Sinan okulun asi ruhu. Kuralları hiçe sayan, kimseyle yakınlık kurmayan, kendi dünyasında kaybolmuş bir genç. Ve Çolpan , okulun onur listesinde adı yazılı olan birincisi. Dışarıdan kusursuz görünen ama içten içe bambaşka hayaller kuran bir kız. Aynı koridorda yolları kesiştiğinde, ikisinin de hayatı değişmeye başlar. Bir yanda düzen, disiplin ve beklentiler… Diğer yanda özgürlük, başkaldırı ve bilinmeyenler… Peki, kurallarla dolu bir dünyada hayallerine ne kadar tutunabilirsin? Ve bir kalp, görmezden gelmeye çalıştığı duygulara ne kadar karşı koyabilir?

“Dikenler kendini korumak içindir. Bazen de… yanlış insanların girmesini önlerken doğru insanın yaklaşmasına engel olur.” Berlin’den İstanbul’a sürüklenen Neriman, kimseye güvenmeyen, dokunmayan, yaklaşmayan bir kızdır. Ta ki okulun nazik , düşünceli basketbol kaptanı Can, onun yüzündeki çatlakları fark edene kadar. Bir kirpinin kalbi… Dokununca değil, dokunmaktan korkmadığında atmaya başlar.

Karanlığın ve sisin esiri olan Kuzey topraklarında güç Romanov ailesinin lanetlenen soyuna geçmişti. Artık güç Çar ailesinde değildi. Ülkede ve kıtada hakkında sayısız dedikodu olan lanetli Romanov ailesi, lanetini bir güç gibi kullanıyordu. Kuzey ile savaşa giren herkes lanetli Romanov ailesinin ne kadar güçlü olduğunu biliyordu ama bilmedikleri şey; güney topraklarından bir kızı anlaşmalı evlilik için neden istediğiydi. Hem de hanedan kanı taşıyan bir Paşa kızını.

Hiç yaşanmamış bir suçun, suçlusunu aramak...

Siz: Allah belanı versin senin Siz: serçe parmağını masanın köşesine vurursun inşallah Siz: tuvaletteyken peçete kalmasında bokunu peçetenin kartonuyla silmek zorunda kal Siz: Dünya ters dönsünde everest dağı bir yerlerine montelensin Siz: O kadar boyun var zeka sıfır Çınar: Ne pluyo ln • Kantinde onu ezen çocuğa mesaj atan Zuhal, sonrasında Çınar`ın onu merak edeceğini nereden bilebilirdi? Not: Küfür ve argo içerir

0535********* Selam güzellik Asya: sende kimsin? 0535********* Belki de geleceğin...

Her şey hakkında umudunu kaybeden bir kız... Yemekte tanıştığı çocuğun ona umut olacağından bihaberdi...

"Niye öyle dedi o, Aslan?" "Bir şey yok ya, aramızda bir meseleydi, hallettik biz." Kırılmıştım. Boğazımda, şimdi kimsenin çözmeyi başaramadığı o düğüm vardı. "Peki, ben karışmayayım o zaman, aranızdaysa." Aslan, dediğinin farkına varmış gibi yüz ifadesini değiştirdi. "Alev, anladığın gibi değil." Başımı iki yana salladım. "Dünyan benim etrafımda dönmüyor ki, Aslan. Tabii ki de başkalarıyla aranda özel bir şey olabilir." Ona, belki de daha önce ne ona ne de başkasına hiç göstermediğim en kırılmış tebessümümü gösterdim ve arkamı dönerek okuldan çıktım. 🦌🦌🦌🦌🦌 Ve bu cümle, bünyemde belki de en derin hasarı bıraktı. Gözlerim tekrar onun yüzünü bulunca, buruk tebessümünün hâlâ yüzünde olduğunu gördüm ve hiç düşünmeden ona sımsıkı sarıldım. Sanki bunu bekliyormuşçasına şaşırmadı ve ellerini belime koyarak o da bana sarıldı. Benim kafam onun omzundaydı; onun kafası ise benim omzumdaydı. İkimizin de omzu, ağladığımız için ıslanıyordu ama bu, ikimizin de umurunda değildi. 🦌🦌 Okulun patavatsızı ve enerjiği Alev; içine kapanık ve kimseyle konuşmayan Aslan’la aynı sınıftadır. Bir gün Aslan derse gelmeyince, Alev ona mesaj atma kararı alır. Bu basit mesaj, ikili arasında beklenmedik bir bağın başlangıcı olur.

