Her şey; hayattaki tek varlığımın, biricik kuzenimin öldürüldüğü gece başladı. Onu kanlar içinde yerde yatarken görüp yanına koştuğumda, vücudundan akan kanın sıcaklığına tezat buz kesen tenine ellerim temas ettiğinde atmayı bıraktı kalbim. Sonra evin içinde üzerime gelen katilini görünce iflas etti beynim. Bedenim kaskatı kesilip bir puttan farklı görünmediğinde kayboldu yaşam belirtilerim. Ölümle yaşam arasında sıkışıp kaldığım an, yaşamak isteyen kalbimin bir polisin kalbine sımsıkı sarılmasıyla başladı serüvenim. Onun güven veren ellerini tuttu ellerim. Umudun ışıltısını saçan gözleriyle buluştu gözlerim. Onun sayesinde güçlü olmak nedir bildi tüm benliğim. O beni sarıp sarmalarken saatleri esir eden bir psikopatla cebelleşti kaderim. RM1356DF

Sırtım duvarla buluştuğunda çektiğim acıyla ağzımdan ufak bir inleme çıktı. O ise tuttuğu kolumu bırakmayarak bir elini de duvara yasladı ve beni duvar ile arasına sıkıştırdı. Daha çok yaklaştı. "Ne yaptığını sanıyorsun?" Başımı boyunun uzunluğundan dolayı hafif yukarı kaldırarak gözlerine baktım. Hâlâ gülümsüyordu. Derin bir nefes alıp verdi.Daha sonra biraz daha eğilerek yaklaştı ve kalbim gümbür gümbür atmaya başlamışken kulağıma tek bir kelime fısıldadı. "Bekliyordum." Ürperdim.Resmen tüm vücuduma bir ürperti geldi.Onu benden uzaklaştırmaya çalıştım.Ancak kuvvetliydi ve bu göründüğü kadar kolay değildi. "Hâlâ direniyorsun.Biliyor musun Yeon Soo?Gerçekten seni bekliyordum.Keşke diyordum... Keşke Yeon Soo gibi cesur,korkusuz,asî ve tabii güzel birisi karşıma çıkıp bana diklense de hedefim olsa. Onunla oynasam. Biliyordum böyle olacağını. Senin dayanamayacağını ve kendini bana yem edeceğini. Şu an ne kadar mutluyum bilemezsin." Nefretle baktım gözlerine. "Asla senin oyuncağın olmayacağım!Boş yere ümitlenme." Bir kere daha kolumu tuttuğu elini bana doğru bastırdı ve sırtımı soğuk duvara sabitledi. "Göreceğiz Yeon Soo. Ancak elime düştün ve kolay kolay kurtulamayacaksın.Tıpkı şu an olduğu gibi." "Uzak dur benden!" "Artık bunun imkânı yok." Sabrımı taşırmayı başardı. Boşta kalan elimle kuvvetli bir şekilde kolumu tuttuğu elini tuttum ve sertçe kaldırdım.Ardından onu duvara yapıştıran taraf bu sefer ben oldum. O da bu hareketi beklemiyordu ve tıpkı az önce bende olduğu gibi hazırlıksız yakalandı.Rolleri değiştik.Az önce benim olduğum yerde Hyunjin,Hyunjin`in olduğu yerde de ben vardım. Çekik gözleri irileşti.Daha bir şaşkın bakıyordu şimdi.Bunu yapabileceğimi tahmin etmiyordu sanırım. "Ama kurtuldum Hyunjin.Tıpkı şu an olduğu gibi.Uzak dur benden..." ...

