Emine çömeldi. Elini uzattığında durdu. “Allah’ım…” diye fısıldadı. Eski bir bez parçasına sarılmış minicik bir bebek vardı orada. Ağlamaktan yorulmuş, sesi kesilmişti. Yüzü bembeyazdı, yanağı soğuktu. Sanki dünya ona fazla gelmişti. “Kim bırakır bunu buraya?” dedi Emine. Sesi titredi. Hüseyin etrafa baktı. Ne bir ayak izi, ne bir ses… “Bırakmışlar işte,” dedi. “Demek ki gidecek yerleri yokmuş.” Emine bebeği kucağına aldı. O an karar verilmişti. Konuşulacak bir şey kalmamıştı. Köyde bazı şeyler konuşulmazdı; yaşanırdı. Ali sessizce baktı. Sekiz yaşındaki bir çocuğun gözleriyle… Ama içine çöken hissin adını bilmiyordu. Eve döndüler. Kapı kapandığında, evin içi başka bir hâl aldı. Emine bebeği yıkadı, sardı, sobanın yanına oturdu. Yusuf merakla bakıyor, Mehmet ne olduğunu tam anlayamıyordu. “Adı ne olacak?” dedi Emine bir süre sonra. Hüseyin düşündü. “Zeynep,” dedi.

Ben sevdim çok hemde ama o beni sevmedi

Birden bire hayatımın tümü. Oldun gecelerime gün gibi doğdun GÜNÜMÜNKARASI