İstanbul, 1522 Bazı insanlar günahın bir meyhanede başladığına inanırdı. Oysa günahın nerede başladığını kimse gerçekten bilmezdi. Belki de ilk yalan söylendiğinde… Belki ilk kez bir kalp, ait olmaması gereken birine çarptığında… Ya da bir kadın, kendisi için yazılmamış bir kaderi değiştirmeye cesaret ettiğinde.

Abimin en yakın arkadaşıydı.** Benimse yıllardır aşık olduğum adamdı. Beni kardeşi gibi görüyordu. Ben ise onun bana kardeşi gibi bakmasına her geçen gün biraz daha dayanamıyordum. O benden uzak durdukça ben ona yaklaştım. O kendine kızdıkça ben daha çok üsteledim. O hislerini inkâr ettikçe, ben ikimizin yerine de hissetmeye devam ettim. Çünkü bazı insanlar hayatınıza yanlış zamanda girmez. **Sadece, doğru insan olduklarını anlamanız için biraz fazla beklerler.** <~> Keyifli okumalarrr

Hikaye Yaseminin Yıllar önce ölen amcasının oğlu, Ozan `ın gizemli bir şekilde merdivenden düşmesini konu alır

Güneşin hiç batmadığı, gecenin ve karanlığın unutulduğu kusursuz bir ada krallığı… Parlak beyaz mermerlerle örülü bu görkemli dünyada insanlar acı, korku ve rüyalardan arındırılmış bir hayat sürmektedir. Her gün aldıkları ilaçlar sayesinde herkes huzurlu, mutlu ve itaatkârdır. Çünkü bu krallıkta en yüce değer ışıktır ve gölgeler asla yalan söylemez. Genç gölge avcısı, krallığın düzenini koruyan en yetenekli askerlerden biridir. Suç işlemeye meyilli insanların kararan gölgelerini avlamak onun görevidir. Fakat kimse onun en büyük sırrını bilmez: Kendi gölgesi bazen ondan bağımsız hareket etmektedir. Hayatı, yapay güneşi ayakta tutan sistemin merkezinde çalışan dahi bir mühendisle yolları kesiştiğinde tamamen değişir. Birbirlerinden uzak durmaları gerekirken, aralarında yasak ve yakıcı bir aşk doğar. Ancak genç mühendis, krallığın varlığını sarsacak korkunç bir gerçeği keşfeder. Gökyüzünde parlayan o kutsal güneş, bir mucize değildir. O; insanların zihinlerinden çalınan acılar, travmalar ve kabuslarla beslenen devasa bir makinedir. Gerçek ortaya çıktığında, inandıkları her şey yıkılır. Şimdi önlerinde imkânsız bir seçim vardır: Sahte mutlulukla aydınlanan kusursuz bir dünya mı, yoksa acılarla dolu ama gerçek bir özgürlük mü? Şehrin altındaki karanlık harabelerde yaşayan direnişçilerle birlikte, güneşi söndürmek için ölümcül bir mücadeleye girişirler. Fakat makine yok edildiği anda, yıllardır bastırılan tüm acılar insanların zihinlerine geri dönecek ve krallık geri dönüşü olmayan bir kaosa sürüklenecektir. Işığın kutsal sayıldığı bir dünyada, iki genç âşık gerçeği seçmeye cesaret edebilecek mi? Çünkü bazen insanı insan yapan şey mutluluk değil, acılarıdır.

“Yeni bir ev… ve yeni sırlar. Duru, babasının evleneceğini öğrendiğinde hayatının tamamen değişeceğini fark etti. Karan, babasının yeni eşinin oğlu… karanlık, mesafeli ve tehlikeli. Sessiz bakışlar, bastırılmış gerilim ve yasak bir çekim… İki farklı dünya, tek bir ev ve sırlarla dolu bir aşk… Üvey Abim, yasakların ve duyguların çarpıştığı bir roman. Her bakış, her sessiz adım ve her karanlık sır sizi içine çekecek.”

