hayallerime kavuşmuştum peki ya aile sizliği nasıl aşıcaktım…

Ben ayça aşkin içinde savaş veriyorum biyanım aşk biyanım vatan diyo beni ençok savaşa sokan şeyse o adamın gözleri tüm hayatım bundan ibaret aslında iki çift kehribar gözden

Bir bebek... Yanlış bir hayata bırakıldı. Adı bile ona ait değildi. İşkenceyle büyütülen küçük bir çocuk, geçmişini hatırlamasın diye susturuldu. Ama kader onun susmasına izin vermedi. Bir gün karşısına çıkan gizemli bir adam... Herkesin görmezden geldiği acıyı gördü. Onu karanlıktan çekip aldı. Devletin bile dokunamadığı yerden kurtardı. Yetimhanede büyüyen Salman artık sıradan biri değildi. O acıyla yoğruldu, eğitildi ve bir silaha dönüştürüldü. TSK`nın en gizli biriminde saha adıyla tanındı: Aysar 28 yıl sonra yapılan bir DNA testi tüm gerçeği ortaya çıkardı. Yanlış aile, çalınmış bir hayat ve yerini alan biri... Gerçek ailesinde Türkiye`nin en güçlü askerleri vardı. Ama ironik olan şuydu: Onların bile asla bilemeyeceği kadar gizli bir askerdi Salman. Şimdi Aysar`ın önünde iki savaş var: Biri vatan için, diğeri çalınan hayatı için. Kan sustu, Kader konuşmaya başladı. Kitabımdan yapılacak olan herhangi bir çalma veya kopyalama işleminde gerekli işlemler uygulanacaktır.

Savaşın ortasında

Henüz bebekken annesini kaybetmiş ve babası onu bakamadığı için onu çöpün yanına bırakmıştır.Bir kadın onu bulmuş ve almıştır. Büyüdüğünde ise asker olmuştur Defne onun gibi çocukları annesiz ve babasız bırakmamak ve onların güvenliğini sağlamak için...

Umay Lina Yalçın, babasının ölümünden sonra annesi ile yeni bir yaşama alışmaya çalışır. Fakat annesinin eşi üvey babasının oğlu Umay`ın hayatını kabusa çevirir. Üvey babasının oğlu Pars`ın küçüklük arkadaşı Arın Miraç Kara ,Umay`ın çocukluk aşkı... Arın ile Pars yıllar sonra askeriyede silah arkadaşı, Umay ise revirin hekimi olur. Yıllar sonra büyük karşılaşma kimin yarasın iyileştirecek kiminkini daha da derinleştirecek?...

Merhabalar değerli okuyucular ... Zeynep`le cihanın imkansızken gerçeğe dönüşen hayat hikâyesini okumaya hazır mısınız .. Umarım beğenirisiniz benimde ilk kitabım elbete yanlışlarım olacaktır sizden sadece desteğinizi istiyorum ☺️ umarım hep beraber koca bir aile oluruz 🤍

Asteğmen kız Üsteğmen oğlan. Ama ilk kız değilde erkek aşık olsaydı o zaman ne olurdu? (Abimin Arkadaşı, Asker Kurgusu.)

Geçen yıllar yaşanılan her şeyi unutturur muydu? Akan giden zaman, aradan geçen onca gün birbirini seven iki kişinin içindeki aşkı bitirir miydi? Ya iki taraftan biri mezara girse, hiç kavuşamayacağını bile bile bir insan bir insanı sevmeye, beklemeye devam eder miydi? Aşk gerçekten bütün engelleri aşar mıydı? Asker & Savcı kurgusudur. Kapak ve içerik şahsıma aittir.

Üniversitedeyken hoşlandığı çocuğu kıskandırmak için gidip sınıfın inek çocuğunun kucağına düşer. 🎀 Adam, yıllar sonra öğretmenlik yaptığı köyde gözükara ve Karadenizli bir Yüzbaşı olarak karşısına çıkar. "Sıcaklığın hala kucağımda öğretmen hanım."

