Son Pişmanlık Fayda Etmez

Önceki Bölümden...

"Hyunjin'i görmek istiyorum."

Changbin gülümsedi.

Senin cezan eşsiz olacak Hyunjin, beni yanında değil de karşında gördüğünde yüzünün alacağı hali keyifle izleyeceğim.

Sen yeteri kadar dans ettin, şimdi dans sırası bende.

. . .

Öncelikle herkese merhaba, uzun süredir düzenli bölüm gönderemiyorum. Bu yüzden sizlere özürlerimi sunarım.

Psikolojik olarak çalkantılı bir dönemdeyim, bu kitabı da zaten bu tarz durumlarda kafa dağıtma amaçlı yazmaya başladım. Ben yazdım, siz okudunuz. Siz beğendikçe ben yazmak için motivasyon bulup yazmaya devam ettim.

Bazenleri hiç yazamadığım zamanlar oldu ve olmaya da devam edecek.

Anlayışınız için şimdiden çok teşekkürler.

O halde sizleri daha fazla tutmadan, bölümümüze geçelim.

Keyifli Okumalar~

--------------------

Felix~

Asansörle birkaç kat aşağı indiğimizde, soğuk ve rutubetli bir koridor karşıladı bizi. Sadece Changbin ve ben vardım.

Her ne kadar dışarı vurmasam da heyecandan nefeslerimi kontrol etmekte güçlük çekiyordum. Fakat tam olarak ne için heyecanlandığımı kestiremiyordum.

Hyunjin'i görecek olmam mı yoksa Hyunjin'in mahvolmuş halini görecek olmam mı?

Yine aptal kalbim devreye girmemeliydi.

Oyuna beyin dahil olduğunda, oyun biterdi.

Son dakika sürprizi ile karşılaşmak istemiyordum.

Koridoru aydınlatan lambalar oldukça az ışık yayıyordu, öyle ki bazılarının ışığı sürekli yanıp sönüp duruyordu.

Bu beni daha fazla strese sokuyordu.

Changbin elini belime yerleştirip kendine doğru çekti.

Sırtım göğsüne yaslandığında bedeninin sıcaklığı ile biraz gevşedim. Üşüdüğümü bile yeni fark ediyordum. Sesini duydum, "Kendini kasma, sakin ol."

Sadece başımı sallayabildim, kendimi biraz toparladığımı düşünmüştüm fakat toparlayamamıştım.

Aniden ayağım takılıp sendelediğimde Changbin beni tuttu ve karşıma geçti.

"Eğer istemiyorsan dönebiliriz. Vaktimiz var nasıl olsa," Biraz duraksasam da kararımda emindim, bu kadar gelmişken geri dönemezdim, dönemezdik.

"Hayır, gideceğim." Changbin olumlu anlamda başını salladı ve tekrar elini belime yerleştirerek yürümeye başladı, onun ritmine uyarak bende yürüdüm.

Changbin demir bir kapının önüne geldiğimizde durdu. Kapıyı yavaşça kenara çekerek açtı.

Toz bulutu gözümün önünden dağılırken o yüzle karşılaştım.

O kısık gözler, o çatık kaşlar, bitkin ama aynı zamanda da tetikte duran bedeni...

Kontrolü şimdiden bırakamazdım. Beynim damarımda akan her kanı kontrolü altında tutmalıydı.

Yavaş adımlarla içeri girdim, Changbin kapıyı arkamızdan kapattı. Hyunjin bana bakmıyordu, yere bakıyordu. Fakat anlık olarak duraksadı.

Yapma Hyunjin, gözlerinin içine bakmaya hazır değilim.

Tereddütle başını yukarı doğru kaldırdı.

Yapma, olmaz.

Gözlerimiz birbiri ile buluştuğunda yumruklarımı sıktım. Tırnaklarımı avuç içime geçirdim. Hayır, ne olursa olsun kontrolü bırakmayacaktım.

Asla.

Hyunjin hızla ayağa kalktı ama ellerindeki zincirler yere sabitliydi, dizlerinin üzerinde durabildi sadece.

Tırnaklarımı avuç içime daha fazla batırdım.

"F-felix..."

