insanlar çaresizlik duygusunu ilk olarak yaşamlarından nefret edip ölemedik lerinde hissetmişlerdi hayaletler ise kendi ırkları tarafından öldürüldülmek istendiklerinde hissetmişlerdi Henry 17 yaşında başka bir evrene geçiş yaptığında geceleri korktuğu hayaletleri arasında yaşamaya başlamıştı kendiene yeni bir aile bulmuştu Bir yakıcı hayalet Bir zaman Hayaleti Bir kan emici hayalet Bir efsane ölümlü Bu hikâye seni okuman için ikna ettimi?

Bir kıvılcım çalındı ateşten. İyilik ilk kez ihanetin mührüne bulandı, Ateş ilk kez buzdan tutuştu. İki yazgının fısıltısını küller iliştirdi. Ve aşk alevlendiğinde Bazı ruhlar kül olmadan tamamlanamadı.

Gece 12:00`den sonra dışarı çıkan Han Jisumg ve Vampir LeeKnow (ana ship:Minsung , yan ship:hyunlıx, )

Bir canavarın günlüğü

Darsel ailesi, beşiz çocuklarından birinin tehlikeli bir lanetle doğduğunu öğrendiğinde, onu herkesten saklamaya kalkar. Ancak hiçbir sır sonsuza dek sürmez. Yalnızca bir gecede Tanrının laneti büyük bir yıkıma sebep oldu. Masallarda hiçbir zaman öcüler kazanmaz. Bu hikaye, mutlu sonla biten masalların iç yüzü… 🍎🍎🍎 Bu kitabın tüm hakları saklıdır. Çoğaltılması veya herhangi bir şekilde kopyalanması durumunda yasal işlemler uygulanacaktır!!!

"Söz veriyorum kardeşim, söz veriyorum ikizim, söz veriyorum sevgilim, söz veriyorum küçüklüğüm ve söz veriyorum her şeyim... Sana yeminim olsun ki, intikamını alacağım! Toprağı ıslatan her bir damla kanın için toprağı kana doyuracağım. Yemin ederim bunu yapacağım!"

Instagram:azimet340 ( KISA HİKAYE ) Geçirdiği kalp krizi ile bütün rahatı bozulan ve hayatı değişen bir kız düşünün ve o na ihtiyacı olan bir hayalet ruh. ***** Merhaba sevgili günlük. Bugün 11 Mayıs Bugün sana hastane odamdan yazıyorum. İyiki yanımda taşıyorum seni. Çünkü bir kaç gün eve gidemeceğim gibi görünüyor. Tabi yarın kaçabilirimde. :) Biliyorsun ki seninle konuşmadan rahat edemiyorum. Çünkü sen benim tek arkadaşım tek sırdaşımsın. Her neyse sana güzel haberlerim var. Biliyor musun yıllar sonra ilk defa bugün annemle babamı yeniden gördüm. Hayır! Kafayı falan yemedim. Doğru söylüyorum. Nasıl mı? Aramızda kalsın.. Ben bugün öldüm!

"Bir evrenin son sesi, bir gizemin başlangıcı." Yıl artık rakamlarla değil, kayıplarla ölçülüyor. İnsanlık, yok oluşun eşiğinde zihinlerini sisteme yükleyerek ölümsüzlüğü ararken; geride kalanlar sadece metalik bir sessizlik ve cevapsız sorularla baş başa. Genç bir kadının, annesinin bilincini kurtarmak için girdiği bu karanlık yolculuk, sadece bir arayış değil; teknolojinin soğuk yüzü ile insanın sıcak acısının çarpışmasıdır. Dev robotik gölgelerin arasında, mor ve mavi ışıkların altında saklanan gerçekler, düşündüğünden çok daha tehlikeli.Zihinler gerçekten kurtarıldı mı, yoksa devasa bir simülasyonun içinde hapsolmuş "son yankılar"dan mı ibaretler?

Gece ve yıldız adlı iki arkadaşın hikayesi Ve hiç beklemedikleri bir anda çıkan grup ve cinayet vahşet komedi :)

TİAMAT MAHKUMLARI Gökyüzü mavi değil, Tiamat’ın damarları kadar parlaktı. Dünya, kadim ve sinsi bir enerji olan Tiamat’ın nefesiyle dönüyor. Bir yanda toprağın ve yoksulluğun prangasına vurulmuş Greldin, diğer yanda bu enerjinin ihtişamıyla parlayan ama ruhu emilmiş Averon. Herkes bir şeye mahkum; kimisi çamura, kimisi ise gümüş zincirlere. 17 yaşındaki Varius, ailesine ve geçmişine sırtını dönerek Averon’un kapılarına dayandığında, sadece bir muhafız adayı değil, devasa bir çarkın dişlisi olmaya aday olduğunu bilmiyordu. Muhafızlık Seçmeleri, sadakatin sorgulandığı ve duyguların Tiamat hatlarında yakıldığı bir öğütücüdür. Varius yükseldikçe şu acı gerçekle yüzleşecek: Averon bir kurtuluş değil, Tiamat’ın en parlak hapishanesidir. Hırsın bittiği yerde, mahkumiyet başlar.