"Bir tanrıça öldürülemez... Sadece unutulabilir." Binlerce yıl önce gökler iki ilahi varlık yarattı. Biri kaderin ve zamanın efendisi... Diğeri ise yaşamın, ölümün ve kokuların tanrıçası... Tanrı Baker ve Tanrıça Elysia... Onlar yalnızca iki ilahi varlık değildi. Onlar, birbirine sonsuzluk yemini etmiş iki ruhtu. Fakat Elysia`nın insanlara duyduğu sonsuz merhamet, onu tanrıların bile dokunmaya cesaret edemediği kadim bir yasayı çiğnemeye sürükledi. Ölüleri hayata döndürdü. İnsanların kaderini değiştirdi. Zamanın yazdığı yazgıyı yeniden yazdı. Ve bunun bedeli... Bir tanrıçanın bile taşıyamayacağı kadar ağırdı. Bir zamanlar göklerin en yüce tanrıçası olan Elysia`nın adı tarihe "Cadı" olarak kazındı. İlk bedeni kül oldu. Adı tarihten silindi. Geriye yalnızca lanetli bir efsane kaldı. Ve herkes onun sonsuza dek yok olduğuna inandı. Ama... Bazı efsaneler ölmez. Bazı aşklar affetmez. Bazı kokular ise sahibini asla unutmaz. Derler ki... Elysia geri döndüğünde dünyaya unutulmuş bir koku yayılır. Ne bir çiçeğe aittir... Ne de bir parfüme... O koku, geçmişin acısını, aşkın izini ve yaklaşan felaketi taşır. Tanrılar ona yalnızca tek bir isim verir... EDEBİ KOKU Bir aşkın... Bir ihanetin... Ve unutulmuş bir tanrıçanın yeniden doğuşunun hikâyesi. İntikam mı kazanacak... Yoksa aşk, kaderi bile yeniden yazacak mı?

"Bana bir evlat verirsen, baban yaşar." Bu cümleyle başladı her şey. Nil için hayat o an ikiye ayrıldı: Babasının aldığı her nefes ve hiç tanımadığı bir adamın, Vefa Kerim Düzkaya’nın buz gibi dünyasında ödeyeceği ağır bedel. Bir yanda dini nikahın gölgesine sığınmış iki yabancı, diğer yanda silahların patladığı, sırların döküldüğü ve sadakatin kanla sınandığı bir savaş... Nil, o altın kafese sadece babasını kurtarmak için girmişti; ancak kalbinin o kafesin anahtarı olacağını hiç hesaba katmamıştı. Önce karanlığı aydınlatan Umut doğdu, sonra küllerinden yeniden doğan bir aşk... Şimdi fırtına dindi, silahlar sustu. Geçmişin yaraları, minik bir elin dokunuşuyla iyileşebilir mi? Kırılmış bir kalp, kendisini en çok acıtan adamda huzuru bulabilir mi? Vazgeçmeyenlerin, affedenlerin ve her şeye rağmen aşkı seçenlerin sarsıcı hikayesi. Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

Yasla örülmüş bir hayatın içinde, kader iki yabancıyı buluşturur. Yavuz geçmişinin yüküyle, Neslihan ise çaresizliğin ve yalnızlığın içinde sıkışmıştır. Bir kurtuluş gibi başlayan yakınlık, zamanla ateşli ama imkânsız bir aşka dönüşür. Minnet, ihanet, takıntı ve yasak arzular… Geçmişin karanlığıyla bugünün tutkusunun çarpıştığı, her satırında “kader”in izlerini taşıyan sarsıcı bir aşk hikâyesi. Kayıp, yas, minnetle karışık evlilik, tutkuyla başlayan yasak bir aşk, sosyal sınıf farkları, aile baskısı, geçmişin hesaplaşması, kaderin insan hayatındaki etkisi… Kader Çizgisi, dramatik, tutkulu ve karanlık tonlar taşıyan unutulmaz bir aşk ve kader anlatısıdır.

