Bunu yapmayı aslında 11 12 yaşlarındayken bırakmıştım ama son zamanlarda sosyal medyada takip ettiğim bir kişinin hayatını yaşamayı isterdim demeye başladım. Bunun sebebi son zamanlarda yaşadığım yoğun stres ve duygular elbette bir de o kişinin hayatını tamamen bilememek. Sosyal medyada gördüğüm kısmı ile görmediğim kısımdaki acılarla bile o hayatı yaşamak isterim demek biraz korkutucu olmakla birlikte kendi hayatımdan uzaklaşma yolu. Ama ben bu durumla nasıl başa çıkmam gerektiğini de 11 12 yaşlarındayken öğrenmiştim. Aslında öğrenmek denilemez. Düşüncelerim beni belirli sonuçlara ulaştırmıştı ve bu sonuçlar hoşuma gitmeyince o hayatı yaşamak istemeyeceğime karar vermiştim. Örneğin sınıfımızda olan bir kız çok güzeldi fakat dersleri (bana göre) düşüktü. Bu beni o hayattan uzaklaştırmıştı. Bir diğer kız hem sosyal hem lider ruhluydu (sosyal olmak olmasa bile lider ruhlu olmak hep isteğimdi) ancak anne ve babası ayrıydı, bütün arkadaşlarının aileleri tarafından 'onaylanmayan, görüşme denilen o arkadaş'tı ve bunu da istemezdim. Ancak şuan hayatını yaşamak isterdim dediğim o kişi için böyle bir olumsuzluk yok. Çünkü en azından dışardan bakılınca güzel bir hayatı var. İşte böyle durumlarda ne yapmalıyız ? Belki 'Gece Yarısı Kütüphanesi' ndeki gibi başka olaslıkları düşünmeli ve başka bir evrende başka bir benliğimiz o hayatı yaşasa da bu evrendeki benliğimizin yaşayamayacağı olasılıklardan bir ders çıkarıp hayatımızı yönlendirebiliriz. Ya da yaşadığımız hayatın güzelliklerine odaklanırız.

Raylarımı eskiten düşünce treninin ufak bir yolculuğunda edindiğim düşünceleri sizlerle de paylaşmak istedim. (Ya da sadece burayı güvenli alan (safe place) olarak gördüm bilemiyorum)

İyi günler kitapped sakinleri