92.Bölüm

Gece, Tozluyaka’nın üstüne ağır bir örtü gibi çökmüştü. Sokak lambaları titrek yanıyor, her köşe başı ayrı bir ihtimali fısıldıyordu. Berk’in yokluğu mahallede bir boşluk değil, bir yara gibiydi.

Ali, duvara yaslanmıştı. Gözleri kızarmış, yumrukları sıkılıydı.
“Benim yüzümden,” dedi kısık sesle. “Yanımda olsaydı—”

Kenan sert ama baba gibi baktı.
“Suç aramak zamanı değil,” dedi. “Berk yaşıyor. Onu bulacağız.”

Muhammed Ağa sokağın ortasında durdu. Adamlar dağılmış, mahalle sessizce dinliyordu.
“Şehmus korku yaymak ister,” dedi. “Ama korku bizi bölmez.”

Ayaz bir anda konuştu:
“Dede… bakkalın arka kamerası vardı.”

Herkes Ayaz’a döndü.

“Geçen hafta Halit yüzünden bakmıştım,” dedi Ayaz. “Arka sokağı görüyor. Belki bir şey yakalamıştır.”

Bu, gecenin ilk ışığıydı.

Kısa süre sonra eski bakkalın arka odasındaydılar. Ekran eskiydi ama çalışıyordu. Görüntüler sarımtıraktı. Saatler ileri sarıldı. Bir an… araba.

Ali ekrana yaklaştı.
“Dur! Geri al.”

Görüntüde Berk vardı. Yalnızdı. Ardından koyu renk bir araç yanaşıyordu. Plaka net değildi ama aracın arka stop lambası kırıktı.

Kenan nefesini tuttu.
“Bu araba…”

Muhammed Ağa başını salladı.
“Evet. Şehmus’un adamlarında gördüm.”

Aynı saatlerde Berk, karanlık bir odada oturuyordu. Elleri bağlı değildi ama kapı kilitliydi. Duvarlar rutubet kokuyordu. Şehmus içeri girdi.

“Bak delikanlı,” dedi sakince. “Seni incitmek istemem.”

Berk başını kaldırdı.
“İstemediğin hâlde buradayım.”

Şehmus güldü.
“Mahalle bazen bedel ister.”

Berk gözlerini kaçırmadı.
“Bu bedeli sen ödersin.”

Şehmus’un yüzü bir an sertleşti. Sonra kapıyı kapattı.
“O kadar emin olma.”

Tozluyaka’da Muhammed Ağa ellerini semaya açtı. Sesi titremiyordu ama kalbi yanıyordu:

“Yâ Allah… evladımızı bize bağışla.
Zalimin tuzağını başına geçir.
Bizi sabırla ama izzetle yürüt.”

Sonra Ayaz’a döndü.
“Hazırlanın,” dedi. “Bu gece değilse yarın… iz sürüyoruz.”

Tozluyaka artık beklemiyordu.
Harekete geçiyordu.

Ve bu kez,
Şehmus’un kurduğu oyun
tersine dönmek üzereydi.

92.BÖLÜM SONU