Gençlikte başlayıp 7 yıl önce yarım bırakılan bir aşk hikayesi. Yıllar sonra yeniden karşılaşan iki eski aşık. Kırgınlıklar, pişmanlıklar ve gönül yorgunlukları her şey hala yerli yerinde miydi? Yerindeydi, peki ya aşkları o hala yerli yerinde miydi?

Aynanın karşısında gördüğü beden, oynayan filmin son sahnesiydi...

"Gerçek bazen kanla yazılır..." Selis Kandemir, annesinin gözleri önünde katledilmesiyle başlayan karanlık bir geçmişin kurbanı değil, intikamını alacak bir savaşçıdır. Yıllarca süren sessizlikten sonra, eline geçen bir kolye ve isimsiz bir mektup, onu kendisi gibi geçmişi kanla yazılmış sekiz kişiyle bir araya getirir. Her biri farklı acılarla yoğrulmuş, her biri gerçeğin peşinde... Ancak bu yol arkadaşlığı, sırlarla örülü. Güvenin sınandığı, dostlukla düşmanlığın iç içe geçtiği bu yolda, gerçeklik algısı paramparça olacak. Kimin geçmişi sahte, kiminki kan kadar gerçek? Ve en önemlisi: Selis, annesinin katillerini bulduğunda hâlâ aynı kişi kalabilecek mi?

Deli Timi, "imkansızı başarmak" mottosuyla çalışan, sınır tanımayan bir askeri timdir. Hayatları, tehlikeli ve gizli görevlerle şekillenirken, birbirleriyle olan ilişkileri onları sadece asker olarak değil, bir aile olarak da birbirine bağlamaktadır. Devrim Komutan`ın liderliğinde, timin her üyesi, görevde hayatta kalma mücadelesinin yanı sıra, kendi iç savaşlarıyla da yüzleşir. Fakat her şeyden önce, bir şey kesindir: Hedef yok, sınır yok.

Maya,yanlış birine takıntılı bir şekilde bağlanmış bir kız. Ama bu hikâye, takıntının ve acının içinde kendini bulma savaşı.

"Aşkın unutuşa, geçmişin ihanete yenik düştüğü bir hikâyede; gerçekle yalan, kalple akıl arasında kalan bir aşkın savaşı..." Unutulmaya mahkum bırakılan bir aşk… Saklanan bir hayat… Ve yeniden atan bir kalp… "Biz birbirimizin sıfır noktasıydık" Deva Alkım Erendiz & Ferman Erendiz

"Kabuğu olmayan biri için duygular tehlikelidir"

Bazı yaralar görünmez, bazı hikâyeler yazarın kalbinden sessizce süzülür. Bu roman, iki gencin hayatında yaşanan kırılmaların, suskunlukların ve içlerinde büyüyen derin boşluğun hikâyesi. Yazarın kendi yaşamından izler taşıyan bu satırlarda, kaybedilen dostlukları, yarım kalan aşkları ve saklanan acıları bulacaksınız. Bir şehri değiştirmek mümkün olabilir, ama insanın içindeki boşluğu doldurmak, en zor yolculuktur. Ve bazen en büyük mücadele, kendinle baş başa kaldığın anlarda başlar. "Boşluk"; yaşanmışlığın en hüzünlü, en gerçek halinin kelimelere dönüşmüş şeklidir.

Asya, küçük yaşta annesini kaybettikten sonra teyzesi ve eniştesi tarafından Azerbaycan’a götürülür. Yıllar boyunca orada büyüyen Asya, bazı sebeplerden dolayı yeniden Türkiye’ye döner. Ancak eski dostunun izini sürerken, kendini bambaşka ellerde, bambaşka bir hikâyenin içinde bulur... Aşkın, nefretin ve keskin duyguların iç içe geçtiği dördüncü kitabımla karşınızdayım, sevgili okurlar... 💫

Bir yanda on beş yaşında ailesi tarafından zorla evlendirilip yıllarca bir odada hapsedilen kız ve doğduğu toprakları sevse de törelerini sevmeyen bir adam... Evlendiği adam tarafından tam sekiz sene evin içindeki bir odaya hapsedilen kız, bir gün kocasının ölmesiyle özgür kalır ve tekrar onu zorlayan ailesine dönmemek için hiç tanımadığı bir adamdan yardım ister... Diğer yanda görücü usulüyle olsa da sevip sevildiğini düşünen bir kadın, kocasının kuma getirmesi üzerine onu boşar ve hayatta kalmak uğruna Ağaların Ağası olarak görülen bir adama sığınıp kendine yeni bir hayat kurmak isterse neler olur sizce? Hadi gelin, birlikte Sedef ve Asmin`in hikâyesine bakalım. Birbirini hiç tanımayan bu insanlar neler yapacak?

