Nisa çocukluğundan beri arkadaşının abisine aşıktır yıllar geçtikten sonra sevgili olurlar ama yanlış bir anlaşılma yüzünden ayrılırlar ve tekrar karşılaştıklarında nisa nın kucağında bir çocuk görmeyi asla beklenmedik bir hamle olmuştur efe için ama efe Nisa`nın kucağındaki çocuğun kendi çocuğu olduğunu görür görmez anlamıştır. Hilal kitabındaki nisa ve efe nin kitabına hoşgeldiniz *Kitabın çalınması durumunda yasal işlem yapılacaktır*

Gerçek ailem kurgusudur. Kızımız Bir tık deli doludur. Sinirlidir. Arkadaşlarına değer verir. Bakalım abileriyle başa çıkabilecek mi... Yaşadığı onca yıla sayabilecek mi... Okuyalım görelim

Kendinden on üç yaş büyük, kısır bir ağayla evlendirildiğinde henüz çocuk denecek yaştaydı. Kalbinde korkular, aklında sorular vardı. Ne bir gelecek hayali kurmuştu onunla, ne de bir sevda düşürmüştü yüreğine. Herkesin gözünde sadece bir gelindi; genç, taze, toy... Ama nereden bilirdi o gencecik kız, ağasının onu bir bebek gibi seveceğini, gözünden sakınıp pamuklara saracağını? Onu bir eş gibi değil, sanki kırılacak bir cam gibi, incecik bir nar tanesi gibi koruyacağını nereden bilirdi? Ağa, eksik olan ne varsa tamamlamaya ant içmişti sanki. Çocuk yapamasa da, ona dünyaları verecekti. Sevgiyle, sabırla, sessizce büyütecekti içindeki korkuları... Zamanla öğrendi kız. Sevginin ille de yaşı olmadığını, eksik gibi görünen şeylerin aslında fazlalık olabileceğini... Ve belki de ilk defa o adamın kollarında, dünya gibi dönen o koca yüreğin içinde, gerçek sevgiyi tattı. ---

Daha 2 aylıkken zengin, soylu bir ailenin kapısına bırakılıp terk edilen bebek Onu kapılarının önünde bulup evlat edinen Asilzade ailesi Bakalım bu hikayede bizi neler bekliyor

Şaka gibi erkekle kızı nasıl karıştırırsınız?

En yakın arkadaşına yazacağına yanlış numaraya yazan Dora, en yakın arkadaşına yazdığını sanarken bir mafyaya yazacağından habersizdi. Ayrıca bu olayların ortasında gerçek ailesi ile de tanışmaktadır.

Klasik gerçek ailem kurgusu

Ben Şevval. Henüz on altı yaşındayım ama yaşadıklarım, omuzlarıma yaşımdan büyük yükler yüklemiş durumda. Annem öldüğünde, sadece on yaşındaydım. O gün bugündür, evimizde ne düzen kaldı ne de huzur. Annemin ardından, babamın üzerine kuma olarak gelen Hanife kadın, beni hiçbir zaman sevmedi. Bunu biliyorum, hissediyorum. Oysa annem... Annem bambaşkaydı. Annem ince uzun boylu, yüzünde her zaman bir bahar esintisi taşıyan, kocaman yürekli bir kadındı. Saçları koyu kestane, gözleri zümrüt gibi parlayan bir yeşildi. Abilerime düşkündü; başlarına bir şey gelecek diye gözüne uyku girmezdi. Bizimle güler, bizimle ağlardı. Annem, evimizin kalbiydi. Ama şimdi... O kalp durmuştu. Hanife kadın bambaşkaydı. Soğuk, otoriter ve hep hesap kitap içinde biriydi. İşin doğrusu, bu evde kimsenin ondan hoşlandığını sanmıyorum, ama babam sessiz. Belki annemin yokluğunun ağırlığı altında eziliyor, belki de buna boyun eğiyor. Ama benim, asla boyun eğesim yok! Yine çağırdı beni. “Şevval! Gel ortalığı toparla!” diye seslendi salonun bir köşesinden. Sesindeki buğulu ton, her zamanki gibi mideme bir yumruk gibi oturdu. Oysa ortalığı kimin dağıttığı belli; kızlarıyla, gelinleriyle sabahtan akşama kadar oturup dedikodu yapar, her yanı karmakarışık ederler. Ama iş temizliğe, düzenlemeye gelince iş hep bana kalır. Neden onlara söylemez? Neden hep ben? Bilmiyorum. Ya da biliyorum ama kabul etmek istemiyorum. Çünkü benimle uğraşmaktan, bana yük olmaktan keyif alıyor. Ayağa kalktım. Hızlıca salona yöneldim. Yerlerde, halının üzerinde çay bardaklarının izleri, tabakların dökülen kırıntıları vardı. Pencereler, günlerdir silinmemiş gibi kir içindeydi. Derin bir nefes aldım. “Yapacağım,” dedim kendi kendime, “Ama bir gün bu evden çıkıp gideceğim ve hiçbir şey beni geri getiremeyecek.” Bir köşede, yavaşça yere çömelip camları silmeye başladım. Ellerim çalışıyordu ama zihnim annemdeydi. Annem olsaydı... Şimdi yanıma oturur, belki de sessizce saçlarımı okşardı. Gözlerim doldu. Ama ağlamayacaktım. Hanife kadın gözyaşlarımı görse, bunu bile bir zafer sayardı. Son camı sildiğimde bir nefeslik mola verdim. Salondaki sesler kulaklarımda uğulduyordu. Kendi aralarında konuşuyor, arada dönüp beni işaret ediyorlardı. Ama duymuyordum artık. Annem gibi olmayı hayal ettim bir an. Güçlü, sevgi dolu, kendi ayakları üzerinde duran bir kadın... Belki bir gün... Ama o gün çok uzak gibi görünüyordu.

16 yıllık hayatını 3 ablayla geçirmiş olan Sera. Aslında onların gerçek ailesi olmadığını ve aslında 4 abisi 1 ikizi 1 erkek kardeşi olduğunu öğrenirse neler olur? Bebekler karıştı klasiği.

Her zaman insanlar 17 yıl sonra yada 25 yıl sonra kariştirildiklarini öğreniyor peki 13 yaşındayken karıştırılığı öğrenilirken? Bunu bu kitapta okuyup öğrenicez...