Genç bir kadın, hayatını altüst eden hamilelik gerçeğiyle tek başına yüzleşmek zorunda kalır. Bu sır, hem kalbini hem de geleceğini derinden etkilerken, bebeğin babası her şeyden habersizdir. Gerçek ortaya çıktığında hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Arel Alpsoy nasıl budurumu karşılayacak? Lâvin Ural Bu durumda neler yapacak? Hep birlikte görelim

"Belis... Sen bizim aşkımızın ilk meyvesisin, kızım. Senden önce doğan abilerine rağmen bu böyle. Sen, benim rahmine düştüğün ilk andan, seni bildiğimiz, öğrendiğimiz ilk andan itibaren iki cihanımızda da saadet vesilemizdin. Hala da öylesin, elhamdülillah. Baban ve benim birbirimize olan aşkımız" döndü ve kocasına gözleri dolu dolu bir şekilde baktı,ardından devam etti. "Rasulallah`a olan aşka vesile oldu. Rabbim bize birbirimizi buldurdu. Birbirimizde de Kendini buldurdu. Bu yüzden biz evlatlarımızın kıymetini değerini bilerek onlara baktık, büyüttük, her anlarında yanlarında olmaya, onları eksik hissettirmemeye çalıştık. Ama seni eksik bıraktık Belis." Gözlerindeki yaşlar çoğaldı. Ama taşmadı. Çocuklarının yanında ağlamak istemiyordu galiba. Ya da benim? Olabilir miydi? Ona inanmak istiyordum. Onlara inanmak istiyordum. Ama çaba sarfetmem gerekiyordu. Ve ben çabuk yorulan bir insandım.

"Sık o tetiği Vera. Ama ölmezsem... Bu şehri ikinizin de başına yıkacağım."

Sevdiği adamın babasını öldüren elif yıllarca hapis yatmıştı. Şimdi çıktığında karşısında beklediği, sevmeye doyamadıği alim demeye kıyamadığı adam kıymıştı elife. Düşse saatlerce oturup ağlayan , üzülse boğazıdan tek lokma geçmeyen elifim diye diye nefes veren ali seni seviyorum diyemedi de "Elif`im noktalandı"dedi Sevipte kavuşamayanların hikâyesidir elif ve alinin hikayesi Sonunda "herkes öldürmezmi sevdiğini"...

Lina için üniversite, yeni bir başlangıçtan ibaretti. Fakat daha ilk gününde attığı yanlış bir adım, onu kampüsün en gizemli ismiyle aynı hikâyenin içine sürükledi. Herkesin hakkında konuştuğu insanlar vardı. Kimsenin gerçekten tanımadığı insanlar da… Geçmişten bugüne taşınan sırlar, yarım kalmış hesaplar ve zamanı geldiğinde açığa çıkacak gerçekler… Çünkü bazı tarihler yalnızca takvimde yazan bir gün değildir. 14 Ekim, hiçbir şeyin başladığı gün değil… Her şeyin aslında çok daha önce başladığını anlayacağınız gündür. -Noctra Vale

Üç kadın... Hayatlarını zenginlerin evlerinde temizlik yaparak kazanan, fakir ama birbirine sımsıkı bağlı üç dost... Bir gün, içlerinden birinin geçmişte mafyayla bağlantılı kocasından kalan bir kasada bir çok safir taşına sahip olmalarıyla hayatları değişir. Onlar, yeni bir başlangıcın hayalini kurarken, şehrin en acımasız mafyası taşların peşine düşer. Kaçırılmalar, ihanetler, kazalar, unutulan hatıralar… Ve sonunda, düşmanla dost, aşkla nefret arasındaki ince çizgide, kalpleri en çok yaralayan seçimler... “Yaralı Mafya”, aşkın gölgesinde, ölümle yaşam arasındaki o ince çizgide nefes kesici bir yolculuğa çıkarıyor.

