Kitap yazmayı bilmiyorum daha önce hiç denemedim ama gerçek bir hikayeyi yazmak istiyorum yazacağım herşey tamamen gerçektir okuyucuların kendilerinde bir şey bulması beni çok mutlu edecektir

ailesinden kaçmaya çalışan kaçarken çok kötü şeylere sebep olan ve öldürülen 2 GÜNAHSIZ CAN

Selammmmm. Kitabı özetlemek gerekirse... Ben ve rüyalarım işte!

Yıllar önce hastanede kaybolan bir kızın hikayesi..

Açıklamayı yedim

Mafya hikayesidir

Yalanlarla , ihanetlerle ve ölümle büyümüş masum bir kız… Gözünü açacak mı ? Defterine yazmaya başladı acı … hayır üzerini karaladı , özlem … tekrardan üzerini karaladı . Kalemi elinde çevirdi çevirdi ve tekrar çevirdi , nefesini tuttu tekrar yazdı ; İntikam. Sermina Evlan sessizliğini annesinden, sabırını ablasından , enerjisini kuzeninden almıştı . Peki güç? Sermina güce ulaşabilecek miydi ? İç içe geçmiş hayatlar , aşkın yarattığı enkazlar . Zaman doluyor , Sermina bunlarla başa çıkabilecek mi ?

Dördünün sırrıydı ama neyle karşılaşacaklarını bilmiyorlardı

Meryem o sabah uyandığında hava her zamankinden daha sakindi. Ankara’nın keskin soğuğu bile o gün ona farklı gelmişti; çünkü bugün onun günüydü. Doğum günü. Evde kimse daha uyanmamıştı, ama Meryem’in içi bir telaşla kıpır kıpırdı. Saçlarını düzeltti, aynada kendine baktı, “Bugün güzel olmalıyım” diye mırıldandı. Sanki birileri onun bugünkü halini fark edecekmiş gibi… Belki de o fark eder diye. Sabah saatleri geçtikçe evde telaş başladı. Pasta, balonlar, kahkahalar… ama Meryem’in kalbi bir yandan hep telefona gidip geliyordu. Ekran kilidini açıyor, bildirim yok… kapatıyor… tekrar açıyor… yine bir şey yok. Herkes kutladı. Aile, akrabalar, arkadaşlar, hatta beklemediği insanlar bile… Ama o bir kişi… Kutlamasını en çok beklediği… “Yazsa dünyam değişir” dediği kişi… Sessizdi. Sanki doğum günü değil, bekleyiş günüydü Meryem için. Gözleri istemsizce onun adını arıyordu bildirimlerde. Bir yazı, bir emojisi bile yeterdi. Bir “iyi ki doğdun” değil, bir “Meryem” dese bile kalbi hafiflerdi. Ama saatler geçtikçe o sessizlik büyüdü. Sanki biri kalbinin içinden ince bir ip çekiyor, her dakika biraz daha sıkıyordu. Akşam oldu. Ev kalabalık, herkes gülüyor, bir o gülmüyor. Gülümsüyor görünmek için çabalıyor ama içi hep aynı soruyla çalkalanıyordu: “Neden o yazmadı?” O kişinin bir zamanlar ona nasıl baktığını, nasıl konuştuğunu, nasıl güldüğünü düşündü. O anılar bir film şeridi gibi gözünün önünden geçip giderken yüzüne hafif bir buruk gülümseme düştü. Herkese hediye aldığını, emek verdiğini, değer verdiğini… Ama karşılık alamadığını düşündü. Bir ara balkona çıktı. Soğuk gece rüzgârı saçlarını savururken Ankara ışıkları uzaklardan parlıyordu. Telefona bir kez daha baktı. Yine yok. Ve o an Meryem’in içinde bir şey koptu. Sessiz, kimsenin duymadığı bir kırılma sesi. Ama kendi o kadar net duydu ki… Sanki kalbinin bir parçası yere düştü. O anda anlamıştı: İnsan en çok, en çok değer verdiğinden kırılıyordu. O kişi onu sevmemiş değildi belki… ama önemsememişti. Ve önemsenmemek, sevilmemekten bile daha çok acıtıyordu. Meryem derin bir nefes aldı. Sonra telefonunu kapattı. Kendi kendine fısıldadı: “Ben bugün benim için var olanlara güleceğim… Ama kalbimde o kişiye açtığım kapıyı kapatacağım.” O gece pastasını üflerken herkes “dilek tut!” dedi. Meryem içinden bir dilek tuttu: “Bir daha kimseye bu kadar kırılacak kadar bağlanmayayım.” Ama dileğin içinde bir parça güç, bir parça gurur, bir parça da yeni başlangıç vardı. Çünkü o doğum günü… Meryem’in kalbi kırıldı ama aynı zamanda büyüdü. Ve o an anladı ki: Bir gün, birileri doğum gününü değil, her gününü kutlayacak. O birileri, ona gerçekten değer veren olacak.

