SOĞUK ANI

Yol yordam bilmezdim. Bana ne geldiyse o şekilde gitmiştim herkese. Hayatımda her ne kadar yol ayrımı var ise ben hep çıkmaza sürüklenmiştim. Şimdi önümdeki yol ya beni karanlığına esir edecek, veya sonum olacaktı.

Ezbere bildiğim numarayı tuşladım ve aradım.

bekledim.

bekledim.

bekledim.

O telefon bana hiçbir zaman açılmadı.

Yine ağlamayacaktım. Bu sefer olmazdı çünkü. Odamdan çıktım ve annemin kapısını tıkladım.

”Girebilir miyim?”

”Gel yavrum.”

İçeri girdim. Babam yine kayıplardaydı.

Ne zaman başın sıkışsa ben hep buradayım kızım derdi, fakat o hiçbir zaman da burada değildi.

“Anne ben artık yapamıyorum.”

”Neyi yapamıyorsun gel bakayım buraya.”

Hemen annemin yanına yattım ve çeşmeden hallice olan gözlerim dolmaya başladı.

“Yapamıyorum anne dayanamıyorum artık. Seni de alıp gideceğim bu evden. Artık bizden haber alamasın görmesin yüzümüzü.”

”Ben gelemem yavrum.”

“Anne ben her şeyi hallederim, sende çok güçlüsün. Eminim başarırız. Bunca yıl sırf senin için dayandım. Artık beni de anla yalvarırım.”

Gözlerimden akan yaşlar acının emaresini belli ederken annemden yine beni reddettiği ifadesi çarptı gözüme.

Ben acılar içinde kıvranırken canım annemin hiçbir şey yapamaması, elinden hiçbir şey gelmemesi beni mahvediyordu..

Annemi burda bırakmak canımı yakıyordu.

”Geri geleceğim anne. Bizim için geri geleceğim. Her an yanında olacağım. Seni çok seviyorum. Sakın ben yokken ağlama. Seni uzaktayken iyileştirmemem. Sakın korkma anne. Ben her daim bir adım arkanda olacağım.”

Herhangi bir şey demesine fırsat vermeden ağlaya ağlaya çıktım odadan. Onu ardımda böyle gözü yaşlı bırakmak bana korkunç hissettiriyordu. Fakat gitmezsem ölecektim. Ben gidiyorum şimdi.. Annemi ardımda bırakıp gidiyorum...

BÖLÜM SONU-