34.Bölüm

Tahmini yarım saat önce uyanmıştım ama ne hareket ediyordum ne de uyandığımı belli ediyordum Şu an sadece saçımı okşayan elin tadını çıkarıyorum.

Alp'imin eli

Neden uyandığımı belli etmiyorum Bilmiyorum belki de yüzleşmekten kaçtığım için.

Bebeğimin gitmediğini biliyorum çünkü hissediyorum.

Aynı zamanda birsürü serum ve iğne de hissediyorum ama neyse.

Biraz daha bekledim ama neyse ki sıkılmıştım ki gözlerimi yavaşça açtım.

Gözümü açar açmaz onu gördüm bu beni aşırı mutlu etti Çünkü başucum da o vardı.

Ama tabii mutluluğumu belli etmedim Çünkü bana yaptıklarından sonra kızıma yaptıklarından sonra onu Kolay kolay affetmeyi düşünmüyorum. Gözlerimi ondan çekip duvara sabitledim

"Nasılsın güzelim?" sustum.

"Bebeğimiz iyiymiş bana cinsiyetini söylemediler,sen söyle diye. " sustum.

"Yavrum?" Sustum.

Derin bir nefes aldı.

"Beni suskunluğunla cezalandırıyorsan şayet gerçekten Cezamı veriyorsun. 2,5 aydır zaten sesine mahrumum daha fazla mahrum bırakma "

Gözlerimi ona çevirdiğim sırada derin bir nefes aldı.

"Kendini zorlamışsın 2 haftadır uyutuluyorsun" işte buna şaşırmıştım.

Ağzımı açtım konuşmak için lakin o an odaya bir anda birileri girdi.

Yada bu girmek olamaz.

Resmen kapıyı sökerek odaya atladılar.

Tahmin ettiğim gibi Tim ve kızlar.

Kızlar?

Kızları görünce Gözlerim dolarken onlar da hızlıca bana atıldı ve sarıldılar kolumu dahi kıpırdatamıyorum Muhtemelen aldığım ilaçlardan ötürü. Onlar bana sarılırken ben ağlamaya ve gözlerimden yaş akıtmaya devam ediyordum.

Onlar geriye çekilip bir sürü soru sıralarken ben Hangisine cevap vereceğimi dahi ayırt edemiyorum.

ne çok konuştunuz be

Doktor geri uyutun beni.

Aklıma gelen şey ile Alp'e baktım

Bir dakika ne?

MASKESİ YOK ONUN.

HA

Daha bunu düşünmeye fırsatım olmadan birdenbire canım acıması umrunda olmayan birisi beni Çekip bir anda sarıldı Ben yatakta otururum pozisyona gelirken kim olduğunu hemen kavramıştım Keremdi.Abim....

2 hafta sonra ilk defa çatlak sesimle konuşmuştum.

"Abi" ve hıçkırıklarım.

Salon sessizleşirken sadece benim ağlamalarım duyuluyordu.

Kerem yüzüme bakarken hiç bozuntuya vermeden "Abim ne oldu" diye tekrardan sarıldı ve "Geçti" demeye başladı.

Geçmemişti,nasıl geçerdi.

"Özür dilerim,benim suçum,benim suçum" diye sayıklarken bedeni kasıldı belimi okşayan el Alpin eli bana güç veriyordu.

"Noldu güzelim"Alpin sesi ile onun dehşet-ül yakışıklı yüzüne baktım.

"Herşeyi öğrendim" dedim ve sustum.

Onların de hiçbir şeyden haberi olmadığını yüzlerindeki ifadeleriyle anladım.

Ve anlatmaya başladım.

Anlatmam çok zordu... ama nasıl böyle anlatabildiğimi hala anlamıyorum ama anlattıkça açılmış anlattıkça her şeyi tekrardan yaşamıştım. Ve sona geldiğimde dayanacak gücüm kalmamış Alpin göğsüne yaslanmış yarı uyur odadaki sessizliği dinler olmuştum.

Kerem abim olduğunu öğrendikten sonra üzündeki sevinci görmüştüm ama babasının ve ablasının tekrar duyunca suratındaki o Mutluluk esansı bir anda kaybolmuştu.

Sessizliği yine böldüm.

"Kerem özür dilerim benim yüzümden hepsi. Eğer beni kardeşin olarak görmezsen hiç sorun değil ben içimde kabullenmeye çalışır-"

Bir anda sözümü böldü. "Ne demek senin suçun Açelya en suçsuz olan sensin Ve benim kardeşimsin"

Gözlerim dolarken Alpten ayrılmış Kereme sarılmıştım.

Herkese kırgındım.

özellikle kendime

ama olsun mutlu sonun yaklaştığını hissediyorum.

2 Gün Sonra:

doktorun dediği gibi olmuş ve bir anda karnım büyümeye başlamıştı Şu an karnım bayağı bir büyüktü ve bu görüntü Beni aşırı mutlu ediyordu.Zaten 2 Hafta uyutulduğum için uyandığımdada bi farkı görmüştüm

Alp ve Götüne gelecek olursak..

2 gün önce tekrardan uyumadan önce Alp'le dalga geçmişlerdi Tim.. canıma deysin

Kerem işte kimin kız kardeşi diye gezinip durmuştu.

He bide şey olmuştu....

2 gün önce Açelya uykuya dalmadan önce:

Kerem abimin 'işte Kimin kardeşi' diye gezmesi çok hoşuma gidiyordu ama hemşirelerin gelip tekrardan serum vermesi üzerine tekrardan Uykum gelmeye başlamıştı.

