​"Devletin kızıydım ben; ne bir yuvam vardı ne de sığınacak bir omuzum. Tek evim kışlam, tek ailem ise sancağımdı." ​İl Bilge, hayatını vatanına adamış, disiplini ve cesaretiyle tanınan başarılı bir Yüzbaşıdır. Yetimhanede büyümüş olmanın verdiği o keskin yalnızlığı, üniformasının ağırlığıyla bastırmış; duygularını ise bir zırh gibi kuşandığı çeliğin arkasına saklamıştır. Ancak yıllar sonra gelen bir haber, bu zırhta ilk çatlağı açar: Hiç tanımadığı, onu terk ettiklerini sandığı ailesi ortaya çıkmıştır. İl Bilge için onlar sadece birer yabancıdan ibarettir; ancak kan bağı, emirlere itaat etmez. ​Diğer yanda ise gölgelerin içinde yaşayan, devletin görünmez eli MİT Ajanı Atilla vardır. Atilla, sadece bir operasyonun parçası olarak İl Bilge`nin hayatına girmez; o, İl Bilge`nin çözemediği düğümlerin ve bastırdığı duyguların tek şahididir. ​Bir yanda reddedilen geçmişin yaraları, diğer yanda vatan savunmasının amansız yükü... İl Bilge, ailesine alışmaya çalışırken, Atilla ile arasında filizlenen ve görev bilincini zorlayan o tehlikeli aşka karşı koyabilecek midir? ​Geçmişin hayaletleri ve geleceğin operasyonları arasında sıkışan iki ruh: Birisi çelik kadar sert, diğeri gölge kadar gizemli. Wattpad:03melike1925 İnstagram:mavişimyazar_olmuş ------------------------- Sen orduyu yönet Yüzbaşı, ben ise senin arkandaki gölgeyi... Kimse seni vurduğunu sanmasın, ben mermiyi daha havada gömerim." - Atilla

Sizce gerçekler acıtır mı? Kendi ailesinin katilini aramak isteyen Eflal Demirel için... (Kitabın tamamamı bana ait yazılanlar isimler dahil ve çalınması, kopyalanması olursa eğer hic düşünmeden YASAl İŞLEM BAŞLATACAGIM)

Ece, dışarıdan bakıldığında kendi halinde, sıradan bir genç kız gibi görünebilir; ancak bu sakin maskenin altında kimsenin tahmin edemeyeceği karanlık bir sır saklıdır. O, yeraltı dünyasının en korkulan ismi, karanlıkların sağ kolu: Gece. Kimse onun gerçek yüzünü bilmez, adını duyduğunda ise en cesur olanlar bile titrer. Çünkü Gece’nin acımasız yüzünü görenlerin, bu dünyada gördükleri son şey o soğuk çehre olur. Ege ise babasının kanlı mirasına sırt çevirmek isteyen, ancak şiddetin ve ihanetin tam kalbinde büyümüş bir mafya veliahdıdır. Kaçmaya çalıştığı o karanlık dünya, onu her seferinde daha sert bir şekilde içine çekmektedir. Farklı dünyaların insanı gibi görünen bu iki ruhun yolu, tek bir ortak amaç için kesişir: İntikam. Biri geçmişin hesabını sormak, diğeri ise içine hapsolduğu zincirleri kırmak için savaşırken; Gece`nin karanlığı ile Ege`nin kaderi, geri dönüşü olmayan bir yola girecektir. Kitabın içerisinde kan ve işkence sahneleri bulunmaktadı. Kitabın tüm hakları saklıdır.

Ben sadece annemi öldüren babamdan intikam almak istemiştim. Nereden bilebilirdim ki, bu intikam oyununun içinde aşık olacağımı?

Bir mafyanın vârisi ve bir katil. Her hayat bir ipliğe bağlıydı. Bazen av, Bazen avcı. Atılan bir kurşun sizi parçalayan kör kurşun olabilirdi. ♟️ "Bir oyun oynayalım, komiser." Bu bir istek değil doğrudan buyruğuydu. Ya oyna ya oyna diyordu. "Ne oyunu?" Onunla oyun oynama düşüncesi mideme kramplar sokuyor, bedenimi her saniye güçten düşünüyordu. Kısa bir düşünmeden sonra cevap verdi. "Soru cevap," Buna çoktan karar vermişti, sadece beni germek için düşünüyormuş gibi davrandığına eminim. Güldüm. "Çok klişe değil mi sence de?" Mekanik ses de güldü. "Klişeleri sevmez misin, komiser?" Alaycıl sesi sinir sistemimi bozmuştu, onu bulduktan sonra uzun bir tatile çıkacaktım. "Sonu katili yakalayan bir polisin klişesiyse neden olmasın," Kendime güvenimi yok edercesine bir sesle konuştu. "Belki de katilin avuçlarına ya da en iyi ihtimalle kucağına düşen bir polis klişesi, neden olmasın," İlkinde kucağına ikincisinde avucuna düşmüştüm. ♟️ YAYINLANMA TARİHİ: 23.01.2026

Teyzenin büyük sırrı ortaya çıktı herkes şaşkın!