Onun adı Rama. İnsanlığın var oluşundan beri gölgelerde yaşayan, dualarda lanetlenen, korkunun kendisiyle özdeşleşmiş en eski düşman. O, çağlar boyunca değişen yüzlere, yıkılan medeniyetlere ve unutulan isimlere tanıklık etti. Ölüm onun oyuncağıydı; ama aynı zamanda alt etmesi gereken bir şah. Çünkü Rama için ölüm bir son değil, sadece kazanılması gereken bir savaştı. Ateşten yaratıldı. Yakmak, yok etmek ve geride kül bırakmak onun doğasında vardı. Fakat hayat, en büyük çelişkisini tam da burada yazdı. Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın henüz bir adı yokken, geceler gündüzlere itaat etmezken, ateş kendi gölgesinden bile korkmazken bir cin varmış. Ölümle oyunlar oynar, kaderle pazarlık eder, dünyayı bir satranç tahtası gibi izler dururmuş. Bir de insan varmış. Topraktan yaratılmış, şefkatli, kırılgan ve ölümlü. Ve hiçbir masalda yazmaması gereken bir şey olmuş: Ateş, toprağı seçmiş. Bu seçimle birlikte dünya sessizleşmiş. Kehanetler yön değiştirmiş.Çünkü ilk kez bir iblis, yok etmek yerine yaşatmak istemiş. O andan sonra hiçbir şey masum kalmamış. Çünkü ateş seçimini yaptığında, geriye yalnızca KÜL ya da İZ kalırmış.

Asi Ateş kitap serisinden esinlenilmiştir umarım seversiniz falan filaan

Işıl 16 yaşında kendi hikâyesinin yazarı olmak istiyor. Babasındanda sık sık Keloğlan ve peri masallarını dinleyen ışıl birgün dilek ağacına bir dilek diliyor. Ve dileği gerçek oluyor Fakat bir sorun var karavezir ve adamları perileri hapsedip dilekleri lanetliyorlar.Yeryüzünden bütün dilekler siliniyor. Kehanete göre ancak Keloğlan ve ışılın dileyeceği bir dilek onları kurtarabilir. Peki Keloğlan ve ışıl ne diledi

Geçmişin izlerini sadece soysuzların taşıdığı bir krallık ve buna müdahale etmeyen bir diyarda Oriel gibilere avare olmak düşer.Kılıcını iyi kullananın hayatta kaldığı, sadece soyluların yaşadığı Solaria Krallığına hoş geldiniz!

öldükten sonra size fantastik bir evrende hatta okuduğunuz bir kitabın içinde ikinci bir şans verilseydi ne yapardınız? kaderinizde ne varsa onu mu yaparsınız yoksa kaosun içine mi koşarsınız? İşte Eren`in içinde bulunduğu durumda tam olarak bu...

İnsanlar bir çok şeyden korkardı. Kimileri karanlıktan kimileri yükseskten bunlar kişiden kişiye değişirdi fakat ortak olan bir korku vardı ,ölüm korkusu. Tek bir sorun vardı bu durumda çünkü ölüm bendim.Hep derler teninde iz olan bir kadının ruhu paramparçadır diye bende ise işler biraz farklı ilerler tenimdeki izler ruhumun tek göstergesidir.

Rowenna, Everhart krallığının en küçük kızıdır. Everhart krallığından kral Laden Everhart tüm krallıklara hükmederek imparator olmak ister. Yedi krallıktan altısı ile iyi anlaşan kral bir krallık ile siyasi bir bağ kuramamıştır. Dorian Krallığı. Bu bağı ise kızı Rowenna ile Dorian krallığının varisi Lucien Dorian evlendirerek kurmak ister. Bu bağı kurmak isteyen Kral kanlı taht oyunundan çıkmaya İmparator olmaya çalışır. Rowennanın hikayesi. Fantastik dense de aslında geçmişte yaşanan krallık, taht savaşının yoğun olduğu bir zamanda geçmektedir. Dente ülkesinde.