Telefonuma baktım; saat neredeyse ikiye geliyordu. Babamdan hâlâ ne bir arama ne de bir mesaj vardı. Tam o an, sessizliği yırtarcasına telefon çalmaya başladı. Ekranda "Babam" yazıyordu. Hiç düşünmeden açtım. ​"Alo? Baba, neredesin? Seni çok merak ettim... Baba?" ​Ama karşıdan gelen ses babama ait değildi. Soğukkanlı, ama belli belirsiz aceleci bir adam sesiydi: ​"Alo, merhabalar. Mara Hanım`la mı görüşüyorum?" ​Bir an nefesim titredi. Bu kadın da kimdi? "Evet, benim. Siz kimsiniz?" ​Kadın derin bir nefes alıp sakin bir tonla konuştu: "Öncelikle sakin olun... Ben babanızın doktoruyum." ​Sözleri beynimde bir anda çarpıştı. "Ne? Ne doktoru? Babama ne oldu? Neredesiniz?" ​"Mara Hanım, lütfen biraz sakin olmaya çalış-" ​"Ne sakinliği? Ne oldu babama, söyleyin!" ​Kadın sesi biraz daha netleşti: "Ben Doktor Serkan. Babanız bir trafik kazası geçirdi. Şu anda hastanedeyiz. Durumu... iyi. Endişelenmeyin, size haber vermem gerekiyordu." ​O an dünya ayaklarımın altından çekildi. "Durumu iyi" demişti ama ya iyi değilse? Ya bir şey olursa? Babam... benim her şeyimdi. Onu kaybetme ihtimalini düşünmek bile içimi paramparça ediyordu. ​Telefondan tekrar ses geldi: "Mara Hanım, orada mısınız?" ​Sesim titredi, boğazım düğümlendi: "E-evet... buradayım. Geliyorum. Hemen geliyorum." ​Telefonu kapattım. Ellerim titriyordu, nefesim düzensizdi. Bir anlığına dünyam kararmış gibi hissettim... ama tek bildiğim, babama ulaşmam gerektiğiydi.

Babası öldüğünde Helena`nın elinde sadece bir adres kalmıştı. O adres onu Varşova`nın soğuğundan İstanbul`un sırlarla dolu geçmişine götürecekti. Fakat aradığı gerçek, babasının yıllarca sakladığı yalandan çok daha karanlıktı...

Leyla, okul çıkışında şiddetli bir yağmura yakalanmıştı. Islanmamak için okulun yakınlarında bulunan küçük bir kafeye sığındı. Kafenin tabelasında yazan isim dikkatini çekti: 29 Numaralı Kafe. İsmi ona garip gelse de bunu fazla önemsemeden içeri girdi. Tam o sırada, yıllardır platonik olarak sevdiği Serap`ı gördü. Onu ilk kez fotoğrafların ve uzaktan bakışların ötesinde, karşısında canlı canlı görüyordu. Ve her şey, işte o anda başladı.

"Unutmak bir hediye değildir; bazen en acımasız cezadır." Şehrin neon ışıklarının ulaşamadığı, hatıraların birer para birimi gibi el değiştirdiği o karanlık sokaklarda, Mihra zihinlerin mimarıdır. İnsanların en utanç verici anılarını bir neşter gibi kesip atan, hafızaların derinliklerinde sessiz izler bırakan bir "Bellek Taciri" kendi elleriyle silip attığı bir geçmişin yükü, onu şehrin en gizemli ve en tekinsiz kapısına, Alaz’ın dünyasına sürükler. Bu malikanede sessizlik, bir emirden daha serttir. Alaz; gücün, soğukkanlılığın ve yalanın vücut bulmuş hali. Mihra ise bu sarayın duvarları arasında, zihinleri yeniden şekillendirmek için biçilmiş bir silah. Ancak bu evin temelleri, gün yüzüne çıkmamış anılarla ve saklanan gerçeklerle atılmış. Mihra, Alaz’ın zihnine her dokunduğunda, sarayın gölgeleri biraz daha derinleşir. Kimin avcı, kimin av olduğu, hangi anının gerçek, hangisinin inşa edilmiş bir illüzyon olduğu birbirine karışır. Gerçekler, sadece hatırlayanlar için değil, onları yok etmeye çalışanlar için de bir tehdittir. Unutulmuş kan ve aşk: Hiçbir şey göründüğü gibi değil, çünkü hiçbir anı masum değil.

"Dizlerime gel." dedi itiraz istemeyen sesiyle. Adımlarım kendinden bağımsız hareket etti ve yerimden kalkıp birkaç adımda oturduğu koltuğun yanına geldim. Hafifçe yerinden doğrulup bir elini belime atarak dizlerinin üstüne çekti. Kalçam kalın bacaklarına yerleştiğinde karnımda bir sızı hissettim, kalbim ağzımda atıyordu. "Hala merak ediyor musun, yoksa iki günde hevesin geçti mi?" diye sordu fısıldar gibi. "Heves.. heves etmedim." dedim birden konuşup. O an belimdeki elinin daha da sıkılaştığını hissettim. "Burada ne bulmayı umuyorsun?" diye fısıldadı kulağımın dibine. Ne bulmayı umuyordum? Bu evin içinde, bu adamın kucağında ne işim vardı? Sorunun cevabı benim için de bir düğümdü.

Dokunmanın yasak, bakışların ölümcül ve aşkın bir yangın kadar tehlikeli olduğu bir hikaye...

