Rüzgar sert bir şekilde saçlarını dağıtıyordu. Güneş ise ışığını onun üzerinden asla çekmiyordu. Çok güzeldi. Duru, masum bir güzelliği vardı. Kafasını bana doğru çevirirken rüzgar saç tellerinden birazını mavi gözlerinin önüne sermişti. Sarı saçları, mavi gözleri, cam gibi teni ile kusursuz bir güzelliğe sahipti. Ama onun en güzel yeri kalbiydi. "Neden öyle bakıyorsun?" Çekinerek bana bakıyordu. Gözleri bana her döndüğünde mavileri parlıyordu. İşte ben buna aşık oluyordum her seferinde. "Seni daha fazla ne kadar sevebilirim diye düşünüyordum." dedim. Yıldızları, çiçekleri ve dünyada güzel olabilecek her şeyi kıskandıracak cinstendi gülümsemesi. Usulca göğsüme koydu başını. Çevreledim kolum ile onu. Sahi gerçekten daha ne kadar sevebilirim onu.

*YAZILAN HER ŞEY HAYAL ÜRÜNÜDÜR* Bazı yangınlar bir evi değil, bir insanın bütün hayatını küle çevirir. Cemre, küçücük bir köyde büyürken sessizliğe alışmıştı. Susmaya, korkmaya, içine atmaya... Ama bir gece çıkan yangın, ondan sadece ailesini değil; çocukluğunu, geçmişini ve ait olduğu her şeyi de aldı. Geride yalnızca küller, yarım kalmış anılar ve avuçlarının arasında sıkıca tuttuğu eski bir fotoğraf kaldı. Şimdi ise önünde başka bir yol var: İstanbul. Yeni bir hayat. Ve yeniden yaşamayı öğrenmek zorunda kalan kırık bir kalp. Acının, dostluğun ve yeniden ayağa kalkmanın hikâyesi... Bazı insanlar kaybettikleriyle yıkılır. Bazılarıysa tam orada, küllerinin içinde yeniden doğar.