Tut Elimden

1 Sene Sonra~

Felix ile Changbin sahil kenarında yürüyorlardı. Hava kararmıştı. Hafif, soğuk bir esinti onların yürüyüşüne eşlik ediyordu.

Felix gülümseyerek dalgaları izliyordu, Changbin ise gülümseyerek denizi izleyen Felix'ini...

Her bir hikaye, mutlu sonla biterdi. Değil mi?

Bazılarımız için evet, fakat kötü bitende var tabii.

İlk okuduğumuzda veya duyduğumuzda, şaşırdığımız, üzüldüğümüz hikayeler illaki olmuştur.

Bazen çok derin düşünmemek gerekir, olan oldu, kalan kaldı.

Ben bu hikayeyi anlatan üçüncü şahıs değilim, merak etmeyin. Ben Lee Know.

Beklemiyordunuz, biliyorum.

Bu son 1 sene içerisinde neler oldu, neler bitti, Hyunjin'e noldu? Kafanızda bir çok soru var. Merak etmeyin, anlatacağım.

Changbin, Felix'i ağır yaralı şekilde bulduğunda onunla beraber hastaneye gitmişti. Hayatta kalma ihtimali çok azdı, lakin Changbin Felix gözünü açana kadar ne yedi, ne de içti.

Peki ya Hyunjin?

Ona Felix'in intihara kalkıştığını söyledim.

Ağır bir depresyona girdi, daha sonra intihar etti.

Hem kendisi, hem de bizim için en iyi olanını yaptı. İntihar etmeseydi zaten idam edilecekti.

İdamını ben gerçekleştirecektim.

Gözümün önünde intihar etti, onun bedenini gömmeden önce son kez saçını okşadım.

Kötü biriydi, bu doğru. Fakat vicdanım izin vermedi onu o acıyla göndermeye.

Changbin ise görevlerine ara verdi, tek amacı Felix'i tekrar iyi hissettirmek. Daha sonra beraber görevlere katılacaklar. Changbin bu hayalini her yemekte anlatır. Hem Felix'i gülümsetir, hem de bizi.

Ve sizi şok edecek o olayı açıklıyorum, mafyalar birleşti.

Evet, birbirlerine can düşmanı olan iki mafya birleşti.

Fark ettik ki, herkesin bir sevdiği var, böyle atar giderde hiçbir işe yaramıyor. Birleştik.

Benimde sevdiğim var tabii, tahmin edebileceğiniz üzere Han Jisung.

Ben size bunları anlatırken kolumdan çekiştiriyor, bizimde Changbin'lere katılmamızı istiyor.

Kusura bakmayın ama minik sincabım sizden daha önemli.

3.Şahıs Bakış Açısı~

Minho, Jisung'un yanağından bir makas aldı ve elinden tuttu, sahile indiler. Changbin ve Felix kumların üzerinde yan yana oturmuşlardı. Beraber denizin dalgalarını izliyorlardı.

Felix uzun süredir kendi içine kapanıktı, fazla yansıtmazdı duygularını dışa. Canı yanıyordu.

Fakat bu sefer kendince bir karar vermişti.

Changbin'e bir şans tanıyacaktı. Bu halinden kurtulmak zorundaydı, kendisi de çabalayacaktı.

Biraz daha izledi dalgaları, en sonunda kararını verdi. Changbin'i seviyordu.

Aniden Changbin'e döndü, Changbin daha ne olduğunu anlayamadan Felix onu yanağından öptü.

Beyaz yanakları hemen kızarmaya başlamıştı Felix'in.

Changbin Felix'i belinden kavradığı gibi ayağa kalktı ve kucağına aldı. Dudağına yapıştı.

Felix kollarını Changbin'in boynuna doladı ve gözlerini kapattı.

İkili sonunda birbirlerine açılmışlardı, Minho ve Jisung onları uzaktan izliyordu.

İkisinin yüzünde de birer gülümseme vardı.

Felix hafif geri çekildi, "Changbin, uzun uzun düşündüm. Birbirimize kavuşmamız baya uzun sürdü. Üstelik ben...beni düzeltmeye çalıştığını görüyorum. Sana çok teşekkür ederim...belki başka bir hayatta-"

Cümlesini tamamlayamadan Changbin onun sözünü kesti.

"Sensiz bir hayatı asla düşünmem."

Felix yutkundu, sımsıkı sarıldı. "Kendimi düzeltmek için çabalayacağım, hem de çok. Sen yeter ki tut elimden Changbin,"

Changbin Felix'i indirdi ve elini tuttu, sımsıkı tuttu.

"Bana senin elini ancak ölümüm bıraktırabilir meleğim"