Arkadaşının yazdığı bir çizgi romanın içine düşen genç bir radyo sunucusu, kendini cinayetler ve sırlarla dolu bir dünyada bulur. Bu dünyanın kahramanı olan gizemli adam, yıllar önce ailesini öldüren katili aramaktadır. Katilin peşinde birlikte ilerlerken aralarında beklenmedik bir aşk filizlenir. Fakat her ipucu onları gerçeğe yaklaştırırken, kadın da ait olduğu dünyanın bu olmadığını ve sevdiği adamın yalnızca bir hikâyenin parçası olabileceğini fark etmeye başlar. Bazı aşklar kaderle yazılır. Bazıları ise mürekkeple. Ancak ikisini de kan silebilir.

Zifiri bir karanlıkta, ne güneşi gördü ne de insan sesini. Geçmişi ellerinden çalınan ve uzun süre bir hücrede tutsak kalan o kız çocuğu, o karanlıkta öldü. Küllerinden ise devletin en tehlikeli, en kusursuz kadın ajanı doğdu. Şimdi tek bir amacı var: Hafızasındaki boşlukları doldurmak ve çocukluğunda peşinden koştuğu o kayıp ışığı bulmak. Büyük bir operasyon için düşman bir grubun kalbine sızdığında, planının önünde bir engel belirir. En az onun kadar yırtıcı, sırlar duvarıyla örülü ve hedefiyle arasına giren yabancı bir adam. İkisi de aynı amaca koşan ama birbirinin gerçek kimliğinden habersiz iki gölge. Birbirlerine bulaştıkları an, sadece görevleri değil, hayatları da tehlikeli bir savaşa dönüşür.

Romantik/ Aksiyon/ Askeri Karanlığın içinden bir ses yükseliyor…
“Gerçek bazen en tehlikeli yalandır.” Bir adım atılıyor.
 Bir silah doğruluyor.
 Bir isim fısıldanıyor. Ve bütün sırlar, tek bir kurşunla dağılmaya hazır. Aybüke’nin adımları, artık geri dönülmez bir yolun taşlarına vuruyor.
Dost bildikleri, düşmana dönüşüyor.
Gölgelerden çıkan her yüz, yeni bir ihanetin habercisi. Dost ile düşman arasındaki çizgi bulanıklaşırken, en yakınında duranların bile yüzleri maskelerle gizlenir. Bir karar, bir adım, bir söz… 
Her şeyin kaderi değişir. Bu defa sadece hayatlar değil; gerçekler de ölümle sınanacak.
Ve gerçeğe en çok yaklaşan, en çok kaybedecek. İhanetin gölgesinde, aşkın sınavında, ölümle yüzleşirken…
 Bir tek soru kalır:
 Kime güveneceksin? “Benim yolumdan gel, seni en büyük kralları bile yöneten bir soytarı yapayım. Tüm dünyayı da senin şaklabanın.” Zaman daralıyor…
Her şey yanıyor… Bir çığlık. Bir dua. Bir kahkaha…
 Ve gerçek, herkesin kanını akıtacak kadar keskin. “Burası başlangıç değil.
Burası sonun doğduğu yer.” Sonra yalnızca o cümle kalıyor: “Öldürsene beni, Elmas. Hadi, öldür.” Bu defa sadece bir timin değil, bir milletin kaderi yazılacak. Ve kaderin adı: Vazgeçtiklerimiz.

"Bana bir evlat verirsen, baban yaşar." Bu cümleyle başladı her şey. Nil için hayat o an ikiye ayrıldı: Babasının aldığı her nefes ve hiç tanımadığı bir adamın, Vefa Kerim Düzkaya’nın buz gibi dünyasında ödeyeceği ağır bedel. Bir yanda dini nikahın gölgesine sığınmış iki yabancı, diğer yanda silahların patladığı, sırların döküldüğü ve sadakatin kanla sınandığı bir savaş... Nil, o altın kafese sadece babasını kurtarmak için girmişti; ancak kalbinin o kafesin anahtarı olacağını hiç hesaba katmamıştı. Önce karanlığı aydınlatan Umut doğdu, sonra küllerinden yeniden doğan bir aşk... Şimdi fırtına dindi, silahlar sustu. Geçmişin yaraları, minik bir elin dokunuşuyla iyileşebilir mi? Kırılmış bir kalp, kendisini en çok acıtan adamda huzuru bulabilir mi? Vazgeçmeyenlerin, affedenlerin ve her şeye rağmen aşkı seçenlerin sarsıcı hikayesi. Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

Aysun sıradan bir hayat yaşadığını sanıyordu… Ta ki o geceye kadar. Kaçırıldığında korkması gerekiyordu. Ama onu kaçıranlar düşman değildi. Onlar… gerçek ailesiydi. Ve hepsi onu yıllardır arayan 10 karanlık abiydi. Ama asıl soru şu: Aysun neden bir “deney” olarak saklandı? Gerçekler ortaya çıktığında… Kim dost, kim düşman belli olmayacak.