SELAAAAMMM ay bu kitap için çok heyecanlıyım.. dört kuzenin aynı eve çıkmasıyla beraber gelişen olayları anlatıyor. tatlı aşklar ama gerçekten yaşayabileceğimiz durumlardan yola çıkarak her karakteri halktan biri gibi yazmaya çalışıyorum HEPİMİZ BU KARAKTERLERDE O KADAR KENDİMİZİ BULACAĞIZ Kİ!! umarım çok severek okuyacağınız kafa dağıtmalık bir kitap olur şimdiden bir şans vereceğiniz için teşekkür ederimmm<33

Ben bir kemankeşim... Bugünkü deyimle okçu. Senden benim yol arkadaşım olmanı istiyorum. Birlikte eğleneceğimiz, kültürleneceğimiz, yeri geldiğinde öğretmen yeri geldiğinde öğrenci olacağımız bu hayatı benimle birlikte yaşamaya var mısın? Tabi sürpriz yolcular veya kahramanlar aramıza katılabilir:)

10 kişinin ölmesiyle bir ulus sarsılıyor, Bir adam beyinlerle oynuyor. Dört kişi gerçeğin peşinde ama gerçek sandıklarından daha karanlık Hakları şahsıma aittir bu kurguda geçen olay, kişi, kurum, kuruluş gibi özellikler tamamen hayal ürünüdür gerçeklikle bir ilgisi yoktur.

• Elini masanın altından bacaklarıma doğru yaklaştırdı. Nefesimi tutmak istedim ama bu imkansızdı. “Bakın, bıçaklayan kişiyi gördüm. Polise gidersek hallederi-“ Sözümü bitiremedim çünkü parmakları, çıplak bacağıma değdi. Sustum ama kimse fark etmesin diye devam etmek zorunda kaldım. Yutkunarak Mehtap’a döndüm. “Polis olmaz.” Dedi soğuk bir tavırla. “Neden olmazmış? En olması gereken şey bu aslınd-“ Soğuk parmaklarını bacağıma sürtmesiyle sertçe yutkundum. Yavaşça elinim tersini iç bacaklarıma doğru sürttü. Hissettiğim tüy kadar hafif ama beni yakacak kadar ağır duygu, beni ateş altında bırakabilirdi. “Aslında.” Diye bitirdim ve elimi saçlarıma götürerek hafifçe kenara attım. Parmakları büyük bir istekle bacaklarımda dolanıyordu. Burası iyice sıcak olmaya başlamıştı. Gözlerimi ona değdirmemeye özen göstererek yerimde kıprandım. “Sen bize o kişiyi tanıt, biz buluruz. Polise gerek yok.” Dedi Kubilay. Bakışlarımı ona çevirdim. Hemen önümüzdeki sırada Mehtap ile ters bir şekilde oturarak bize bakıyorlardı. Parmakları yavaşça bacağımdan yukarıya doğru çıktı ve eteğimin ucuna gelince olduğu yerde daireler çizmeye başladı. Alnımdan ecel terleri dökülürken yavaşça bakışlarımı ondan tarafa, sağa doğru çevirdim. Sanki bacağımı büyük bir arzuyla okşayan kendisi değilmiş gibi ciddiyetle Kubilay’a bakıyordu. Saçları dağınık bir şekilde alnına düşmüştü ve iri kolları giydiği tişörtün içinde muhteşem duruyordu. Biraz daha bakarsam, alev alev yanacağımı hissettim. Bakışlarımı Mehtap’lara döndürdüm. “Olabilir, çıkışta bunun hakkında konuşalım.” Dedim zar zor. Sesimi gerçekten yutacak gibiydim. Parmakları bacağımın üstündeyken odaklanmak çok zordu. Sıcaklamıştım. Dairesel hareketleri hızlandı ve iki parmağı eteğimin altına girdi. Bedenimi kaplayan titreme ile yerimde duramayacak gibi oldum. Elimi kendime doğru yelpaze gibi sallamaya başladım. Ensemden, sırtıma doğru bir ter damlası akmıştı. “Sıcakladın mı?” Diye sordu Mehtap. Hızla başımı ona çevirdim ve elimi indirip masanın üstüne koydum. Hava soğuktu, kış mevsimindeydik. Sıcaklamak… Garipti. Yanımdakinin sırıttığını gözümün ucuyla fark ettiğimde sinirle yutkundum. “Hıhım… Sıcak sanki biraz…” Dedim zorlukla. Parmağı yavaşça yukarı doğru çıkarken, sızladığımı hissettim. Çok yanlış yerdeydik. “Hava o kadar da sıcak değil sanki…” Diye imalıca konuşan Kubilay,’ın bakışları, Aras’ın koca parmaklarının durduğu, bacaklarımın üstündeydi. • DİP NOT!! KARAKTERLERİM LİSE SON SINIF ÖĞRENCİLERİ ANCAK YAŞLARI 19-23 ARASI. BU YÜZDEN YAŞ SINIRLI BÖLÜMLER OLACAKTIR. BUNA DİKKAT EDEREK KİTABA BAŞLARSANIZ SEVİNİRİM!!!

