41: Oyun

“Donuyorum. Çok soğuk.”

“Buraya gel, Lixie!”

Hyunjin ve Felix ısınmaya çalışarak bir battaniyenin altında birbirlerine sokulmuşlardı. Chan birkaç battaniyeyle geri döndü. “Alın bakalım, çocuklar.”

Chan herkese battaniye dağıtırken Seungmin mutfaktan bir tepsiyle geri döndü. “Sıcak çikolata ister misiniz?”

Herkes konuşmak üzereyken Minho onları susturdu. “Sakin olun. Hepinize vereceğiz.”

Jeongin homurdandı. “Hadi ama! Bu çok sıkıcı. Bir şey yapmamız lazım!”

“Ne yapalım?”

Felix önerdi.

“Belki bir challenge videosu çekmeliyiz.”

“Bu kadar basit.”

Changbin cevap verdi. “Belki… birbirimize itiraflarda bulunmalıyız.”

Jisung’un gözleri parladı.

“Vay! ‘Dinliyoruz ama yargılamıyoruz’ gibi mi?”

“O zaman ben başlıyorum. Buzdolabındaki pastayı ben yedim.”

“NE?!”

Hyunjin sırıttı.

“Yargılamıyoruz, Jeongin. Sıra sende Lix.”

Felix mırıldandı. “Bazen kıyafetleriniz kaybolduğunu sanıyorsunuz ama…”

Jisung cevap verdi. “Sana inanamıyorum.”

“Şşş. Yargılamak yok. Sıra Chan’da.”

Chan Changbin’e döndü. “Parfümün çok güzel kokuyordu, Changbin.”

“Siktir…”

“Seungmin, sıra sende.”

“Hepinize müzikten nefret ettiğimi söyledim ama üç yıldır gitar çalıyorum ve şarkı besteliyorum. Changbin, sıra sende.”

Seungmin’in sözleri herkesi şaşırtırken Seungmin tekrar etti: “Changbin.”

“Ah, evet… şey. Jeongin, seninle araba sürmeyi sevmiyorum çünkü çok konuşuyorsun.”

“Bir daha sana araba sürersem şerefsiz olayım.”

“Jeongin. Sıra sende.”

“Önce hepimizin bilmesi gereken şeyi öğreneceğim, sonra size söyleyip söylemeyeceğime karar veririm.”

Minho cevap verdi.

“Eğer Yeonjun bunun içindeyse seni öldürürüm.”

Chan güldü.

“Hey, hey, hey! Minho, sıra sende.”

“İtiraf edecek hiçbir şeyim yok. Ben asla yalan söylemem.”

“OOOOOHHHH!”

“YEAHHH ADAMIM!”

“AMAN TANRIM!!”

Jisung araya girdi.

“Bazen şarj aletlerini ödünç alıyorum.”

Chan güldü.

“O zaman ödünç aldığını neden bilmiyoruz?”

Jisung sırıttı.

“Dinliyoruz, yargılamıyoruz!”

Yazarın notu:

Sanırım daha önce hiç “yargılamak” kelimesini bu kadar sık kullanmamıştım ☝️😔