Geride bırakılan sadece bir şehir değil. ... "Çünkü ben... Babam gibi olmak istiyorum." "Baban gibi? İyi de baban sevmiş ya anneni. Yoksa sen olmazdın akıllım." Gözlerim fırtınalandı, onun da gözleri büyüdü. "Ne diyorsun sen kızım!" "Onun gibi asker olup yanına gideceğim." yüzü gerildi. "Yapma." "Söz verdim." "Asya Allah aşkına! Delirtme beni!"

Yavuz Yaman namıdiğer Beyzade... Allah`tan başka kimseden korkmaz, tesadüfe inanmaz, intikam gütmez... Zümra akıllı güzel zengin manevi değerlerden uzak büyümüş sosyete güzelimiz. Allah bu iki zıt kutubun yolunu kesiştirdiyse, elbette bir muradı vardır...

Her aşkın da kendi kaderi vardır kimi doğar, büyür, ölür; kimi sevdaya dönüşür...

Kalpte saklıydı ama, gözlerde aleniydi bu sevda. Her bakışında bir sır fısıldıyordu, her gülüşünde kalbinin derinliklerine dokunuyordu. Onu korumak için uzak durmak gerekiyordu, bir duvar örmek, hislerini gömmek... Çok zor olacaktı ama kabul etmişti. Aşkı içindeki ateşi körüklese de, yüzleşmekten kaçınmak gerekiyordu. Her anı hatırlatacak, ama susarak, içindeki sevdayı gizleyerek yaşamak zorundaydı. Duyguları arasında sıkışıp kalırken, belki de en büyük cesaret, sevdiğine uzaktan bakabilmekteydi. Bu sessizliği, o aşkın koruyucusu olmanın bir bedeli olarak kabullenecekti.

Her sayfasında umudun, sevginin ve direncin izlerini taşıyan bu roman, yaşamın en zorlu sınavlarında bile pes etmeyen kalplerin hikayesini anlatıyor.