İki aile arasında sıkışıp kalan bir kızın hikayesi. 5 yaşında gerçek ailesinden kaçırılan bir kız çocuğu ve kaçırıldığı aile tarafından el bebek gül bebek yetiştirildiği bir hayat. Onu büyüten aileye çok bağlıydı lavin. Abilerine ve babasına olan sevgisi sonsuzdu. Ama lavin yaşadığı hayatın bir yalan üzerine kurulu olduğunu ve onu büyüten ailesinin gerçek ailesi olmadığını aslında kaçırıldığını öğrenirse ne olur? Gerçek ailem kurgusudur.

"On dakikaya oradayım." "Ben temiz demeden gelme. Kendini riske atma. Duydun mu beni? Lilya?" Cevap vermeden kulaklığıma basarak görüşmeyi sonlandırmıştım. Kanım kaynıyor, direksiyonu kavrayan avuçlarım kaşınıyordu. Ağzım kulaklarımda, keyfime ise diyecek yoktu. Bu gece beni hiçbir kuvvet pislerden uzak tutamazdı. Cengiz, art arda aramaya devam ediyordu. "Cengiz, keyfimin içine sıçtın kardeşim." "Lilya burada kıyım var. Sakın gelme. Göz açtırmıyorlar." "Söyle çocuklara hazır olsunlar. İşaretimle başlayacağız." "Güzelim sen beni neden anlamıyorsun? Yunuslar burada. Üç tane de ekip otosu var." Alana girmeden sigaramı yakmak için durmuştum. Önümdeki toprak yolun sonundaki polislerin mavi-kırmızı ışıklarına ve polislere rağmen bir umut heyecanla yarışı bekleyen kalabalığa bakıyordum. Sigaramdan son bir duman çekip yere atmıştım. Telsizden gelen, "Domino nerede kaldı?" sorularına yanıt vermemin zamanı gelmişti. AŞK, İHANET, DOSTLUK VE İLLEGAL İŞLERE DOYACAĞINIZ DOLUDİZGİN BİR MACERAYA HOŞGELDİNİZ! HAZIR MISINIZ? ÖYLEYSE BAŞLIYORUZ!

"Maskenin içine senin kimliğini belirten bir kod işleyecek o adam." dedi Köse ama Sara onu dinlemiyordu sanki. Yalnızca karşısındaki duvara bakıyordu. Köse onun ilgisini çeken yazıya baktı. "Korkunç gelecek biliyorum ama bu yazı gerçek kanla yazıldı." Sara ürperdi. "Kimin kanıyla?" "Çok fazla insanın kanı." Bu yazıyı gördüğü ilk anı anımsayarak kısık bir sesle fısıldadı kutsal cümleyi. "Her yüz maske takar." "Bu ne demek?" Köse dudaklarında bir gülümsemeyle ona döndü. "Görmedin mi Sara?" dedi onun saçını okşarken. "Her yüz maske takıyordu."