Instagram: azimet340 Bu ve diğer hikayelerimin bütün hakları tarafıma aittir! En ufak kopyalama ve taklitte resmi işlem başlatılacaktır! ***** Özel harekat polisi olan Alparslan Karacabeyoğlu. Yerinde duramayan, hareketli, gözü kara ama ayarsız bir adam. Biraz da deli! Müdürünün illallah ettiği biri. Hakkında ki şikayet dilekçeleri İzmir`den Ankara`ya yol oldu. Ve bir ay korumalığını yapmak zorunda olduğu kız. Nisan Yamaner... Dışardan akıllı uslu ve terbiyeli. İçindeki kızı saymazsak. Son koruması Nisandan kurtulabilmek için kendini vurdu. Bakalım iki deli bir arada kaç gün kalabilir.

düşman aile zoraki evlilik yasak aşk hukuk

Sarp, okulun en popüler çocuğuydu. Ahu ise kimsenin fark etmediği, sessiz bir gölge.Bir gün karşılarına çıkan gizemli bir oyun, hayatlarını geri dönülmez şekilde değiştirir. Oyunu bulanlar kaybolmaktadır. Oyunu çözmeye çalışanlar ise... hayatta kalamamaktadır. Tablonun arkasına saklanmış bir USB, geçmişe gömülmüş sırlar ve görünmeyen bir yaratıcı. Gerçek soru şu:Bu sadece bir oyun mu...yoksa birinin yazdığı ölüm senaryosu mu?

Masaya karşıma oturduğu anda sanki dünya durmuştu. O ve ben. Biz ve bizim kaderimiz. Tohumlarımdan birimi olucaktı yoksa ben onun piyonlarından birimi olucaktım? Sorunun cevabı bizim oynadığımız oyunun sonuna bağlıydı.

Her şeyi elinden alınmış bir gencin intikam yolunda edindiği düşmanlar,dostlar,hikayeler ve güçleri anlatan bir hikaye

Psikiyatri Güneş Ural bir suçluyla seans yapmayı kabul edip seans esnasında yaşadığı korkunç olayla öğrendiği gerçekler sahte bir evlilik yapmak zorunda kalır

Arkadaşlıkları bir gruptan çok daha azı. Hepsi bambaşka kişiliklere ve hayatlara sahipler ama bir şekilde arkadaşlıklarını sürdürmeye devam ediyorlar. Günlük yaşamları ve birbirleriyle olan ilişkileri devam ettikçe birbirleri hakkında daha fazlasını öğrenecekler.

Araba tutkunu olan, dünyaca ünlü ve zengin NARE SANCAKTAR… Kızın yarışa çıkacağı yarış pistinin sahibi MİRAN ALKAN… Bu ikilinin arasında ne yaşanacakta yolları kesişecek? Ne olacakta Nare’nin hayatı değişecek… Geçmişlerini onlara ne hatırlatacak?

Timur büyüüük bir keyifle şeftalisinden son ısırığını aldı (ama pişman olacağını oda bilmiyordu) çekirdeğinide çalıların oraya fırlattı. Keyifle yürümeye devam ediyorduki o tizsesi duyana kadar... not: HİKAYEDE GEÇEN BÜTÜN OLAYLAR UYDURMA BİR HAYAL ÜRÜNÜDÜR! GERÇEKBİR OLAYDAN ESİNLENMEMİŞİLDİR!?

Dileklerin gerçekleşme gibi bir huyu yoktu, bilirdim. Ancak ilk defa geri teptine şahit oluyordum.

Rana uzun zamandır Gölgekod’da çalışan bir ajan. Rana iş ortağı ile çalışırken birkaç ay sonra iş ortağını kaybeder. Bunun üzerine yeni bir ortak almak zorunda kalırlar. Böyle olması işleri değiştirecektir… Acaba Rana buna alışabilecek mi?

