Onlar, Karadeniz`in iki yakasından, aynı denizin farklı fırtınalarıydı. Ayça Aydoğan, Sahil Güvenlik Komutanı olarak, on sekiz yıldır babasının kayboluşunun gölgesinde yaşadı. Geri döndüğü Arsin`de, tek bir görevi vardı: Ailesi Aydoğanlar ile düşman olan Sezginlerin kirli sırlarını ortaya çıkarmak. ​Ama Ayça`nın nefret ve görev duvarı, karşısına Akif Sezgin çıktığında yıkılmaya yüz tuttu. Akif, düşmanı, babasının katili ve Ayça`nın on sekiz yıl önce kan yeminiyle mühürlediği ilk aşkıydı. ​Ayça`nın eline düşen, geçmişten gelen bir kanıt, sadece ticari bir yalanı değil, iki aile arasındaki düşmanlığın altında yatan karanlık bir sırrı açığa çıkarır. Bu sırrın peşinde koşan sadece Akif değil, aynı zamanda Ayça`ya saplantılı kuzeni Kerem de vardır. ​Sürmene Uşağı ve Arsin Kızı, artık sadece bir düşmanlık değil, bir hayat memat oyunu oynuyordu.

"O benim şarkılarımın, notalarımın sahibiydi ama daha bunu kendisi bile bilmiyordu." Bende annemin izinden gitmiş ve müzik ile ilgilenmiştim. Annem ve babam bir şarkı ile tanışmış ve aşkları bir şarkı haline gelip tüm cihan da söylenmişti. Bu yüzden adımı beste koymuşlardı, onların aşkı gibi sonsuz olayım diye... Rüzgar, kalbimin sahibi ve tesadüfen tanıştığım bir müzik grubunun gitaristiydi. Bu minik müzik grubumuz beklediğimizden oldukça çok ilgi görmüştü. Artık bir sürü hayranımız vardı ve tabiki rakiplerimizde ama bir melodiyi sonsuza kadar çalamazdınız. Biz nerden bilebilirdik ki en mutlu ve en masum anlarımızda hep kan olacağını? Biz nerden bilebilirdik ki en yakınımızda ki hain dostları? Nerden bilebilirdik bizi ayıranın bir kaçınılmaz olacağını? Peki siz bu acımasız hayatımıza yoldaş olabilecek misiniz?

Bazı insanlar ölmez ama yaşamaya da devam etmez. Bu dünyada "Bekleyenler" vardır. Ne cennet ne cehennem kabul etmez onları... dünyada kalırlar. Tek görevleri vardır: İnsanların kaderlerinde ki kırılma anlarını izlemek. Lakin müdahale etmek yasaktır. ta ki biri, bunu bozana kadar.