Oğuz, bordo bereli bir asker olarak vatanı için hayatını adarken, annesi Emine Hanım onun artık yuva kurmasını istemektedir. Mahallenin çalışkan kızı Sıla’yı gelin adayı olarak seçse de, Oğuz bu fikre asla yanaşmaz. Ancak kaderin oyunuyla, Oğuz ve Sıla’nın yolları beklenmedik şekilde kesişir. İstemediği bu kız, zamanla Oğuz’un kalbinde yer etmeye başlar.Sıla’nın Oğuz’un görev yaptığı şehre atanmasıyla, zorlu bir aşk hikayesi başlar. Peki, Oğuz’un savaş alanında çelik kadar sağlam olan kalbi, aşk karşısında aynı direnci gösterebilecek mi?

O da bizim gibi kimsesiz, bizden.

Asker ve vampirmiymiş e nasıl asker olmuş?Üstüne birde doğumda bebekler mi karıştırılmış? İmkansız (yazar bensem imkanı var Ada’cım)

Sınır hattı sessizlikle örtülüyken, küçük bir timin her hareketi hayati önem taşıyor. Üsteğmen Miran Yalçın ve askerî psikolog Parla Hilal Kaya, saha ve üs arasındaki ince çizgide hem düşmanla hem de kendi timleriyle yüzleşmek zorunda. Her bakış, her refleks, her duraksama kayda geçiyor. Sessiz Hat, askerî disiplin ile insan psikolojisinin kesiştiği noktada, güvenin, sadakatin ve sırların nasıl şekillendiğini anlatıyor. Ve bazen, geçmişte yaşananlar, en beklemediğin anda gün yüzüne çıkar.

Görevine bağlı, disiplinli ve güçlü bir asker… Hayatını vatanını korumaya adamışken, hiç beklemediği bir anda kalbini değiştirecek biriyle tanışır. Zorlu görevler, mesafe ve belirsizlikler arasında sıkışan bu asker, ilk kez birini kaybetmekten korkmayı öğrenir.

Operasyon Aurora, karanlıkta yürümeyi öğrenmek zorunda bırakılanların hikâyesi. İsmi hiçbir dosyada geçmeyen bir birim… Varlığı inkâr edilen bir operasyon… Ve seçildiğini bile bilmeden, hayatı kökten değiştirilen bir kadın. O, sıradan bir geçmişe sahip gibi görünse de taşıdığı potansiyel devletin en gizli kapılarını aralar. Eğitilmek üzere alındığı bu dünyada güven, bir lüks; merhamet ise bir zaaf olarak görülür. Her adımda test edilir, her bakışta sorgulanır. Kim dost, kim düşman bilinmezken en tehlikeli savaş kendi içindedir. Askerî disiplinle şekillenen bu yeni kimlik, onu sadece bir ajan olmaya değil; sırları taşıyabilen, susmayı bilen ve gerektiğinde yok olmayı kabul eden birine dönüştürür. Ancak bazı bağlar, en sıkı eğitimlerden bile sağ çıkabilir. Operasyon Aurora, gizli görevlerin, sessiz fedakârlıkların ve karanlıkta filizlenen bir insanlık duygusunun hikâyesini anlatıyor. Çünkü bazen bir ülkeyi korumak için, önce kendinden vazgeçmen gerekir.