Acıdan dizlerim titredi. Gözlerine bakarken ayakta kalamadım. Onun yaptığına inanmak istemiyordum. Bütün oklar onu gösterirken ben onun yapmadım demesini bekliyordum deseydi inanırdım. Demedi…

"Benimde kurallarım var! Seninle aynı odada asla kalmam." "Karımı değil başka oda da yanı başımdan ayırmam." "Karın değilim!" "Olmayacağı anlamına gelmiyor?" "Olmayacağım." "Evlilik cüzdanında soyadımı soy adın yaptım." Bazı hayatlar sessiz başlar. Sessizlik, çoğu zaman en büyük gürültünün habercisidir. Aslı için aile, aynı çatı altında yaşanan bir zorunluluktan ibarettir. İsimler vardır ama bağlar eksiktir. Kelimeler vardır ama hiç söylenmemiştir. Geçmişte yapılan seçimler, bugün kaçılan yüzlere dönüşürken; Gizli işler, yarım kalmış hesaplar ve yanlış insanların doğru zamanlarda ortaya çıkışı, Aslı’yı hiç istemediği bir yolun ortasına bırakır. Sadakat ile suç, Korumak ile susmak, Kaçmak ile yüzleşmek Arasındaki çizgi her geçen gün biraz daha silinir. Bir isim yeniden ortaya çıkar. Ve bir kaza, her şeyi geri dönülmez şekilde değiştirir. Yıllar sonra karşısına çıktığında, Tanıdık olan tek şey ismidir. Bakışları değişmiş, duruşu sertleşmiştir; Aynı tarafta durup durmadıkları bile belirsizdir artık. Onun gelişi, geçmişin gerçekten geçmişte kalmadığını değil, Bazı şeylerin hiç tamamlanmadığını hatırlatır. Ve bazı bağlar, sevgiyle değil, zorunlulukla yeniden kurulur. Bu bir masumiyet hikâyesi değildir. Bu bir kahramanlık hikâyesi hiç değildir. Bu, iyi olmak için geç kalmış insanların, Yanlış tarafta ayakta kalmaya çalışma hikâyesidir. bazı insanlar… En çok sevdiklerini, En sessiz yerlerinden kaybeder. Psikolojik Dram – Gerilim – Suç – Duygusal

Bu hikaye Yoshiri yokoshi adlı bir kızın hikayesinin bakalım iyi bir hashira olabilecek mi?

İki ülke arasındaki o köprü yıkıldıgında gerçek varis ortaya cıkacak

Bir bir dünya ortaklaşa nasıl yok edilirdi? Tüm insani duygular nasıl tek bir günde köreltilip merhametin yerine güç alırdı? Evet o gündü insanlar bugün çok net hatırlayacaktı. Ilk başta diğer günlerden hiçbir farkı yoktu tabii artık her gün zordu çünkü kendi güçlerine güç katmak isteyen devletler dehşet saçmaya devam ediyordu. Fakat bu dehşetin dozu bugün daha iyiydi önceki günlerden bir fark yoktu. İnsanlar o günde zulme sessiz kalmıştı o günde yüzlerce çocuk ölmüştü. Zaten artık bunlar normal sayılmıyor muydu ki? NATO ülkelerle beraber son yüzyılda olası savaşlar hakkında bir konferans düzenlemişti. Onlarca ülkenin dışişleri bakanları, savunma bakanları ve birçok askeri oradaydı. Bazıları kötüydü evet bazıları hak yiyerek oraya oturmuştu evet ama bazıları ise adaletleri ve hak ettikleriyle oradaydı. Bu yüzden yaşanan şey asla kabul edilmeyecekti yaşanan şeyi kimse aklayamayacaktı. Saat 11.25 olmuştu toplantı yirmi beş dakikadır başlamış devam etmekteydi. Ülkeler sıra sıra fikirlerini paylaşıyor bakanlar kendi aralarında küçük fısıltılarla konuşuyorlardı. Dünya bu zamana gelene kadar birçok şey atlatmıştı. Amerika birleşik devletleri Orta Asya`da zulümlerine devam etmişti. Ve orta asya`daki varlıkları bizzat onun karşısındaki en büyük gücü yani Rusya`yı tetiklemeye devam etmişti. Devlet yıllarca sessiz kalmıştı fakat rusya amerika karşısındaki en büyük güç olduğunun farkındaydı ve bu gücü er ya da geç kullanacaktı. Kim bilir bu gücü kullanmak bugüne nasipmiş diye... Toplantı biraz daha devam ettikten sonra mola kararı verilmişti şimdi bakanlar molaya çıkacak bir süre dinlenecek ve geri geleceklerdi her şey protokole uygun bir şekilde ilerliyordu. Fakat o gün hiç kimsem molaya çıkamadı. Güdümlü bir füze hiç kimsenin beklemediği bir anda NATO binasının toplantı yapılan yerini çarptı ve dakikalar içerisinde kulakları sağır edecek bir patlama sesi duyuldu. Kim nasıl yapardı bunu, NATO`ya kim saldırmaya cürret ederd; o güç amerika karşısında dünyayı dengeleyecek güç...Rusya. Ve füzenin üzerinde yazan bir yazı: "Sovyetlerden öpücükler." Bu kadardı artık gerçekler kapıdaydı: 3 dünya savaşı... Yaşanan katliamları anlatmayacağım kullanılan silahları yapılan işkenceleri iğrenç söylentileri hiçbirini anlatmayacağım. Çünkü bunları anlatmak sadece fikir verir. Fakat dünya bir süre sonra öyle bir evde yol açmıştı ki insanları gömecek toprak kalmamıştı evler yıkılıyor arda kalan toprak mezar yeri olarak kullanılıyordu toplu mezarlar artık herkesin gündelik yaşamı gibi olmuştu. Ta ki o zamana kadar 2032. Yaşanan savaşlar büyük bir siyasi boşluk getirmişti bazı devletlerin başkanları bile yoktu bazı devletler ise teokrasiyle yönetiliyordu. Halbuki ortaya bir adam çıktı Henry Mawifo. O dünya savaşı`nı başlatan nedenlerin cumhuriyet olduğunu halkın kendi yöneticisini seçmesin bir saçmalık olduğunu söyleyen bir adiydi. Haksızdı fakat insanlar savaştan çıkmıştı ve birçoğu yalan da olsa bir koruyucuya ihtiyaç duyuyorlardı. Ve insanlar ona inandı monarşilerin gelmesi gerektiğini inandılar. Bazıları savaşmak istedi fakat dünya bir savaşı daha kaldıracak düzeyde değildi. Yeni bir savaş bu sefer canlılığı bitirirdi. Yıllar geçti payitahtlar kuruldu ilk başta gerçekten adaletliydiler belki fakat sonra gerçek yüzleri ortaya çıktı güç ve itidar için yapamayacakları hiçbir şey yoktu. Hem başka devletlere zarar verirlerdi hem de kendi haklarına zarar verirlerdi çünkü candan daha önemli bir şey vardı artık güç. Imparator Semih ve karısı Funda. Onlar artık yönetici değildi onlar artık patron olmuşlardı yedi tane çocukları vardı. Hepsi potansiyel olarak bir taht varisiydi. Aslında çocuk sayıları sekizdi. Fakat en küçük çocukların yeşim hasta olduğu için onun adını ağızlarını almazlardı utançtan sayarlardı. Onlar herkesin korktuğu bir aileydi her istediklerini yaparlardı adalet onlar için şekillenirdi. Bilmedikleri şeyse Akay Koray onlar için gelmişti, çünkü her firavunun bir Musası vardı....