Meryem o sabah uyandığında hava her zamankinden daha sakindi. Ankara’nın keskin soğuğu bile o gün ona farklı gelmişti; çünkü bugün onun günüydü. Doğum günü. Evde kimse daha uyanmamıştı, ama Meryem’in içi bir telaşla kıpır kıpırdı. Saçlarını düzeltti, aynada kendine baktı, “Bugün güzel olmalıyım” diye mırıldandı. Sanki birileri onun bugünkü halini fark edecekmiş gibi… Belki de o fark eder diye. Sabah saatleri geçtikçe evde telaş başladı. Pasta, balonlar, kahkahalar… ama Meryem’in kalbi bir yandan hep telefona gidip geliyordu. Ekran kilidini açıyor, bildirim yok… kapatıyor… tekrar açıyor… yine bir şey yok. Herkes kutladı. Aile, akrabalar, arkadaşlar, hatta beklemediği insanlar bile… Ama o bir kişi… Kutlamasını en çok beklediği… “Yazsa dünyam değişir” dediği kişi… Sessizdi. Sanki doğum günü değil, bekleyiş günüydü Meryem için. Gözleri istemsizce onun adını arıyordu bildirimlerde. Bir yazı, bir emojisi bile yeterdi. Bir “iyi ki doğdun” değil, bir “Meryem” dese bile kalbi hafiflerdi. Ama saatler geçtikçe o sessizlik büyüdü. Sanki biri kalbinin içinden ince bir ip çekiyor, her dakika biraz daha sıkıyordu. Akşam oldu. Ev kalabalık, herkes gülüyor, bir o gülmüyor. Gülümsüyor görünmek için çabalıyor ama içi hep aynı soruyla çalkalanıyordu: “Neden o yazmadı?” O kişinin bir zamanlar ona nasıl baktığını, nasıl konuştuğunu, nasıl güldüğünü düşündü. O anılar bir film şeridi gibi gözünün önünden geçip giderken yüzüne hafif bir buruk gülümseme düştü. Herkese hediye aldığını, emek verdiğini, değer verdiğini… Ama karşılık alamadığını düşündü. Bir ara balkona çıktı. Soğuk gece rüzgârı saçlarını savururken Ankara ışıkları uzaklardan parlıyordu. Telefona bir kez daha baktı. Yine yok. Ve o an Meryem’in içinde bir şey koptu. Sessiz, kimsenin duymadığı bir kırılma sesi. Ama kendi o kadar net duydu ki… Sanki kalbinin bir parçası yere düştü. O anda anlamıştı: İnsan en çok, en çok değer verdiğinden kırılıyordu. O kişi onu sevmemiş değildi belki… ama önemsememişti. Ve önemsenmemek, sevilmemekten bile daha çok acıtıyordu. Meryem derin bir nefes aldı. Sonra telefonunu kapattı. Kendi kendine fısıldadı: “Ben bugün benim için var olanlara güleceğim… Ama kalbimde o kişiye açtığım kapıyı kapatacağım.” O gece pastasını üflerken herkes “dilek tut!” dedi. Meryem içinden bir dilek tuttu: “Bir daha kimseye bu kadar kırılacak kadar bağlanmayayım.” Ama dileğin içinde bir parça güç, bir parça gurur, bir parça da yeni başlangıç vardı. Çünkü o doğum günü… Meryem’in kalbi kırıldı ama aynı zamanda büyüdü. Ve o an anladı ki: Bir gün, birileri doğum gününü değil, her gününü kutlayacak. O birileri, ona gerçekten değer veren olacak.

İdollerle alakası yoktur hepsi kendi kurgumdur.

