"Artık korkmana gerek yok Mavi çünkü seni koruyacak 6 tane aslan gibi abilerin var." Kayra Kaya... Yanındaki altı oğluyla birlikte, kış yağmuru kadar sessiz ama bir o kadar ölümcül bir imparatorluk yönetiyor. Ellerindeki kanın haddi hesabı yok. Mavi yıllar önce aklını yitirmiş bir anne tarafından kaçırılıp koparıldı bu hayattan. Kaya ailesinin döktüğü her damla kan, aslında tek bir cevapsız sorunun peşinde akıyor: "O nerede?" Onlar her yerde onu ararken Mavi daracık bir apartman dairesinde, aç kalmanın ve sessizliğin iyi bir çocuk olmanın tek yolu olduğuna inanarak hayatta kalmaya çalışıyor. Zavallı çocuk bir gün annesinin eve gelmesini bekliyor gerçek ailesinin onu kollarına alıp şefkatle sarmalamak için dünyayı yakmaya hazır olduğundan habersiz...

Alara kötü dönemlerden geçerken beklenmeyen bir anda ışık gibi birisi girer dünyasına.. Ancak Alara`nın sağlığı mı?, Hayalleri mi? yoksa hayatının aşkı mı? Risk almayı seven bir insandı ancak hepsini yürütemezdi.

Bazı duygular ölmez, sadece derinlere gömülür. Nisan, iç sesini susturmuş, hayatla arasına görünmez bir perde çekmiş bir genç kadındır. Hissetmekten çok düşünmeye, yaşamaktan çok izlemeye alışmıştır. Ta ki bir gün, kütüphanede tanıştığı küçük bir çocuk, kelimelerin arasından uzanıp onun sessizliğini çatlattığında... ‘Belki’ kelimesi, Nisan için sadece bir ihtimal değil; suya düşmüş bir umut, karanlıkta parlayan bir kıvılcım, kalbin en kuytusundaki yaşam belirtisi olur. Bu hikâye, yavaşça açılan kalplerin, geçmişin yükünden sıyrılarak geleceğe akanların ve en çok da ‘belki’lere şans vermeyi seçenlerin romanıdır.

“Sarılmakla boğulmak arasındaki farkı, zehirli bir sarmaşık öğretti bana. Bu kitap; ihanetin, psikolojik çöküşün ve kendi küllerinden doğma mücadelesinin hikâyesidir. Her sayfası gerçek bir hesaplaşma. Adını bile anmadığım O’na değil, kendime yazdım.”

Küçük kızın "anneme gitmek istiyorum." Diye söylenerek ağlaması onun sinirlerini bozuyor,delirmesini sağlıyordu ama o aldığı karardan emin bir şekilde küçük kıza 14 yıl boyunca yapmicağını bırakmicaktı...

Kırıldım. Hem de öyle bir yerimden ki, hangi parçamın bana ait olduğunu bilmiyorum. Sessizliğin ne kadar yüksek sesle bağırabildiğini ancak her şey sustuğunda öğrendim. Geri döndüğümde, aynaya baktığımda tanıyamadığım bir yüzle karşılaştım. Yabancı, donuk ve geçmişin küllerine bulanmış. İnsanlar değişir, derler. Oysa bazı yaralar iyileşmez, sadece şekil değiştirir. İçimizde büyüyen bir gölgeye dönüşür bazen, fark etmeden taşıdığımız bir yüke... Burada hâlâ gözler üzerimde, fısıltılar hâlâ kulağımda. Her adımda izleniyor gibiyim. Ve o… hâlâ beni görüyor. En derinime, en karanlık tarafıma kadar. Sakladığımı sandığım ne varsa, onun gözlerinde yankı buluyor. Kaçtığımı sandığım, geride bırakmaya çalıştığım, atlattığım her şey… ama bazı hikayeler yeniden yazılmaz. Fakat, bazıları bir anka kuşu misali, küllerinden yeniden doğar.