Fantastik bir evrende geçen, bir tanrıçanın şeçilmis kişilere görev vermesi ile ilgili

Şehir, geceleri hiç olmadığı kadar sessizdi. Ama bu sessizlik, yaklaşan fırtınanın habercisiydi. Arka arkaya işlenen cinayetler… Ortada hiçbir iz yok, hiçbir tanık yok. Sadece her kurbanın yanında bırakılan tek bir ipucu: anlamı çözülemeyen bir işaret. Dedektif Adrian Black, bu gizemli katilin peşine düştüğünde, aslında sadece bir suçluyu değil, karanlık bir geçmişi de ortaya çıkaracağını bilmiyordu. Her adımda gerçekler biraz daha bulanıklaşıyor, güvenilecek kimse kalmıyordu. Ve en korkuncu… Katil sandığından çok daha yakın olabilir. Gerçek ile yalanın birbirine karıştığı bu romanda, her sayfa seni daha derine çekecek. Peki, sen gerçeği kaldırabilecek misin?

​ONUNCU TUR ​Bazı miraslar altın değil, kanlı birer mühür bırakır ardında. ​Annesinden kalan son hatıra ve babasının kayboluşundan miras kalan o sessiz emanetler, genç bir kızın avuçlarına bırakıldığında sadece birer takı gibi görünüyorlardı. Ta ki tenine değene kadar... ​Siyah kadife choker boynuna dolandığında, yüzük parmağına bir daha çıkmamak üzere kilitlendiğinde her şey değişti. O cansız metal parçaları, sanki sahibinin kanıyla beslenip can bulmuş, onun nabzıyla atmaya başlamıştı. ​Soğuk metal çark onuncu kez çevrildiğinde; dünya sustu, rüzgar durdu ve zaman diz çöktü. Şimdi elindeki o minicik anahtarın açacağı kapı, sadece ailesinin sırlarını değil, zamanın ötesinde saklı kalan o karanlık gerçeği de gün yüzüne çıkaracaktı. ​Tur bitti, zaman durdu. Şimdi oyunun kuralını sadece o biliyor ve...

galerimde boş duran anlık ve normal stickerleri paylaşıyorumm

Artık o yaşıyordu, ben ise düşüyordum...

Ruh sirene beden ise insana zincirlidir...

Evren, tanrıların henüz hamlelerini yapmadığı; taşların ise kan ve gölgeyle şekillendiği devasa bir satranç tahtasıdır. Burada tanrılar yaratıcı değil, soğuk ve acımasız oyunculardır. Gökler sustuğunda ve Yarık açıldığında, stratejiler yerini hayatta kalma içgüdüsüne bırakır. Tahtanın bir ucunda her adımı önceden hesaplayan kadim bir akıl, diğer ucunda kendi krallığını düşleyen hırslı bir atlı vardır. Ve tüm bu kozmik oyunun merkezinde, feda edilmeye en yakın ama düzeni kökünden sarsabilecek tek taş durur: Kimsenin adını hatırlamadığı ya da hatırlamak istemediği o piyon. Ancak antik varlıklar sahaya indiğinde ve kurallar yandığında, tanrıların unuttuğu bir gerçek ortaya çıkar: Bazı piyonlar feda edilmek için doğmaz. Bu oyunda sadakat, en ölümcül silahla en büyük zayıflık arasındaki ince çizgidir. Karanlık masaya oturduğunda artık kuralları oyuncular değil, gölgeler yazar. Unutma; bu savaşta kazanan yoktur. Sadece hayatta kalanlar vardır. Ve karanlık asla berabere bırakmaz. Sancılı bir veda, kanla yazılmış bir başlangıç… Taşlar devrildi, mat kaçınılmaz.

Güç… bazen bir armağan değildir. Bazen bir lanettir. Siren ona Tanrı tarafından bahşedilen gücü yüzünden yıllarca bir kafeste tutulup işkenceye maruz kalmasına rağmen hayatta kalmayı başarmıştı. Çünkü insanlar onun yeteneğini bir Lütuf olarak değil, kullanılacak bir araç olarak görüyordu. Ta ki yolu Romanov İmparatorluğu ile kesişene kadar… Sargun Rostislav Romanov. Bir imparator. Bir stratejist. Ve insanların zayıflıklarını okumakta ustalaşmış bir adam. Romanov’un dünyasında sadakat kanla ölçülür, ihanet ise ölümle. Siren ise tam ortasında kaldığı bu karanlık oyunda hem gücünü saklamak hem de hayatta kalmak zorundadır. Ancak bazı sırlar sonsuza kadar saklanamaz. Ve bazı oyunlar… başladığında geri dönüş yoktur. Arenalar hazırlanıyor. Yeminler ediliyor. Maskeler takılıyor. Ama herkesin unuttuğu bir şey var: Korku bazen bir son değildir. Bazen… bir çağrıdır.