Behiç ve taliy iki farklı ülkenin hükümdarının çocuklarıydı Behiç: büyük hükümdarın biricik oğlu ve hükümdar tahtan indikten sonra tahta çıkacak erkek ama taliye aşık çaktırmasa bile onu düşünüp durur. Savaş eğitimi alıyor savaşa katılıyor ülkeyi gezip ata biniyor. Taliy: büyük hükümdarın tek kız çocuğu annesinden sonra sultan olacak kişidir behiçe aşık ama asla kimseye söylemeyen kişi.dövüş eğitimi alıp savaşa gidiyor.ata binip şehirde kırlarda dolaşıyor.

Ön Söz Bazı insanlar hayatımıza doğru zamanda girmez. Bazıları bir hata gibi çıkar karşımıza... Bir bakışta aklımızı, Bir dokunuşta dengemizi, Bir gecede ise tüm kurallarımızı altüst eder. Bu hikâye doğru ile yanlışın, mantık ile arzunun arasında sıkışıp kalan iki insanın hikâyesi. Çünkü bazen en büyük günah, birine dokunmak değildir. Asıl günah, ona rağmen vazgeçememektir. Ve bazı itiraflar vardır ki... Bir kez dile geldiğinde hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Hoş geldiniz. Bu hikâyede kuralların değil, kalbin sesini duyacaksınız. 🖤

" Sahte sevgiler gerçeklere tutulan bir aynadır. " " Toz bulutu gibiydi insanın içi. Işıltılı ve bir yörünge içerisinde. Ama her toz bulutu görünmez değildir. Bazıları için siyah bir nesneyi beyaza çevirecek kadar göz çarpıcıdır. " Kaybolmak istiyor insan, her şeyi geride bırakmak istiyor. Tüm bu zorlukların arasında yaslanabileceği bir omuz, bağlanabileceği bir kişi arıyor. Gerçekten sevilmek istiyorum. Oyunlar olmadan, yalanlar olmadan, sahtelikten uzak bir yaşam istiyorum. Güvenmek zor geliyor bazen. Yıllardır uyutulup gerçeklerle yüzleştiğin an en çok kırılıyormuş insan. Geçmişi unutmak istersin hatta geleceğine odaklanmak en büyük amacın olur. Ama bazı insanlar vardır ki, sen ne kadar geleceğine baksan da onlardan gelen geçmişin izleri geleceğine kalıntılar bırakır. " Bu gece birileri anlatacak birileri ise susacak altın ayaz kızı. Bil ki eğer susarsan araya bıraktığın boşluklardan ışık illaki dışarı sızar. İçinden taşacak onca şey varken kusurlarını gizlemen imkânsız. " Altın ayaz demişti bana. Nedendi? ... " Kusur gibi gördüklerin diyorum. Kafanda açtığın bir başkaları için savaşların sonucunda ortaya çıkan o leken. Hikâyen nasıldır bilemiyorum. Ama şunu unutma ki; her iz bir dokunuş, her dokunuş ise bir yeniden doğuştur. " ... " Seni burada kalıcı tutan nedir? " bir süre dövmesine baktıktan sonra bana başını kaldırırken hiç beklemediğim bir cevapla elini cebine atıp bir kolye çıkarmıştı. Ardından sol elimi kaldırarak kolyeyi avucumun içine bırakmıştı. Ve o sözleri kurmuştu bana. " Belki bir gün yine karşılaşırsak kendi içimdeki tutsaklığımı sana kırmak isterim. O yüzden bu kolyeyi o güne kadar boynunda sakla. Kolyeyi hiç çıkarma ki o gün geldiğinde seni kolyeden tanıyabileyim. " " Şimdilik kendine iyi bak ve kimseye bağlı kalma. " demişti...