Her şey hiç beklemediğin zamanda gercekleşiyor

Hayat bakalım sandığımız kadar masum mu? Kim bilir siz bunları okurken Afşin belki bunları birebir yaşamıştır? Buna siz karar vereceksiniz. Hayat mı masum yoksa insan mı? Herkes kendi hayatının başrolüdür. İster iyi ister kötü olsun. Sonuçta başrol sensin 🔥🔥🔥 “Senki annesi olan ben tarafından sevilmemiş velet. Abin tarafından mı sevilecek? Nerede bakim abin Afşin ha nerede? Hayatına giren insanları ancak kaçırabilirsin sen. Yıllar önce keşke seni terk etmek yerine öldürseydim. Pişmanım Afşin, pişmanım seni öldürmedim diye.” “Sen bir ikizi yaşatırken diğer ikizi neden öldürmek istiyorsun meltem? Ben niye hiç anne sevgisi görerek büyümedim, niye her çocuk gibi anne kokusuna hayran olarak büyümedim? Doğru gerçi senin kokun tarçındı değil mi? yani abimin söylediğine göre tarçın kokarmışsın aaa ne hoş , biliyor musun meltem benim tarçına alerjim var. Kokusu bile nefesimi kesecek gibime geliyor. O zaman iyi ki hiç sarılmamışız, iyi ki meltem, iyi ki hiç annem olmamışsın”

Bende okuyup yorum yapın sizi seviyorumm…

Bu bir asker kurgusudur.

Ben cepheye giderken, O ameliyathaneye giriyordu. Ben silah tutarken, O umut dağıtıyordu. Ama ikimiz de aynı şeyi kaybetmekten korkuyorduk: Birbirimizi… Bu, Erdem ve Öykü’nün hikâyesi.

“Her hikâye bir izdir. Bazıları tenin altında kalır.” Aslı güçlü bir kadın, Kerem yaralarıyla savaşan bir asker. Geçmişin sırları, engeller ve yasak aşk… Her adımda izler kalacak.

Sınır, sadece bir hat değildir. Bazen insanın içinde başlar. Ilgar, görevle yaşayan bir askerdir. Emirle yürür, sessizlikle ayakta kalır. Bir tim, bir sınır ve geri dönülmesi mümkün olmayan bir görev… Sınırda Kalan, görevle vicdan arasında sıkışan askerlerin ve savaşın ortasında değişen insanların hikâyesi.

Ankara’ya atandığım ilk gün, hayatımın bu kadar kökten değişeceğini bilmiyordum. Tek başıma yaşadığım ev, hastanedeki yoğun tempom ve geçmişten taşıdığım yalnızlığım bana yetiyordu. Ta ki Demir Korhan’la karşılaşana kadar… O, görevleri yüzünden sürekli ölümle burun buruna gelen bir yüzbaşıydı. Ben ise insanları hayatta tutmaya yemin etmiş bir doktordum. Onun yaralarıyla ilgilenirken, aslında kendi kalbimi kanattığımı çok sonra fark ettim. Ailelerimiz… Sırlar… Kardeşlerimiz… Ve üzerimize çöken görünmez bir tehlike… Bu aşk gizli olmak zorundaydı. Çünkü Demir’in düşmanları vardı. Çünkü benim adım bir askerin zaafı olmamalıydı. Ama kalp, emir dinlemiyordu. Her bölümde; Aşkımız biraz daha derinleşecek Entrikalar giderek artacak Demir’in görevleriyle ölüm tehdidi yaklaşacak Ben, bir doktor olarak onu kurtarmaya çalışırken kendimi kaybedeceğim Ve sonunda… Tüm fırtınalara rağmen, tüm tehlikelere rağmen, gizli başlayan bu aşk, gerçek bir evlilikle taçlanacak. Çünkü bazı aşklar savaş ister… Ama sonunda mutluluğu hak eder.

