50: Barışma

"Chan, ne yapıyorsun?!"

Chan, Seungmin’i duvara doğru sıkıştırıp ellerini iki yanına yasladı. Sonra yüzüne iyice yaklaştı.

"Hadi ama. İnat etmeyi bırak artık. Affet beni."

"Tamam. Chan, lütfen. Çekilir misin üstümden?"

Chan daha da yaklaşınca Seungmin yutkundu. Ondan kurtulamayacağını biliyordu ama hala direniyordu.

"C-Chan..."

Odanın kapısı çalınca Chan gözlerini devirip Seungmin’in üzerinden çekildi. Seungmin hemen kapıyı açtı.

Hyunjin kapıda bekliyordu. "Eğer öpüşüyor ya da s*vişiyorsanız işinizi sonraya erteleyin çünkü Jisung evdeki herkesi salona topluyor."

"Tamam."

Hyunjin fısıldayarak ekledi. "İnleme seslerini de duydum bu arada."

"Hyunjin, s*tir git şuradan."

Hyunjin sırıta sırıta aşağı inerken Seungmin kapıyı çarparak kapattı.

"Önce ben iniyorum, sonra sen gelirsin."

Seungmin, Chan’in cevabını beklemeden odadan çıktı.

Chan sırıttı. "Gizli iş, ha?"

Merdivenlerden inerken Chan’ın de kapıyı açıp odadan çıktığını duyabiliyordu.

"Uyandı mı?"

"Henüz değil."

Hyunjin, Felix’in yattığı koltuğun başında bekliyordu. Felix yavaşça gözlerini kırpıştırdı ve öksürmeye başladı.

"UYANDI!"

Minho, Felix’in başını kucağına alırken Felix güçlükle yutkundu.

"Lix, iyi misin?"

Changbin söylendi. "Sence iyi mi duruyor geri zekalı?"

"İyiyim- AH!"

"LİXİE!"

"Sorun yok. Sakin olun. Sadece karnım çok acıyor."

"Seungmin de o zaman öyle demişti ama-"

Chan, sakin ama uyarıcı bir tonda mırıldandı. "Jeongin."

"Lix, bu ne zaman oldu?"

"Şey... Iıı..."

"Felix. Cevap vermen için 10 saniyen var."

"Akşam markete gitmiştim, o zaman oldu işte."

Ortam bir anda buz kesti. Bir süre sonra Minho tuttuğu nefesini dışarı verdi.

Sessizliği Jeongin bozdu. "Hiç Yeji'yi aradınız mı?"

Changbin cevap verdi. "Evet."

"Sanırım... O mefta."