Aşka inanmayan bir adamı inandırmak kolay mıydı? Peki ya aşktan korkan bir kadını cesaretlendirmek… Defne ve Levent’in aşkı yanlış anlaşılmalar arasında sıkışmış, kıskançlık ve öfkenin ördüğü duvarlarla sarılmıştı. Yine de gerçek bir aşk için her zaman çıkış vardı… Levent geçmişinden yaralı kalbini, çelik zırhların arkasına saklamıştı, ama Defne’nin zarif ruhunun çatlaklarından içeri sızmasını engelleyememişti. Defne ise Levent’in ateşinden köşe bucak kaçmış, ama saklanamamıştı. Bu bir adamın masumiyeti bulması, bir kadınınsa gerçek aşkı tanımasının hikayesi…

Aynı apartmanda yaşanan yasak aşk. Narsist doktor koca, kendisine aşık öğretmen. Üstelik bu iki adam, kardeş...

Formula1`in acımasız dünyasında karşı karşıya gelen iki pilot, rekabetle başlayan çekimin kendi kaderlerini nasıl değiştirdiğini fark etmek zorunda kalır. 🏁🏎️

Yıllar önce barış içinde olan bozkurtoğlu hanedanlığı ve çevikarslan hanedanlığı çevikarslan kralının bozkurtoğlu kralını öldürmesiyle düşmanlık başlatmış savaşa kapılar açılmıştır şimdi ise düşman olarak yetiştirlen intikam almaları istenen tahta çıkmaya çalışan krallık varisleri`nin yolları kesişmiştir ve varislerimiz düşmanlığın içinde aşkı bulmuştur Dikkat !!! Kitapta farklı çağlardan ögeler bulunmaktadır ve kitap tamamen kurgudan oluşmaktadır Ayrıca kitabımıma wattpaddende ulaşabilirsiniz Wattpad hesabım medine55 ♡Keyifli okumalar dilerim♡

Anne ve babasının pırıltılı şöhretinin gölgesinde, sevgisiz bir sessizlikle büyüyen Neva Karçin için kâbus, aile mirasının arkasındaki korkunç sırlarla başladı. O gün, Neva’nın ruhunda uzun süredir uykuda olan karanlık bir canavar uyandı ve genç kızın zihni tuzla buz oldu. ​Neva artık tek bir bedene üç farklı ruh sığdırmak zorundaydı: Neşeli, depresif ve hiddetli... Hayatı da içindeki kadınlar gibi paramparça olmuştu. Babası, imajı ve statüsü tehlikeye girmesin diye onu gizli malikâneleri olan Safir’e hapsettiğinde, senelerce sürecek esaret henüz yeni başlıyordu. Fakat Neva’yı zapt etmek ve dünyadan gizlemek imkansızdı. Neva, başına dikilen on altı gardiyanı da tek tek pes ettirmeyi başardı. Ta ki on yedinci gardiyan kapıdan içeri girene kadar: Fatih Çetiner. Ailenin tüm kirli işlerine ve geçmişin karanlık dehlizlerine vakıf sadık bir gölge olan Fatih, Neva’nın kaderini değiştirecek ona hem aşkı hem acıyı öğretecekti. Fatih, Neva`dan uzak durması gerektiğini bile bile ona daha sıkı sarılabilmek için ulaşılmaz ve soğuk zırhını çıkartabilecek miydi? Kendisine yaklaşan her insanı pençeleriyle söküp atan bu yaralı kız, geçmişin canlı şahidi olan Fatih’e gerçekten güvenebilir miydi? Romantizmi, gizemi, ihaneti ve intikamı tüm derinlikleriyle hissedeceğiniz; Neva ve Fatih’in bir günah kadar yasak aşkına şahitlik edeceğiniz tehlikeli bir oyun başlıyor.

