Bazı yolculuklar ileri doğru değil, içeri doğrudur. Aderin’in hikâyesi de tam olarak böyle başlar. Önce kumdan bir kale yıkılır; insanın kendine anlattığı güvenli yalanlar. Sonra aynadaki yabancı susturulur; yüzleşmekten kaçılan ses. Bir çatlak belirir; geçmişin hâlâ nefes aldığını hatırlatan ince bir sızı. Ve en sonunda, eve dönüş başlar; insanın kendini olduğu hâliyle kabullenişi. Aderin, kayboluşla başlayıp kabullenişle biten bir iç yolculuğun adıdır. Bu kitap, kırılmanın zayıflık değil, hatırlamanın bir yolu olduğunu fısıldar. Okurdan cevap beklemez; yalnızca aynı soruyu bırakır: İnsan kendine ne zaman gerçekten döner?

Bazı yolculuklar uzaklara değil, derine gider. Aderin, geçmişin bıraktığı izlerle yaşamayı öğrenmiştir artık. Ama izler geçmez; sadece insanı durdurur. Bu hikâye kaçmanın bittiği yerde başlar. Ne bir yüzleşme, ne bir hesaplaşma… Sadece dönüş. Aderin: Eve Dönüş, insanın kendine yaklaşırken ne kadar yabancılaşabildiğini anlatır. Çünkü eve varmak, bazen en zor adımı atmaktır. (Aderin`in hikâyesinin son bölümüdür.)

Bazı anlar vardır, geri dönüşü yoktur. Aderin: İlk Çatlak, bir adamın aynada gördüğü yabancıya dönüşmeden önce, içinde oluşan ilk kırığı anlatır. Kumdan kalenin yıkılmasına, yüzleşmenin başlamasına sebep olan o sessiz ana geri döner. Bu hikâye; bir çocuğun dünyasında açılan görünmez bir yaranın, yıllar boyunca nasıl büyüdüğünü ve insanın içindeki karanlığa nasıl dönüştüğünü anlatır. Her şey bir anda olur. Bir cümle, bir bakış, bir susuş… Ve insan, artık eskisi gibi olamaz. Bu, Aderin’in kırılmaya başladığı andır. Bu, her şeyin başladığı yer. (İlk Çatlak, Aderin`in hikâyesinin üçüncü bölümüdür.)

İnsan bazen en çok kendine yabancı olur. Aderin artık kaçamıyor. Ne geçmişinden, ne pişmanlıklarından, ne de aynada ona bakan o tanıdık yabancıdan… Sessiz bir odada, tek bir bakışta başlayan bu hikâye; insanın kendi zihninde kayboluşunu, gerçeğin yerini şüpheye bıraktığı anları ve bastırılmış benliğin gün yüzüne çıkışını anlatıyor. Aynadaki yansıma artık sadece bir görüntü değil; konuşan, sorgulayan ve hesap soran bir varlığa dönüşüyor. Bu bir korku hikâyesi değil. Bu, insanın kendinden kaçamayacağını anladığı anın hikâyesi. (Aynadaki Yabancı, Aderin`in hikâyesinin ikinci bölümüdür.)