Yine saat gece yarısı olduğu için kimsecikler yoktu ortada. Asansör için köşeye döneceğim sırada duyduğum seslerle korkarak hemen geri çekildim. Duvara yaslandım. Gece gece 2 erkek görmek korkutmuştu. Ah, oysa hastanedeyim. Neden korkuyorsam? Kendimi toplayıp çıkmak için hamle yaptım. Ancak bu sefer duymuş olduğum kelimelerin beni ilgilendirdiğini anlayarak yeniden duvara yapıştım. Kulaklarımı kabartıp onları dinlemeye başladım. Nefes nefese bir genç, sırtı bana dönük olan gencin önünde, elleri dizlerinde hem soluklanıyor hem de anlatıyordu. "Kameralara bakamadık. Bakamayız da. İçerideki güvenlikler sağlamlar. Koca hastanede nasıl arayacağız o kızı? Ben yüzünü de görmedim. Onu bir tek sen gördün." Sırtı bana dönük olan genç sinirlendi. "O kızı ne olursa olsun bulmalıyız. O defteri almamız lâzım." Karşısındaki onu onaylayarak başını salladı. O genç, bir kere daha söze girdi. "Bulduğunda yaşatma. Defterdekileri okumuş olma ihtimalini göz ardı edip kendimizi riske atamayız." Korku içerisinde gözlerimi irileştirdim. Boşta olan elimi ağzıma kapattım. Defter... Kız... Bahsettikleri kız bendim! Resmen öldürme emri vermişti bu manyak! Minho... Ya ona bir şey yapmaya kalkarlarsa? Defter odadaydı. Ya defteri bulurlarsa ve Minho`nun okuduğunu düşünüp onu öldürürlerse?Hayır! Arkama döndüm ve temkinlice çekilip bir müddet sonra hızla koştum. İlerideki merdivenlere yönelip birer birer çıkmaya başladım. Bacaklarım şimdiden iflas etmişti. Odanın olduğu kata çıktığımda artık bacaklarımı hissetmiyordum. Sadece burnumdan nefes almak yetmiyor, ağzımdan da nefes alıyordum. Kalbim ağzımda atıyordu. Az kaldı diye içimden kendimi tembihleyerek yine hızlandım. Odaya âdeta dalarak girince Minho yatağında hızla doğruldu. Beni, daha doğrusu hâlimi görünce yüzü düştü. "Jae Hee! Ne oldu?! İyi misin?!"diye sordu. Korkuyla yanına ilerledim. Yatağın başına gelerek dizlerimi kırdım. Ellerimle yatağın kenarını tutunup düşmemek için destek aldım. Minho endişeyle bana bakmayı sürdürüyor ve benden bir cevap bekliyordu. Panik yüzünden ağlamaklı çıkan sesimle anlatmaya başladım. "Minho polisi aramalıyız! Sanırım başımız dertte. Hatta ben! Benim başım dertte. Gitmeliyim buradan!" "Jae Hee sakin olup neler olduğunu anlatır mısın?" "Minho defter! Defterde her ne varsa hiç iyi şeyler değil! Beni ve defteri arıyorlar! Aşağıda onları konuşurken duydum. Beni... Defterdekileri okuma ihtimaline karşı öldüreceklerini duydum! Sadece beni hatırlıyorlar. Seni de riske atamam!" "N-ne diyorsun sen Ja Hee? Dur bekle! Kuzenim polis benim. Onu arıyorum hemen. Hiçbir yere gitmek yok. Seni bırakmam." Güzel gözleri bu sefer güven vermek istercesine bakıyordu gözlerime. Ayaklarını sarkıtacağını anladığım an ayağa kalktım. Ayaklarını sarkıttı ve terliğine ayaklarını geçirerek leptobunun yanında olan telefonunu eline aldı.  Hızla birini aradı. Çok geçmeden çağrısı cevaplandı ve konuşmaya başladı. "Hyunjin! Acilen hastaneye gelebilir misin? Ama çok acil. Ölüm kalım meselesi. Gelince görüşürüz. Tamam, bekliyorum. Lütfen çabuk ol." Telefonu kapatıp eski yerine koydu. Yavaş adımlar atarak karşıma geçti. Gözleri bu sefer âdeta yalvarıyordu. "Ağlama ne olur? Seni böyle görmek istemiyorum." Ağlıyor muydum? Ellerimi yanaklarıma attığımda hissettiğim ıslaklıkla ağladığımı fark ettim. Hemen ellerimin tersiyle yanaklarımı, gözlerimi sildim. Uzun koltuğun karşısındaki orta sehpanın üzerine koyduğum defteri elime aldım. Yeniden Minho`nun karşısına geçtim. "İçinde bu kadar önemli olan ne var bilmiyorum. Ama cebimden çıkan not şaka değildi. O çocuğa bir şey olmuş mudur Minho? Bana çarptıktan sonra gözlerime yalvarırcasına bakmıştı. O bakışlar... O not... Bunu nasıl şaka zannedebilirim ben? Ya ona bir şey olduysa?" "Korkma Jae Hee, hiçbir şey olmayacak." dediği anda kapı tıklatıldı. Korkuyla ikimiz de kapıya baktık. Kapının arkasından biri seslendi. "Müsait misiniz efendim, girebilir miyim?!" Bu ses aşağıda bana sırtı dönük olan, öldürülmem için emir veren kişinin sesiydi! ... SL6802VW

Yeji, Seungmin`e göre görüp görebileceği en nazik ve güzel kızdı. Eh, tabii böyle düşünen tek Seungmin değildi, Yeji`nin nazik ve kibar davranışları, benzersiz güzelliği Hyunjin’i de etkilemişti ve Seungmin bu durumdan kesinlikle memnun değildi! ⋆.𐙚 ̊

