Leyla’nın hayatında büyük bir felaket yoktu. Ama içinde, her gün biraz daha eksilen bir şey vardı. İstanbul’da her şey yerli yerindeydi. Kendisi hariç. Kimse onu gitmeye zorlamadı. Kimse onu kovmadı. Leyla, kendi isteğiyle Ankara’ya gitti. Daha soğuk bir şehre. Daha az insanın olduğu bir hayata. Daha az şeyin beklendiği günlere. Ankara ona mutluluk vaat etmedi. Sadece sessizlik sundu. Ve bazen insan, iyileşmek için ne yapacağını değil, nerede duracağını öğrenmek zorundadır. Bu hikâye; kaçmadan gidenlerin, sessizce dağılanların ve kendini yeniden kurmaya çalışanların hikâyesi.