Vampirlerle dolan bir dünyaya sıkışmıştı hayat insanlar pek inan masada kaybolanlar ve canice kansız bırakılanlar vardı. Ama insanlar cahildi böylesine jırkunç birşeyin olmadığını söyleyerek gezinirlerdi. Ne kanıt vardı... Ne de başka birşey...

Bu romanda hayal olan çok az şey var. Gerçekte olan şeyler kurgu ve sembolizm ile duygu yoğunluğu altında harmanlanmıştır. Hüseyin Nihâl Atsız ve Sabahattin Ali`nin harmanı gibi...

vücuttan tekrar oksijenlenmek amacıyla kalbe dönen kanın ulaştığı ilk boşluktur.

*KİTAPTA GEÇEN BÜTÜN KARAKTERLER HAYALİDİR, OLAYLAR KURGUDUR, DÖNEMİN ŞARTLARI SADECE GENEL HATLARI BELİRLEMEKTEDİR* Siyasetin soğuk, paslı zincirleri toplumu sarmış, prangalamıştı. Sağın baskısı, solun devrimi… Her şeyin başı buydu. Düşünceler insanları birleştirir ama bir arada kalmak için inanmak gerekir demişler. Düşünceler, idealler, ideolojiler, inançlar, geçmişin suçları, geleceğin cezaları... "Konuş artık Dinçer, burada siyaset geçmez, burada babanın sözleri, yetkileri, konumu seni kurtarmaz. Anlat artık Yiğitsoy!" sorgusuna giren adamın sesi Feza`nın tutulduğu odanın duvarlarında yankılandı, aynı beyninde yankılandığı gibi. Dinçer Yiğitsoy... Bu isim zihnine kazındı Feza`nın. Devrimin kıyısında, darbenin acı gölgesinde peyda olan o yara bere dolu hikâye tam olarak burada başlamıştı. Yağmurlu bir 10 Kasım gecesi. Sene 1980… Saat 23.37... En çok inananlar en çok peşinden koşanlardır demiş biri. Feza ve Dinçer de en çok inananlardı, en çok yenenler, en çok yenilenler ve yerle bir olanlar...