Bu bir intikam hikâyesi değil. Ya da en azından sadece intikamdan ibaret değil. Bu, bir insanın kırıldıktan sonra nasıl yeniden şekillendiğinin hikâyesi. Gücün nereden geldiğini, korkunun nasıl sessizleştiğini ve acının bir silaha nasıl dönüştüğünü anlatıyor. Çünkü bazı yaralar kapanmaz; sadece sahibini değiştirir. Bu sayfalarda anlatılanlar, kahramanlık masallarına benzemez. Burada kimse masum değildir. Seçimler vardır, bedeller vardır ve bazen geri dönüşü olmayan kararlar. Sevgiyle şiddet, sadakatle ihanet, korkuyla cesaret iç içe geçer. Kimse tamamen iyi ya da tamamen kötü değildir; herkes hayatta kalmak için bir şeylerden vazgeçmiştir. Bu hikâyede güç, doğuştan gelmez. Kazanılır. Kaybedilerek. Ödenerek. Geçmiş, bu sayfalarda bir yük değil; bir gölgedir. Kaçtıkça uzayan, yüzleştikçe şekil değiştiren bir gölge. Karakterler bu gölgenin içinde yürürken, bazen kendilerini kaybeder, bazen de ilk kez gerçekten kim olduklarını bulurlar. Eğer bu kitabı açtıysan, şunu bil: Burada adalet yok. Burada kurtuluş yok. Ama gerçek var. Ve bazen, insanı ayakta tutan tek şey de budur. URAGİRİ

Bu kitap, sevilmek uğruna kendinden vazgeçen bir kızın hikâyesi. İki erkek, iki farklı ihtimal ve tek bir gerçek var: Asıl kaybolan, onun kendisi. Bu hikâye, gerçek aşkı bir anda bulan bir kızın değil; önce kendini sevmeyi, sınır koymayı ve değerini hatırlamayı öğrenen bir kızın yolculuğu. Gerçek aşk, ancak o yol tamamlandığında anlam kazanacak. Bu kitap; kalmakla gitmek arasında sıkışanlara, yalnızlıktan korktuğu için yanlış sevgilere tutunanlara ve en çok da kendini en sona bırakanlara ait.