Kendiyle çok fazla konuşmadığımı fark eden kocam kendini açıklamaya çalışıyor ve onu dinlemediğimi fark edince daha da panikleyip işi boka batırıyordu. eğleniyordum ama belli etmiyordum .

Çünkü haklıydı bir yerde zorundaydı ama yine de Arkasında iki tane can bırakırken Neyi düşünüyordu bunu bilmiyorum ve hala kırgınım.

"Zorundaydım." Son cümlesinde hışımla kafamı ona çevirdim.

Sinirlenmiştim işte .

"Ne zorundaydın lan Ne zorundaydın! Arkanda iki can bırakırken ne olacak onlara diye düşünmedin mi?! ya ölseydim orada?yaşadığını bilmeden ölecektim salak!!"

Sustu.

Uyku ağır geldi Gözlerimi kapatırken son bir cümle söyledim

"Seni müjdeleyen leyleklerin yol haritasını sikeyim"

Sonra ise bir şaplak sesi karanlık.

Günümüz:

Evimde ayaklarımı kanepeye uzatmış bir şekilde Tuğrul ile televizyon izlerken,Alp te yanımıza geldi ve oturdu.

Yine maskesiz.

Bu olay ne kadar kafamı kurcalasa da onunla konuşmamayı diretiyordum.

Oturmam,dinlenmem lazım ama o odaya gelince ayaklandım ve mutfağa kızların olduğu tarafa yürümeye başladım bunu fark etmişti ki durdu ve bana baktı ama ona bakmadım bakışlarını sırtımda hissetsem bile bakmamaya devam ediyordum tam koridora girdiğim anda biri benim elimden tutup beni çocuk odası diye ayırdığımız ama şu an boş olan o odaya soktu bunun kim olduğunu biliyordum.

Kahveleri ile benim grilerim buluşunca uzun süre beni izledi.

"Daha...ne kadar bunu bana yapacaksın"

Kadife gibi çıkan sesi,içimdeki özlemi volkan gibi körüklese de yaşadıklarım hala Beynimin içinde tekrar ediyordu.

"Bana ne zaman her şeyi anlatırsan"ona bakmaya devam ettim.

"Güzelim anlattım ya, gözlerine öldüğüm anlattım ya"

"Hayır sen sadece beni dinledin" dolmaya başlayan gözlerime lanetler yağdırdım

hamilelik hormanları..
"Mesala beni nasıl buldunuz?! Yada verdiğim flaş disk nerde ve ne oldu.Orhan pisliği nerde. Hiç bunlardan bahsetmedin!"

Sustu.Cevap vermeyeceğini anlayınca arkamı dönüp gitmeye meyillenmişim ama öyle olmadı.

"Senin kaybolduğunu son anda söylediler sikik herifler!" durdum. Devam etmesini bekledim

" senin mektubu da bizim odamızın duvarını yıkarak bulmuşlar ve babana gittiğini anlamişlar. Şu an odada duvarı yapıldı Çünkü 2 haftadır hastanedesin ve o arada yaptırdım ama normalde Yıkık bir duvardı... bana haber verdikleri gözüm döndü çok geç olmasından korktum ve gerçekten hiçbir şeyden haberim yoktu Eğer olsaydı ben bir şekilde sana ulaşmaya çalışırdım."

"Peki nasıl-" sözümı böldü.

"Sana verdiğim yüzük kolye takımı içinde takip cihazı var. Biliyorum bunu sana söylemeliydim ama inatçısın be kızım takmazsın diye korktum"

Sustuk.

Onu özlemiştim.

Bir anda beni kendine çekti ve hasret kaldığım dudaklarını bana sundu. Çok seviyordum.

Ayrıldıktan sonra nefes nefese konuştum.

"Peki flaşh disk?"

" içindeki bilgiler çok önemliydi baban denilen Orhan pisliğini köşeye kısdırmış durumdayız. çok az kaldı. onu bulacağım ve işini kendi ellerimle bitireceğim "

Eli büyümüş karnıma kaydı , tüy gibi dokunuyor özlem'le bakıyordu Karnıma.

"Bebeğimin...cinsiyeti ne?" Dedi .sesi mi titremişti.

Gözlerim dolarken söyledim.

"Kız"

Bedeninin kasılışını hissettim.

"Kız mı!Bizim kızımız mı!"

Bir anda ne olduğunu anlamadım kendimi Alp'in kucağında buldum.

Ben Kahkaha atarken boş bebek odasından çıktık ve salona doğru Ben Alp'in kucağındayken koştuk.

Herkes oturmuş muhabbet ederken ben gülmekten dolan gözlerimle abime baktım

Kereme

O da bana hep yüxünde bulundurduğu haylaz çocuk ifadesiyle baktı.

"Bizim bir Kızımız oluyor!" Diye bağıran Alp'e herkes güldü.

Orada da oraya koşmak bana yaramamıştı ve başım dönmeye başlamıştı elimle omzu'da bir tane şamar atarak "başım dönüyor indir beni" diye bağırdım. Hemen indirdi.

Herkes gülüyordu.

Özlemiştim bu görüntüyü.

O an durdum ve Alp'e döndüm.O zaten bana bakıyordu.

"Alp canım çilek çekti"gözlerindeki ışıklar ne zamandır bunu beklediğini gösteriyordu.

O ve Kerem yani abim dışarı fırlarken.

Biz de muhabbet etmeye her şeye kaldığı yerden devam etmeye devam ettik.

(5 aylık)

🎀🎀🎀😉😉

Bu bölüm bu kadardı

Diğer bölümde görüşürüz