizli saklı kalmasına izin vermiyordu adeta.

Saçlarına ak düşse de oldukça karizmatik biriydi, kırmızı gözü oldukça dikkat çekiciydi. Kendini onun gözlerine bakmaktan almak zor olmuştu. Sonra yerde yatan genç kıza baktı ve içinde hissettiği, tanımlayamadığı o tuhaf hissi boş vererek kahkaha attı.

''Masal bitti, işte gerçekler Koçovalılar!''

Durgun, kendini kaybetmiş olan kadın olduğu yerden kalkıp diğerlerinin yapamadığını yapmış, bu lafından sonra kendini kaybedip ona saldırmıştı. Yüzüne yediği darbe ile şaşkına uğrasa da hemen kendine gelmiş ve elindeki silahı kadına çevirmişti. Kadın silah yokmuşçasına tekrar ona doğru ilerlerken Yamaç arkasından sarılarak kadını çekmişti.

''Efsun dur!''

Kadını zorla çekip oradan uzaklaştırmıştı. Oysa genç adamın asıl hedefi, uğraşmak istediği kişi olan Yamaç gitmişti. Masal'ın cesedi ise öylece yatıyordu. Genç adam bu işten sıkıldığını hissedecekken Yamaç tek başına dönmüştü. Tam ona yaklaşacakken Salih daha hızlı davranmış ve genç adama sarılmıştı. Genç adam neler olduğunu anlamamıştı. Böyle bir tepkiyi asla beklemiyordu. Salih genç adamın kulağına sadece onun duyabileceği şekilde fısıldadı.

''Bu hiçbir şeyin çözümü değil. Sadece pişman olacaksın.''

Bu sözler tehditkar bir hava içermenin tam aksine sıcacıktı ve düşünülmüştü. Gençler ve bazı kişiler neler olduğunu anlamasa da Koçovalılar'ın çoğu bu gencin kim olduğunu anlamıştı. Celasun'un kollarından ayrılan Karaca Akın'ın yanına gitti.

''O kim biliyorsun değil mi?''

''Yamaç amcam gerçekten dedeme çok benziyor, onu fark ettim. Ama oğlunun Salih amcama benzeyeceğini hiç düşünmemiştim.''

''Vartolu Sadettin İdris Koçovalı'dan intikam almak istedi. Haklıydı da ama bu yolda yaptığı tek hata intikamını İdris Koçovalı'dan değil Kahraman Koçovalı'dan almasıydı.Yamaç Jr. ise babası Yamaç Koçovalı'dan intikam almak istedi ama yine...''

Karaca bir süre sessiz kaldı ve Celasun yanına gelip elini tuttuğunda konuşmaya devam etti.

''Masal, Yamaç Jr., Salih amcam, Kahraman amcam. Bu hikayede hep masum olanlar yandı, diğerleri de o kadar hata yapmasına, başkalarına zarar vermelerine rağmen... Salih amcam farklıydı, o pişman olmasını bilen, hatasını kabul eden ve bunu düzeltmeye çalışan biriydi. Ama hatayı düzeltmeye çalıştıkça kendini bozdu, olmadığı biri gibi davranmaya başladı. Saadet'ten bile bu yüzden boşanamadı. Sence Yamaç Jr. nasıl olacak? İçim Masal için ne kadar acısa da Yamaç amcam yüzünden onu da kaybetmek istemiyorum.''

Karaca'nın hüzünlü ve umutsuz çıkan sesi ile Celasun karısına daha sıkı sarıldı. Saçlarını kokladı ve kokusunu içine çekti. Akın ise ''Baksana.'' dedi Salih ve Yamaç Jr.'u göstererek. ''Salih amcam burada. Onun aynı zorlukları yaşamasına izin vermez. Biz buradayız. Başkalarının hatalarını görmezden gelip bütün suçu ona yüklemeyiz. Evet, tarih tekerrürden ibarettir derler ama nasıl desem, bu sefer roller farklı. Bu sefer kötü adamlar yok, iyi adamlarda var.'' der Akın kendisiyle beraber diğerlerini de göstererek.

O sırada Yamaç Jr. ise yere eğilir ve Masal'ın başında ağlar. Yamaç ise tam onları ayıracakken Salih'in işareti ile geri çekilir. Yamaç Jr. ile Salih'i bir arada görünce bir an kendisini babasına benzetir. Ve babası ilk defa aklına bu kadar kötü gelir. Her şeyin sorumlusu ben miyim diye sorar kendine içinden. Her şeyin geçmişte kaldığını düşünerek Salih'in çektiği acıları her zaman küçümsediğini, görmezden geldiğini fark eder. Ama şimdi hayat yine yüzüne tokat gibi çarpar, hiçbir şey geçmişte kalmıyor. Geçmiş er ya da geç önünüze çıkıyor.

Cumali onlara yaklaşır, artık eskisi gibi değildir. Çok uzun yaşamış ve bu yaşa kadar yaşadığı tecrübeler onun eski karakterini biraz da olsa değiştirmiştir. Eskiden olsa Yamaç Jr.'ı burada vuracak olan Cumali şimdi sadece gidip Masal'ı kucağına alır. Gözleri yaş içindeki Yamaç Jr.'ın omzuna hafifçe dokunur ve ayaklanır. Ayaklanırken Masal'ın başı onun boynuna yaklaşır ve bir sıcaklık hisseder. Cumali telaşla ''Şşşş!'' der ve herkesi susturur. Kulağını Masal'ın dudaklarına yaklaştırır ve haykırır.

''Nefes alıyor!''