Gözlerim yanıyor, içim acıyor. Haykırmak çığlıklar atmak istiyorum. Evren, sırtımdaki o ağır yükmüş gibi. Bu zamana kadar yaşadığım hiçbir gerçek beni bu denli sarsmadı. Eskiden her ne kadar canım acısa da toparlamamı sağlayacak bir babam vardı arkamda. Şimdi ise o yanımda olmadan benim ruhum parçalara ayrılıyordu. • Yemyeşil harelerinin etrafını kırmızı damarlar sarmıştı. Öldüklerinin düşüncesi bile kalbini delip geçerken, öldüklerini duymak saf acının ta kendisi değil miydi? • Acıyı iliklerine kadar hisseden bir ablaydım ben. Hepsinin bebekliğini bilirken, öldüklerini duymak nasıl ağır gelmezdi? Nasıl acıyı durdurabilirdim? Böyle bir gerçek beni, bir daha ayağa kalkabilmekten bile alıkoyardı. İçimde biriken bu yoğun dert beni nasıl çileden çıkarmazdı? İnkar ediyordum. Her şeyi kabullenebilecek benliğim bu gerçeği inkar etmeyi seçiyordu. Onlara zarar gelmesi düşüncesi bile ödümü koparırken, şimdi bana öldüklerini rahatça söyleyebilen bir soysuzun sesini duyuyordum. • Dünyayı ayağa kaldır dese, düşünmeden yapardım bunu. Onun tek bir sözüne bakıyordu yapabileceğim her şey. Kollarımda inkar ederek, haykırıyordu ve ben acısını dindiremeyeceğimi çok iyi biliyordum. Haykırışları boğazını aşındırıyordu. Sesi tüm evi inletiyodu. Gözyaşlarını silmiyor, aksine akmalarına izin veriyordu. Her haykırışı aklımda yer ediyordu. Son kez boğazından acı koca bir haykırış firar etti. Sekiz koca haykırış, her tonuyla aklıma kazılmıştı. İlki titrek ve sessizdi. Anılarındaki o acı serzenişti. İkincisi acı ve öfkenin en yoğun haliydi. Yoğun bir ağıttı. Üçüncüsü yine titrek ama yüksekti. Dördüncüsü öfke dolu ve uzun bir çığlığın ta kendisiydi. Beşincisi hıçkırının engellediği kesik bir haykırıştı. Altıncısı inkar ediyordu her şeyi. Yedincisi göz yaşlarının kesilmesini sağlayan o ayaklanmaydı. Sekizinci ve son çığlığı, tehdit dolu ölüm habercisiydi. Gözlerindeki intikam etrafa sıçrayan alev parçalarıydı. Derin derin nefes aldı ve daha fazla gözyaşı dökmek yerine ayağa kalktı. Islak göz altlarını sildi. "Mutlu musun?" dedi. "Gardımı indirmemi söylemiştin ya. Mutlu musun?" O ağlarken mutlu olacağımı mı düşünüyordu? Hayır, benim içim parçalanıyordu. Bu söylediklerine cevap vermek yerine ayağa kalkıp sıkıca sardım onu. Kokusundan ayrılmak istemiyordum ama onu kollarımdan ayırarak "Şimdi söyle. Emrine amade bir ordun var arkanda. Ne istersen? Dünayayı ayağa kaldırırım senin için." O haykırışlar, şerefsizlerin saklandığı her inin yıkımına sebep olacaktı. • Kurutacağım. Soyunu, neslini, kanını, tüm varlığını bu dünyadan sileceğim. Acının ne demek olduğunu ona misliyle tattıracağım. Belasını isteyen, şerefini satmış bu haysiyetsize yaşayabileceği en korkunç vahşeti yaşatacağım. Ne olursa olsun ona acımayacağım. Vicdansızlara acıma duygusunu yitirmiş biriyken, bu kansız şerefsize acıyacak değildim. Onun derisini yakarken ona acımıyacaktım. • Yanan bu iyi bedenleri toprak elbet kabul eder. Fakat toprağa girmeden, daha ölmeden önce içleri çürümüş soysuz bedenleri toprak nasıl kabul eder? Viran olan bu kent toprakları, onlar, o soysuzları nasıl kabul eder? • İntikam. Saf iyi niyetlerden arınmış intikam. O söylenenler yalan olsa da her bir gelecek neferi için. Çocuklarının geleceğini düşünen, küçücük bebeğini arkasında bırakmak zorunda kalan, sancağının gururu olan, annesinin gözlerindeki yaşı silemeyen, kendinden önce vatan diyen, yârdan önce Ya Rab diyen, vatanın sağlığı olan o şehitler için İNTİKAM.