Hayatım boyunca ipler hiçbir zaman bana ait olmadı. Bileklerimde görünmez düğümler vardı; her hamlemde biraz daha sıkılan, nefesimi ölçen. Acı, beni terk etmeyen sadık bir gölge gibiydi. Nereye gitsem ardımdan sürüklendi. Özgürlüğü tattığımı sandığım anlar oldu, dudaklarımda kısa bir serap gibi dağılan anlar. O anlarda bile gerçeği biliyordum: Ben asla gerçekten özgür olmayacaktım. Çünkü karanlık, çoktan içime işlemişti. Ruhuma sinmiş o lekeyi nasıl kazıyabilirim? Hangi su, hangi ateş bunu temizleyebilir? Bazen ölüm, sessiz ve merhametli bir kapı gibi göründü gözüme. Ardından kanamayan, sızlamayan bir hiçlik. Çünkü yaşamak demek, içimde açılmış yaraların her gün yeniden yırtılması demekti. O izler kapanmıyordu. Kapanmak istemiyordu. Sanki bana ait olduklarını hatırlatmak ister gibiydiler. Ama sonra... başka bir ihtimal belirdi. Belki zincirlerimi kırabilirim. Belki beni parçalayan adamın en büyük düşmanı, kurtuluşumun anahtarıdır. Kaderin zehirli bir ironisi: Onun düşmanı, benim tek umudum. Yine de korku içimi kemiriyor. Onun karanlığından kaçıp gelen bir kadını kabul eder mi? Ellerim hâlâ başkasının günahlarıyla kirliyken, beni kendi kanatlarının altına alır mı? Yoksa beni, düşmanından kalan bir ganimet gibi mi görür? Belki de onun yanında özgürlük yoktur. Belki sadece başka bir kafes vardır ama bu kez kapısı altından yapılmıştır ve kilidi kalbime takılıdır.