Zafere ulaşmanın verdiği paha biçilmez zevk, damarlarından akan kanı seyrederken gözlerindeki korku neden? Çünkü küçüğüm, Zafer sadece parlak bir parıltıdır, arkasında hüzün ve boşluk bırakır. O halde hadi söndür ışıkları, Hikayemiz başlasın.

Kendine tutsak olanlar için...

Orman sessizdi… Ama o sessizliğin ardında yüzyıllardır saklanan bir kehanet vardı. Kimliğini bilmeden büyüyen Zelenia, kollarındaki gizemli bebekle birlikte çıktığı kaçışta kendini kadim kapılar, unutulmuş krallıklar ve karanlık bir gücün ortasında bulur. Açılan her kilit, geçmişin sırlarını ortaya çıkarırken dünyanın kaderi tek bir seçime bağlı hâle gelir. Kilitli Kapılar, cesaret, fedakârlık ve kaderin iç içe geçtiği, gizem dolu bir fantastik yolculuk. 🌲🗝️📖

Hayat bir satranç tahtasıysa, ben piyon mu olacağım yoksa hamle yapan mı? Gerçek sandığım her şey, belki de en büyük yalandı. Yalanların içinde yüzüp gerçeğe ulaşabileceğimi mi sandım? Yoksa asıl yanılgım, gerçeğin sandığım kadar gerçek olması mıydı? Seçimlerim ya beni kaderimin mahkûmu yapacak ya da ipleri elime alıp oyunu yeniden kuracağım. Çünkü biliyorum ki kader ağlarını her zaman tesadüfen örmez. Bazen, en büyük sırlar en açık oynanan kartların arasındadır. Peki, ben gerçekten kendi oyunumun içindeyim mi, yoksa çoktan bir başkasının hamlesi mi oldum? -Kitap tamamen şahsıma aittir. Herhangi bir çalınma durumunda yasal işlem başlatılacaktır. -İnstagram hesabımız @mahperi00_

Kervancıoğlu ailesi... Gücün, paranın ve korkunun diğer adı. Onlar kaybetmez. Onlar yıkılmaz. Ama bir gece... her şeye sahip olan o aile, en değerli şeyini kaybetti. Oğullarını. Yıllar geçti. Her şey kaldığı yerden devam etti. Ama kimse bilmedi... O çocuk hâlâ hayattaydı Ve kendi ailesini tanımadan yaşıyordu Aras Karahan... Kendi kimliğini bilmeden yaşayan bir adamdı. Ahu Çavdar ise... o ailenin kapısından içeri bir hizmetçi olarak giren, kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış bir kızdı. Ama bazı kapılar sadece açılmaz... kaderi değiştirirdi Çünkü Ahu`nun attığı o adım, sadece kendi hayatını değil... Kervancıoğlu ailesinin geçmişini de geri getirecekti. Ve bazı gerçekler ortaya çıktığında...

Neden hep fedakarlıklar tek taraflı olur? Neden sadece tek taraf tüm hayal kırıklıklarını hücresine kadar yaşar? Bu kitapta genc bir kızın büyümesi, büyürken yaşadığı sancıları okuyacaksınız. Ayrılıkları kavuşmaları imkansızlari güvenle dolu ihanetleri okuyacaksınız. Yalnız bırakmayın, kimse yalnız kalmamalı.

Bazı yangınlar sönmez, sadece küle dönüşür. Ve bazı küller, intikamın rüzgarıyla yeniden harlanır." ​On beş yıl önce, bir yetimhanenin alevleri arasında her şeyini kaybeden bir çocuk... O gün o cehennemden sadece is ve öfke sağ çıktı. Şimdi o çocuk, Arin Koral adıyla geri dönüyor. Elinde, o gece kopup düşen gümüş bir kolye ve kalbinde sönmeyen bir yeminle. ​Karşısında ise Sancaktar İmparatorluğu`nun soğuk varisi Araz Sancaktar var. Araz, o gece o yangını söndürememişti ama şimdi o ateşi donduracak kadar sert bir buz dağına dönüştü. ​Kül Kelebekleri, ışığa değil, onları yakan ateşe doğru uçuyor. ​Peki ya senin imparatorluğun, bu küçük gümüş kolyenin ağırlığı altında ezilmeye hazır mı Sancaktar?

... Texting içerir