"Keşke hiç öldüğün yerden gelmeseydin." Bıçak saplantısı, kaynar su gibi dökülen cümleyle yine donakalmıştı. Buz kesmişti yüreği. Sevinci kursağında mı kalacaktı hep böyle. Tam iyi şeyler düşünecekken bu saçma cümleler de neyin nesiydi? Sustu. Konuşmak için bir çabaya da girmedi. Vazgeçmişti yormayacaktı kendini. Dudaklarını birbirine bastırarak yuttu tüm o cümleleri. Şimdi olmasa bile ileride kendini kabul ettirecekti. Babasıydı çünkü. Kabul etse de etmese de babasıydı onun. Minik kulaklar hiçbir şey işitemeyeceğini anladığında arkasını dönüp ilerledi. İçinde garip bir his vardı. Korkup korkmamak arası, sevip sevmemek arası, güvenip güvenmemek arası... Yeni yeni duygularla tanışıyor olmanın karışıklığı vardı bedeninde. Aklında tonlarca soru, farkında olmadığı yüzlerce gerçeklik. Dayanamadı ve fısıldadı dudakları. "Sana alışmak korkutuyor beni. Babam olduğunu bilmek... korkutuyor beni."

Çocuk aşkını uzun yıllar boyunca öldü bilen ve acısını çıkarmak için dövüşçü olan ve psikopata dönen bir kız çocuğu

Gazel Alya Yalaz... Sıradan bir üniversite öğrencisi, sıradan bir hayat. En azından öyle sanıyordu. Ta ki birinin onu izlediğini fark edene kadar. İki yıldan fazla süredir peşinde olan bir katil, Gazel`e takıntılı hâle geliyor. Ona yaklaşan herkes birer birer ölü bulunurken, Gazel her gün biraz daha köşeye sıkışıyor. Nereye gitse, kimi sevmeye kalksa... gölgeler onun peşini bırakmıyor. Katil, sadece onu izlemiyor. Onu "sahipleniyor." Kim olduğunu bilmiyor. Ne istediğini bilmiyor. Ama bildiği tek şey var: Bu oyun, artık sadece korkudan ibaret değil. Bu, Gazel`in hayatta kalma savaşı.