"Bir krallığı yönetmek asalet ister, bir prensesi deliye döndürmek ise bir soytarının tebessümünde." Costascura Sarayı’nın mermer koridorlarında iki şey asla gizli kalmazdı: düklerin kılıç bileme sesleri ve tahtın arkasına gizlenmiş günahkar arzular. Veliaht Prenses Vespera, omuzlarında koca bir krallığın ağır yükünü taşıyan, zekasıyla generalleri dize getiren bir veliaht prensesti. Ren ise yüzündeki sahte boyaların ardında tehlikeli bir geçmişi, zümrüt yeşili gözlerinde ise krallığı ateşe verecek bir aşkı gizleyen çıngıraklı bir saray soytarısı. Aralarındaki çizgi kanla çizilmişti. Bir prensesin, sarayın maskaralığını yapan bir adama bakması en büyük ihanetti, cezası ise ölümdü. Ancak gururla örülen o aşılmaz saray duvarları, çıplak bir tenin dokunuşu ile sarsılmaya başladığında, Costascura için geri sayım başlamıştı. Sarayın en gizli sırlarını, dilsiz itiraflarını ve karanlık koridorlarda yankılanan o tekinsiz fısıltıları dinlemeye hazır mısınız? Toplanın öyleyse ve kalbinizin gizli günahlarına sımsıkı sahip çıkın. Çünkü Costascura’nın koridorlarında fısıltılar yükselmeye başladığında, o yaralı ruhların bu krallığı nasıl yakacağını anlatmak için Lady Blackthorn sizinle olacak.

Yarı tanrıça, yarı iblis. İki dünyanın da varisi ama hiçbirinin kızı değil. Liora, doğduğu andan itibaren bir savaşın ortasındaydı. Kanı iki düşman ırkı birbirine bağlarken, kalbi hiçbir yere ait olamadı. Ne tanrıçaların ışığı onu tamamen sahiplendi, ne de iblislerin karanlığı ona gerçek bir yuva sundu. Zarkon`un soğuk sarayında büyürken öğrendiği ilk şey şuydu: Duygular zayıflıktır. Sessizlik güçtür. Ve bazı sırlar asla gün yüzüne çıkmamalıdır. Ama gölgeler unutmaz. Geleceği gören bir kardeşin fısıltısıyla kader yeniden yazılmaya başlar. Kaçtığı topraklar onu geri çağırır. Zindanın kapıları aralanır. Ve geçmiş, gömüldüğü yerden yavaşça doğrulur. Bu bir güç hikayesi değil. Bu, ait olamamanın hikayesi. Çünkü bazen en büyük savaş, taht için verilmez. Bazen en büyük savaş, kendi kimliğin için verilir.

Birinin elleri kana bulanmış, diğerinin ruhu çoktan teslim olmuş. Biri sonu getiren bir cellat, diğeri o sona yürüyen bir kurban. Ama bu hikâyede kimin av, kimin avcı olduğunu sadece son perde söyleyecek. Adaletin sustuğu yerde, kanın ve gözyaşının başladığı noktaya hoş geldiniz.

Sorarlarsa bu hayatta en çok nereye ait hissettin? Cevabım tek olurdu: onun gözleri. Victoria Petrow, New York’un en güçlü mafya ailelerinden birinin tek prensesi. Bembeyaz saçları, gri-mavi gözleri ve inatçı ruhuyla herkesin dikkatini çekse de, kalbi hiç ummadığı birine aitti: ailesinin en büyük düşmanının oğluna. Elias Dimitri Carsin… Simsiyah gözleriyle insanın içine işleyen, soğuk, mesafeli ve tehlikeli bir adam. Kendi ailesine bile karşı duracak kadar acımasız, tek bir kadına sahip olmak için her sınırı çiğneyecek kadar tutkulu. Aralarında yıllardır süren kan davası, kurallar ve yasaklar vardı. Ama kalplerin sesi hiçbir kuralı dinlemezdi. O, onu dünyadan bile kıskanarak sahiplenmek istedi; o ise o gözlerin büyüsüne kapılıp esiri olmaktan korktuğu kadar çekildi. İki düşman aile, iki farklı dünya ve kontrol edilemez bir tutku… Siyah gözlerin derinliğine düşen bir kalp, sonunda kanı mı yoksa aşkı mı seçecekti?