İsmimin ağzından çıkışını özlemiştim, kalbim hızlanmaya başlamıştı. Hayır, sen onun gerçek yüzünü biliyorsun. Kontrolünü kaybetme.

"Hyunjin."

İşte...işte bu. Sesim titremeden ve oldukça ciddi bir şekilde çıkmıştı. Ah, Tanrı'm.

Ben neyin içindeyim böyle?

Changbin yanımda duruyordu, elleri cebinde Hyunjin'e bakıyordu. Hyunjin onun varlığını unutmuş gibiydi, sadece bana odaklanmıştı.

"Bana ne zaman söylemeyi düşünüyordun?" Evet, sorularımı sormanın vakti gelmişti. Fakat Hyunjin cevap vermek yerine sessiz kalmayı seçmişti. Hafif üzerine doğru eğildim. "Yoksa benim haberim olmadan bana bu şekilde davranmaya devam edip, benimle eğlenecek miydin?" Ağzımdan acımasızca çıkan bu kelimeler kontrolün kalbimde olmadığını açıkça söylüyordu. Hyunjin'de afallamış olacak ki, bir anlık dengesi bozulur gibi oldu.

"Felix...bak ben sana-"

Sözünü kestim.

"Ben sana ne? Yine beni kandırmaya mı çalışacaksın? Her şeyi gördüm Hyunjin, hem de her şeyi!"

Kendimi tutamamıştım, sesim fazla yükselmişti.

Hyunjin'in gözleri dolmaya başlamıştı. "Köpek gibi pişmanım Felix...kendimi düzeltip sana iyi bir sevgili, iyi bir eş olmaya çalışıyordum..."

İyi bir sevgili, iyi bir eş.

Peki söyle bana Yin, niçin haberim yok benim tüm bu olanlardan?

Ben bir başkasından mı öğrenmek zorundaydım senin bana yaptığın pislikleri.

Sakın durma Felix.

Kafamın içinde yankılanan komutla harekete geçtim. Cebimden çıkarttığım telefonu Hyunjin'in yüzüne tuttum. Bana izlettikleri o videoları açmıştım. Hyunjin'de izliyordu şimdi.

Arkadan bir sigara kokusu geldiğinde dönüp baktım, Changbin sanki hiçbir şey olmuyormuş gibi duvara yaslanmış sigarasını içerek telefonuna bakıyordu.

Bundaki rahatlıktan istiyordum.

Fakat bana yasaktı rahatlık.

Tekrar Hyunjin'e döndüm.

3.Şahıs Bakış Açısı~

Changbin, Hyunjin'in bu halini görmeyi o kadar uzun zaman beklemişti ki...Şu an kendince bayram ediyordu. Hem Felix'ine kavuşmuştu, hem de Hyunjin'e karşı bir zafer kazanmıştı.

Felix videoyu izlettikten sonra Hyunjin konuşmasını beklemeden arkasını dönmüştü. Daha fazla yüzüne bakamayacaktı. Arkası dönük şekilde konuşmaya başladı, "Açıklamanı nasıl yapacağın, ne tür bir açıklama olacağı umurumda değil. Bitti."

Hyunjin zincirleri zorlayarak doğruldu, zincirlerin birbirlerine sürtünüş sesi boş odada yankılandı.

"Felix...lütfen dinle," Felix başını iki yana salladı ve tırnaklarını kollarına geçirdi.

"Bitti Hyunjin, bitti."

Changbin ikisine baktı, içinden dövmeyecek mi? diye geçirdi. Felix'in Hyunjin'e en azından tokat atmasını bekliyordu ama olsun, bu da iyiydi. Sigarasını yere atıp ayağıyla ezdi. Felix'in yanına geldi ve kolunu omzuna atıp onu kendine çekti.

"Daha fazla durmayalım meleğim, oda soğuk, hasta olma."

Felix sadece başını salladı, kapıya kadar o şekilde yürüdüler. Changbin kapıyı açtı ve odadan çıktı. Felix'te tam çıkacakken Hyunjin'in, herkesi sarsacak o cümlesi duyuldu.

"Felix, bende aslında dissosiyatif kimlik bozukluğu* var!"

Çoklu kişilik bozukluğu*