İki idol, farklı gruplarla çıkış yapmış idoller. Ama stajyerlik dönemleri ve çalıştığı şirket aynı olan iki idol. Stajyerken birbirlerine aşık olan ama çıkış yapmak için şirketin katı kurallarına uyan ve ayrılan iki idol. Bir iş birliğiyle yeniden karşılaşırlar. ‼️BU KİTAP TAMAMEN KURGUDUR.HİÇ BİR İDOL VEYA KURUM İLE İLGİSİ YOKTUR‼️

Sevgilisi olan iki oğlan ve aralarındaki o yakınlığa koyamadıkları isim. "Kıskanıyorum seni ve sen beni kıskandırmak için her lanet olası şeyi deniyorsun!" -Hyunlix

Masum bir çocuğun babasının borcu olan köklü bir Mafya ailesinin genç oğlu borçlarını kapatması için bu masum çocuğu kendi için istiyor...

Luna için bu sadece sıradan bir uçuş olacaktı; cam kenarında oturup kulaklığını takacak, kimseyle konuşmadan saatlerin geçmesini bekleyecekti. Ama uçağa bindiğinde yan koltuğuna oturan kişi, hayranı olduğu grubun lideri Bang Chan çıkınca her şey bir anda değişir. Kalbi hızla atarken tek bir soru aklından çıkmaz: Bu gerçekten sadece bir tesadüf mü… yoksa hayatının en beklenmedik hikâyesinin başlangıcı mı? Bazen kader, en büyük sürprizini tam yan koltuğuna oturtur. ✈️

Merhaba arkadaşlar bu benim ilk kitabım eğer okunması çok olursa başka kitaplar da gelir ❤️❤️❤️

Minsung,Hyunlix,SeungChan,Jeongbin 1950 22 Haziran… Her şey değişmeden herkesin hayatının beklide içine edecek ama vatan uğruna değecek olan savaştan üç gün önce… Chan,Minho,Changbin,Hyunjin,Jisung,Felix,Seungmin,Jeongin Hepsi Türk askeri… Atam’a ve askerlerimize saygım sonsuz 1950-1953

Yoongi ilk başta çok farklı görünüyordu, öğrencisinin gözlerine baktı ve dudaklarına yaklaşıp fısıldadı." Bana ne zaman teslim olacaksın Jimin." ~jiminie

M:İlacımı getirir misin J:Tabi ki...

Diziden uyarlanmıştır Fan-fic`tir. Bölümler belli momentlar içerir. Örneğin: isfad kavgası, isfad ayrılık, sarılma sahnesi gibi. Eğlencesine yazıyorum, ciddiye almayın<3

5. Sınıfta hogwarts a giden Ross gelmiş geçmiş en büyük büyücülerden biri olan Gallert Grindelwald un kızı

Gökten düşmüş bir melek miydi yoksa hayatta kalamaya çalışan içten içe bir şeytan mıydı,hangi yanı baskın gelecekti,bu yolda kimler feda edilecekti?

Yoon-gi oğlunu kumarda satan bir baba,peki kime nasıl satacak?

" Sen bana inanmamayu seçtun. " Fadime Koçari & İso Furtuna

Jisung ailesi tarafından Minhonun da üvey olduğu aileye satıldı! Omegaverse Minsung ve Hyunlix

Çok sıkıldım diziden o yüzden kendim yazıyorum

Jeon junkook`un liseden beri sevdiği asker olan eşi kim Taehyung`un öldüğünü duymasından 3 yıl geçmesinin üstünden eşini görmeyi beklemiyordu.

Malfoy ve Black iki ezeli rakip ve birbirlerinden nefret eden iki küçük çocuktur. Black`in 4. Sınıfta Harry`nin yerine arayıcı olmasından sonra Malfoy ve Black daha fazla vakit geçirmeye başlayınca ikisi de gerçekten birbirlerinden nefret edip etmediklerini sorgulamaya başlarlar.

"ama bana bakma öyle, sakin ol ve birşey söyle..." "Ama çok güzelsin Jis" "Minho şarkı söylüyorum kafanı sikeyim"

Taşacak bu deniz fanfic

Ben sena 17 yaşında lise sona gidiyorum bir yayıncıya platonigim o benim varlığımdan bile haberdar değil neyse yayına bakalım

İso ve Fadime ezeli ebedi iki düşman köyün gençleri bunların zorla evlenmesi ve zoraki evliliğin aşka dönüşmesi