16. Bölüm

Merhabalarr herkese

Bölüm şarkısı:

Carek- Koma Gulen Xerzan

Keyifli okumalar🫶🏻🫶🏻

Zaman sanki durmuş ve hiç bir olayın gerçekleşmesine izin vermiyor gibiydi. Saate her baktığımda aynı yerinde sayıyor, ilerlemiyordu.

Aldığım derin nefesler eşliğinde bir kez daha koca harflerle 'AMELİYATHANE' yazan sürgülü kapıya baktım. Bir de kafamı çevirip kızlarının intihar girişimine sebep olan aile bireylerine baktım. Kapının etrafındaki sandalyelere oturmuş bekliyorlardı, yüzlerinde ağır bir matem havası var gibiydi tam çözemiyordum ama üzgün gibiydiler.

Hozan başını iki elinin arasına almış kollarını da dizlerine yaslamış bir şekilde oturuyordu. Dışarıdan gören birisi gerçek anlamda kız kardeşi için üzüldüğünü, kahrolduğunu düşünürdü ama onun için işlerin tam tersi olduğunu aldığı sık nefeslerden anlayabiliyordum. O kardeşi için değil işleri baltalandığı için üzülüyordu... bu bir hakaret gibiydi resmen ama ne yazık ki doğruydu.

Uzun bekleyişler sonunda kapı açıldı ve içeriden maskeli, ameliyat önlüğü giymiş olan bir adam çıktı. Onun çıkmasıyla ayaklanıp konuşmasını bekledim.

"Hastanın hayati tehlikesi şu anlık yok. Kurşun göğüs kafesini zedelemiş durumda, tek temenniimiz kurşunun kalbin fazla yakınına gelmemiş olması. Yirmi dört saat kadar yoğun bakımda kalması gerekiyor. Enfeksiyon riskinden dolayı yanına ilk dört saat kimseyi alamıyacağız. Hasta uyandıktan sonra tetkikleri detaylıca yapılıp size tam bilgi verilecek. Geçmiş olsun."

"Sağ olun. Çok teşekkür ederiz." Dedim, doktor başını hafifçe eğip teşekkürü kabul ettiğini belirtip yanımızdan ayrıldı.

Arkamı döndüğümde Hozan'ın bana kaşlarını çatarak baktığını fark ettim. Doktora teşekkür etmeme sinirlenmiş olmalıydı, ayağa kalkıp yanıma geldi, kolumu sıkıca kavradı ve beni sarstı. "Sen ne diye elin adamına teşekkür ediyorsun ulan?!"

"Hozan şu an senin boş kıskançlıklarını çekecek durumda değilim, git başımdan Allah aşkına." Deyip yanından ayrılmak istedim ama kolumu mengene gibi saran eli buna izin vermedi.

"Kaç kere daha diyeceğim? Bana karşı çıkma Zişan! Bana. Karşı. Çıkma." Derin bir nefes alıp konuşmasına devam etti. "Allah şahidim olsun ki seni yaşatmam. Hevî'ye güvenme, anası olacak kişileri elbet bulurum ben." İğrenç konuşması her defasında midemi daha çok bulandırıyordu bu adamın.

Kendime üç sene önce bir söz vermemiş olsaydım şu anda söyledikleri yüzünden ortalığı yakıp yıkardım. Söylediklerine karşı gayet sakin kaldım, bu sakinlik onu delirtti, gözleri biraz daha açıldı. Sakinliğim yetmedi üstüne üst dudağım yavaşça kıvrıldı. "Sen değil benim kızıma ana getirmek, o kadınların kızımla aynı havayı bile aldıramazsın! Sana yemin olsun ki o mezardan çıkar hepinizin Azraili olurum Hozan. Bunu yaparım sende biliyorsun!"

Tam bağıracağı sırada Zelal hanım girdi araya. "Hozan hastanedeyiz, sakin olasın oğlum. Bu ker (eşşek) ne dediğini bilmiyor." Son cümlesinden sonra gözlerini belerterek uyarısını yapmaya çalıştı. "Değil mi Zişan?"