Tamamen cinsellik

4/B sınıfı gece gizlice okulda kalırlar ve büyük maceralar onları bekler

"Sen benimsin, Beste. Ve ben seni o pislik işlerden uzak tutacağım. Sen, benim geleceğimsin." ​Ancak, Beste`nin babasının mirası olan "pençeli şahin yüzüğü"nü teslim etmesiyle o aşk yeminleri bozulur ve Baran`ın telefonda buz kesen sesi duyulur: "Bana ihanet ettin! O yüzükle, babanın pis işine bulaştın! Benimle aramızdaki sözü, o lanetli kanlı işe tercih ettin!" ​Yıllar sonra bir öğretmen olarak sığındığı "sınıfın" kapısı Baran tarafından kırılır ve Baran, Beste`nin kurduğu yeni hayatı şu sözlerle sorgular: "Ellerinde mürekkep lekeleri, kan izlerinden daha mı iyi hissettiriyor?" ​Baran, bu tehlikeli geri dönüşünde Beste`nin kaderinden kaçamayacağını vurgular: "Unutma, Ayyıldız. Sen karanlığın kızıydın. Benim gölgem her zaman seni bulacaktır." ​Tüm sırların anahtarı olan yüzük masadayken, Baran intikamını tek bir nefesle sunar ve Beste`ye reddedemeyeceği o son teklifi yapar: "Bana o yüzüğü geri vermek için... benim olacaksın, Beste."

Bu kitap yeni başlangıcın bir simgesi

5 yaşında evlatlık alınan 10 yaşındaki Asmin, ailesinden şiddet görmesine rağmen hayata tutunabilmesinin bir masalı.

Asmin, beş yaşındayken annesi(Ceyda) ve babası(Cemil) tarafından sokağa atılır ve beş yıl sonra evlatlık alınır. Asmin mutlu olur fakat bu ailenin ona işkence çektireceğini bilmez...

ayrılık konuu hikaye

İstanbul’un karanlık sokaklarında, tüm dünyaca tanınan bir mafya lideri Çelik Karahan ve yaralı, kimsesiz bir kadın Ahu Serin’in yolları kesişir. Hayatları, düşmanların tuzaklarıyla dolu olsa da aralarındaki bağ ölüme meydan okur. Tutku, aksiyon ve sıcak kahkahalarla örülü bu hikaye, aşkın gücünü ve İstanbul’un karanlık güzelliklerini gözler önüne seriyor.

Biz üç kadınız... Birimiz kayıp, avukat. Birimiz kaçmaya çalışıyor, doktor. Ve birimiz de bu olaylar sonucu ayakta durmaya çalışıyor, polis... Avukat Begüm Ay, Pratisyen Doktor Zehra Şaş ve Komiser Yardımcısı Eylem Ulusoy Ankara`da lisenin ilk gününden beri tanışıyorlardı. Çok küçükken Karadeniz hayalleri kurmuşlardı birlikte. Ve şimdi üçüde hayallerini gerçekleştiriyorlar, Ordu`ya taşınıyorlardı. Onlar sadece şehir değiştirip hayallerini gerçekleştirdiğini sanarken, hayat onlar için çok farklı şeyler planlıyordu. Fakat bu planların arasında beklenmedik karışıklıklrda dahildi...

"Tek Taraflı Aşk". Denilince aklınıza ilk ne geliyor? Bir kişi bir kişiyi canından çok sevmesi yada sadece bir kişinin sevip karşı tarafın sevmemesidir. Belkide çoğumuzun yaşadığıdır...

Burada 12. Sınıfa giden bir kızın sınava hazırlık sürecini hayatıyla harmanlayarak anlatacağım. Keyifli okumalar dilerim...

Modern ilişkileri anlamanın yolu; romantik mitlerden değil, psikolojik veri, istatistiksel gözlem ve evrimsel davranış modellerinden geçer. Kadın–erkek dinamikleri rastgele değildir; %85’i bilinçdışı çalışan evrimsel algoritmalar tarafından şekillenir. Bu bölümde, ilişkilerdeki güç dengesini belirleyen temel psikolojik ve istatistiksel gerçekler, maskülen bir çerçeve içerisinde sunulmaktadır.

Han Jisung, görev adı ile Elvan, çok aranan bir seri katildir. Lee Know becerili ve çokça önemli olayı çözen bir komiserdir. Peki Lee Know bu katili yakalamaya çalışırken kendini işten biraz uzaklaştırırsa ne olur?

Ndndjjjrkdkdkrk