Bazı yolculuklar uzaklara değil, derine gider. Aderin, geçmişin bıraktığı izlerle yaşamayı öğrenmiştir artık. Ama izler geçmez; sadece insanı durdurur. Bu hikâye kaçmanın bittiği yerde başlar. Ne bir yüzleşme, ne bir hesaplaşma… Sadece dönüş. Aderin: Eve Dönüş, insanın kendine yaklaşırken ne kadar yabancılaşabildiğini anlatır. Çünkü eve varmak, bazen en zor adımı atmaktır. (Aderin`in hikâyesinin son bölümüdür.)

Bazı anlar vardır, geri dönüşü yoktur. Aderin: İlk Çatlak, bir adamın aynada gördüğü yabancıya dönüşmeden önce, içinde oluşan ilk kırığı anlatır. Kumdan kalenin yıkılmasına, yüzleşmenin başlamasına sebep olan o sessiz ana geri döner. Bu hikâye; bir çocuğun dünyasında açılan görünmez bir yaranın, yıllar boyunca nasıl büyüdüğünü ve insanın içindeki karanlığa nasıl dönüştüğünü anlatır. Her şey bir anda olur. Bir cümle, bir bakış, bir susuş… Ve insan, artık eskisi gibi olamaz. Bu, Aderin’in kırılmaya başladığı andır. Bu, her şeyin başladığı yer. (İlk Çatlak, Aderin`in hikâyesinin üçüncü bölümüdür.)

İnsan bazen en çok kendine yabancı olur. Aderin artık kaçamıyor. Ne geçmişinden, ne pişmanlıklarından, ne de aynada ona bakan o tanıdık yabancıdan… Sessiz bir odada, tek bir bakışta başlayan bu hikâye; insanın kendi zihninde kayboluşunu, gerçeğin yerini şüpheye bıraktığı anları ve bastırılmış benliğin gün yüzüne çıkışını anlatıyor. Aynadaki yansıma artık sadece bir görüntü değil; konuşan, sorgulayan ve hesap soran bir varlığa dönüşüyor. Bu bir korku hikâyesi değil. Bu, insanın kendinden kaçamayacağını anladığı anın hikâyesi. (Aynadaki Yabancı, Aderin`in hikâyesinin ikinci bölümüdür.)

Bazı insanlar güçlü görünerek ayakta kalır. Bazıları ise kırılganlığını saklayarak. Aderin, herkesin “yaparsın” dediği bir adam. Başarılı, mantıklı, soğukkanlı… Ama bu parlak cephenin ardında, yavaş yavaş çöken bir kumdan kale var. Bir ihanet, birkaç sessiz gidiş, yılların biriktirdiği beklentiler ve terk edilmiş bir tutku… Aderin, güçlü olmanın bedelini ödeyen bir adam olarak kendi iç sesiyle yüzleşmek zorunda kalır. Kalemi eline aldığında, aslında kaçtığı değil; kendini kurtardığı gerçeğiyle karşılaşır. Bu hikâye, başarısızlığın utanç değil, cesaret olduğunu, zayıflığın bir son değil, başlangıç olduğunu, ve insanın en büyük gücünün kendi gerçeğini yazabilmesi olduğunu anlatıyor. Kumdan Kale, başkalarının inşa ettiği hayatlardan çıkıp kendi kırık kütüphanesini kuran bir adamın sessiz devrimidir. (Kumdan Kale, Aderin`in hikâyesinin ilk bölümüdür.)