Ablasının ve babasının ölümünden sonra hukuk okumak istemediğini fark eden Efnan, kendini iyice yazdığı yazılara hapsetmektedir. Arkadaşıyla oturduğu bir kafede, babasının gençliğine benzeyen bir adamla karşılaşmasının ardından ise hayatı boyunca inanmadığı tesadüflere inanmaya başlayacaktır. Ama bu karşılaşma sadece bir tesadüf müydü, yoksa kaderin bir oyunu muydu?.. “Hep üşür müsün sen böyle? Her karşılaşmamızda titreyeceksen yanımda bir hırka taşısam iyi olacak.” “Üşüdüğümü hissetmeyi yıllar önce bir mezarlıkta unuttum. Hırkaya gerek yok, artık hastalanmıyorum.”