"He ben ne dediğimi bilmiyorum ya." Ağız ucuyla söylenip, kolumu ondan kurtardım. Koridorun sonuna gidip merdivenlerden indim, kafeteryaya olduğunu düşündüğüm alana girdiğimde Hazar abi ile karşılaştım. O da beni görünce yanına adımladım ve bir sandalye çekip masaya oturdum.

"Roniya çıktı ameliyattan abi. Çok şükür hayati tehlikesi yokmuş, yirmi dört saat yoğun bakımda kalacakmış." Dedim.

"Allah'a şükürler olsun. Sağ olasın Zişan bu haberi verdiğin için, kaç saattir doğru dürüst nefes aldığımı hatırlamıyorum. Nasıl böyle bir şey yaptı, aklım almıyor. Bizi nasıl arkasında bırakacaktı gördün değil? Gelse yanıma 'abi ben istemiyorum, babam zorluyor' dese, ben karşı çıkmaz mıydım babamlara karşı? O kendini kurtaracak sandı ama daha çok cehenneme bile bile adım atmayı istedi."

Aslında Hazar abinin söyledikleri doğruydu, Roniya bile bile, bir cehennemden kaçarken diğerine atacaktı kendini. Ama şu anlık Hazar abinin onu suçlamaması gerekiyordu, Roniya'nın tam da şimdi desteğe ihtiyacı vardı.

"Hazar abi, evet Roniya bir hata yaptı ama bundan sonra onu suçlayamayız. Zor bir dönemden geçiyor. Zaten diğerleri istesekte istemesekte onun üstüne gidecekler, bizim tamda bu zamanda onun yanında olmamız gerekiyor. Kendimden biliyorum, en çok desteğe ihtiyacı olduğu zamanlarda ona sırtımızı dönersek daha çok kötü olur." Dedim, Hazar abi her söylediğime kafasını sallayarak karşılık verdi.

"Haklısın, şimdi onu yalnız bırakmak olmaz. Ben babamlara söylerim, gitmezler üstüne, hallederiz bir şekilde inşallah."

 ✨

"Rahatsın değil? Bir tane daha yastık vereyim arkana?"

Roniya'nın arkasındaki yastığı iyice düzeltip ayaklandım. Eve geleli iki gün olmuştu, bu iki gündür elimden geldiğince onu yalnız bırakmamaya çalışıyordum. Akşamları bir ihtiyacı olur diye de odasındaki üçlü koltukta yatıyordum.

"Yok Zişan kalsın,

rahatım böyle. Ben sana ne soracağım."

"Heh sor."

"Misafirler gelmediler mi?" Dedi.

Bu gün aşiret konakta toplanacaktı Roniya için. Çoğu aşiretin adamları bir araya gelip bir karar veceklerdi. Roniya'nın da korkusu vardı, ya çok kötü bir şey isterlerse diye. Benimde vardı gerçeği korkularım, toplanacaklarını duyduğumdan beri dua ediyordum ona.

"Yok gelmediler daha yarım saate burada olurlar." Dedim.

"Ne karar verecekler acaba. Çok korkuyorum Zişan." Dediğinde sesi sonlarda titremişti, her an ağlamaya hazır gibi duruyordu karşımda.

"Şşt ağlama sakın haa. Korkma ben hep senin yanındayım tamam mı?" Dedim, usulca kafasını sallayıp göz yaşı akmasın diye gözlerini tavana dikti. "Ben şimdi bir bakayım ne olup bitiyor, tekrar geleceğim yanına."