Bazen kader, insanı kalbin ve aklın savaşı ile sınardı Kalp aşkı, akıl ise geleceği seçerdi. Solares Sistemi`nın beşinci gezegeninde beş krallıktan en güçlüsü olan Marosa Krallığı`nda katiller, dolandırıcılar ve hırsızlar orduya alınmak için, üç gruba ayrılan askeri tesislere gönderilirdi. Athena Valente`de on bir yaşındayken işlediği cinayetten dolayı bu kadere mahkumdu. Ama kendisini halktan gizlenen dördüncü grupta bulunca Solares`in kaderini değiştirmek için plan yaptı. Çünkü Athena, Solares Sistemi`nın zalim hükümdarı Noras tarafından aranan altı Pomiwa vârisinden biriydi ve damarlarında kadim hava elementi akıyordu. Noras ise yirmi yıl önce kehanette bahsedilen altı vârisi bulmalı ve tahtı için onları için yok etmeliydi. Çünkü altı vâris birleştiğinde Solares`in kaderi de değişecekti. Ancak Athena bir seçim yapmalıydı. Ya kalbini dinleyip aşık olduğu adamı seçecek, kimliğini sonsuza kadar saklayacaktı. Ya da aklını dinleyip isyanı seçecek, halkı zalim hükümdar kurtaracaktı. Ve bu seçim, Solares`in kaderini baştan yazacaktı. Kehanet der ki: Gezegenler sıralandı Pomiwa`nın varisleri yıldız ışığı ile kutsandı Şahitlik etti yıldızlar, vârislerin doğumuna Yazgı yazıldı, kehanet belirlendi Solares`e ikinci bir şans verildi Yıllar sonra altı varis birleştiğinde Solares kadim güçle sallanacak Zalim hükümdar devrilecek, halk özgür kalacak Ama... Halk, varislere ihanet ederse Pomiwa, ışığı ile Solares`e kıyameti tattıracak"

Tekrar o derin sesini duydum: "D mi, C mi?" "D olsun," dedim tekrar. Oyunun sonuna geliyorduk ve ben sınırlarımı sonuna kadar zorlamak istiyordum. "Vücudunda, dokunulduğunda kontrolünü tamamen kaybettiğin o gizli bölge neresi? Göstermeni değil, en ince ayrıntısına kadar tarif etmeni istiyorum," dedi.

"Biz o pırıltılı villaların aristokrat çocukları değildik. Biz, o salonları yakmaya gelen sokağın ta kendisiydik." Kanlarında yeraltının deli mirasını, ruhlarında ise sokağın o umursamaz arsızlığını taşıyan iki kardeş: Saye ve Karan Sancaktar. Biri dünyayı ateşe verse karşısına geçip sırıtan öngörülemez bir abi, diğeri ise en karanlık anlarda bile kimseye pabuç bırakmayan eyvallahsız bir kız kardeş. Kaçan şalterler, sökülen kapılar ve geçmişin ödenmeyi bekleyen leş borçları... İpler koptuğunda, o kasıntı aristokrat dünyası için oyun daha yeni başlıyordu. Kül ve barut kokan Sancaktar krallığına hoş geldiniz.

" Kıraç Abi" dedim onu biraz sinirlendirerek, boynunda ki damarları belirginleşmişti.İstediği mi aldığım için zevkle gülümseyip bana sinir ile bakan Kıraça baktım. "Bakalım altımda inlerken abi diye bilicek misin" NOT: KİTABIMA BENZER BİR ŞEKİLDE YAZIPTA ÇALAN KİŞİYİ HİÇ UYARMA`DAN DİREKT YASAL İŞLEM BAŞLATIRIM.... •UYGUNSUZ BÖLÜMLER İÇERMEKTEDİR!!!

Bir taç… bir krallık.. ve yasak bir aşk.