“İnsan bazen, nefes alabildiğini hatırlamak için kendi evinden kaçar. Benim kaçışım bir gecede olmadı; yıllarca içimde biriken sessizlik, bir gün buzun üstüne adım attığımda çatladı. Her kayışımda, annemin yasaklarını, babamın suskunluğunu, kendi korkularımı arkada bırakmaya çalıştım. Buz soğuktu, dünya karanlıktı, ama ilk kez hayatım benimdi. Düşmekten korkmadım; çünkü ilk defa, düşsem bile kalkacağım bir yol seçmiştim.”