"Tamam"

Odadan çıkınca direkt üst kata yöneldim. Önce Hevî'nin yanına gidip daha sonra mutfağa gidecektim. Merdivenleri bitirip terasta yürürken kilerden birilerinin konuştuğunu duydum. Belki konakta çok ses vardır, onların sesini duyumsadım diyerek fazla takmadım ama içerideki ses bir anda yükselince kilerden geldiğini anladım. Kiler konaktaki kullanmadığımız şeyleri tıktığımız küçük bir odaydı, şimdiye kadar nadiren birilerinin girip çıktığını görmüştüm. Merakıma yenilip odanın olduğu küçük koridoru geçtim, şimdi kapının tam karşısında durdum. Ses daha çok netleşti.

"Sana kaç kere daha diyeceğim lan. Biraz daha bekle diye. Şu siktiğimin işlerini bir ayarlayayım Hazar'ı da halledeceğim. Sen rahatta kal."

"Daha ne kadar bekleyeceğim ben seni. O kadınla seni görmeye daha fazla dayanamıyorum. Peki Hazar'ın bana dokunmasına ne demeli? Her ne kadar sen olursan ol, ben onun karısıyım senin değil, anla artık."

Duyduklarım karşısında elim ayağım buz kesti, nefes alamadığımı hissettim. İçeriden gelen seslerin sahipleri Hozan ve Gülizardı. Gözlerim şokla açılırken elimi ağzıma sıkıca kapattım. Bunlar ne zamandan beri beraberlerdi? Hazar abiye Hozan ne yapacaktı? Nasıl olabilirdi tüm bunlar? Aklım almıyordu tüm bunları.

"Sen rahatta kal, ben halledeceğim diyorsam halledeceğim. Bu akşam annenlere git, anladın sen." Bu sefer Hozan olacak alçak konuştu.

"Ne o karın seni doyuramıyor mu Hozan bey? Merak etme Miraç'ı anamlara bırakırım Hazar'la işimiz var derim. Senin gibi hallederim yani merakta kalma." Midemin ağzıma gelmesine çok az vardı, ama dayanmam gerekiyordu. Bu yüzden derin nefesler alıp verdim.

"Nasıl doyuracakmışsın, söylesene sen bir hele." Sesler gittikçe boğuklaşınca daha fazla kalamadım orada hızla küçük koridoru geçip kaldığım odaya girdim. Sırtımı kapıya yaslayıp aldığım nefesi sanki yeterince alamıyormuş gibiydim.

Ben neler duymuştum öyle hiç bir fikrim yoktu. Ne yapmam gerekiyor bilmiyordum, bir şey yapmam gerekiyordu ama ne? Hazar abiye bunu asla söyleyemezdim, söylemesemde ona bir şey yapacakları kesindi. Bunu benim halletmem lazımdı. Başkasına söylersem çok kan akardı. Çok can yanardı. Sessiz sedasız bir şekilde bunu kendi yararımada kullanabilirdim, kızımla beraber buradan kurtulabilirdim.

Düşüncelerimle boğuşurken aklımdan geçen tek soru.

Ben ne yapacaktım?

BÖLÜM SONU

Bittiiii be budaaaa

Şükür kavuşturana🙏🏻🥹

Çoook uzun bir aradan sonra tekrar sizlerleyim.

Lütfen kusura bakmayın gerçek anlamda çok uzun bir zaman dilimiydi.

Bazı durumlardan ötürü bölüm yazamadım şimdi ise affınıza sığınıyorum😌

Neyseeeee bacılarım sizden istediğim çok önemli bir şey varrrr

LÜTFEN SATIR ARASI YORUM YAPIN LÜTFENNN BU BENİM İÇİN ÇOK ÖNEMLİ EĞER AZ YORUM OLURSA HİKAYEYE DAHA FAZLA DEVAM EDEMEYECEĞİM ÇÜNKÜ YORUMLAR BENİ GERÇEK ANLAMDA MOTİVE EDİYOR.

Umarım bu isteğim yerine getirilir, bende hikayeyi burada bırakmak istemiyorum.

Sizi çoookk seviyorum görüşene kadar kendinize iyi bakınnn💞✨