Tek bölümlük kısa bir hikayedir aşklarım ... "Seni sevmem, unut bunu Kara. Sen sadece benim bebeğimi taşıyorsun. Seni kim sever ki? Sevililecek bir yanın yok. Senden utanıyorum, keşke o hataya düşüp senden bir çocuk yapmasaydım." Karnıma giren keskin acıyla yüzümü buruşturdum. Beni koltuğa oturttu. "İyi misin? Sakın bebeğime bir şey olmasına izin verme."

Her şey küçükken ailemin bir anda ortadan kaybolmasıyla başladı. Beş yaşındaydım ve karanlığa sürüklenmiştim İtalya da sürüklendiğim bu hayat hiç de benim istediğim tarzda bir hayat değildi. Ben artık oraların en büyük mafya ailesine sahiptim. -Tamamlandı-