“Buralar oyuncak değil. Toprağuni bırakup giden, döndüğünde hesap verur." dedi sırtındaki odunları bir kenara atarak. “Ben hesabu toprağa verurum. Sana değil." dedim köprünün öbür ucunda sinirle durarak. “Sen hâlâ buraya ait olduğuni sanaysun." dedi hırıltılı gelen sesiyle. “Ben aitum. Sen sadece alışmişsun her şeye sahipmiş gibi durmaya.”

Aşk kıldan ince kılıçtan keskin bir sevda köprüsüdür. bu köprüde Ademoğluna yaşam nefesi üflenirken, Havva`ya da ruhundan bir parça bahşedilmişti. Havva ile Ademin sadece güzellikleri vardı Berfu-Baran`ın ise hem güzellikleri hem çirkinlikleri. Onlar sadece güzelliği görüp çirkinliği fark edememişlerdi. *Gerçek bir hikâyeden esinlenilmistir.