ÖLÜM

Aden karakteri ama siz hayal ettiğiniz gibi devam edebilirsiniz ;)

"Beni hiç bırakmayacaksın değil mi Miran?"

"Seni yaşadığım sürece bırakmıycam küçük kız. Uzaktan da olsa bırakmıycam peşini"

Siyah gözlere bakmaya devam ediyordum. Beni kendine çeken bişey vardı gözlerinde ama anlamıyordum ne olduğunu. Mine kolumdan tutarak beni sarstı. Ona doğru zorlukla döndüğümde bana dikkatlice bakıyordu.

"Ne oldu Aden, nereye daldın?" Kafamı çevirip tekrar onun olduğu yere baktım ama yoktu. Gitmişti. Belki de gerçekten orada değildi bilmiyorum ama gerçek gibiydi.

"Mine, gidelim" dedim aceleyle ve arabaya bindim. Mine de bindiğinde eve doğru sürmeye başladı. Arada bana bakışlar atıyordu ama konuşmuyordu. Biliyordu çünkü sorsada söylemezdim. Bi süre sonra araba benim evimin önünde durduğunda etrafında korumalar olan villaya baktım. Orası kimisine göre çok güzel ve saray gibi bir yerdi ama benim cehennemim olmuştu. Mineye teşekkür ettikten sonra arabadan indim ve eve doğru gittim. İçeriye girdiğimde içerinin çok kalabalık olduğunu ve ağlama seslerinin geldiğini fark ettim. Yavaş adımlarla salona doğru yöneldim. Kapının eşiğinde durup içeriye baktığımda cenaze varmış gibi simsiyah giyinen kadınlar ve ağlayarak her yeri birbirine katan halamı gördüm. Bir anda herkesin gözleri bana döndü daha sonra annem hışımla yanıma gelip kolumu sıkıca tuttu.

"Nerdesin sen?!" Kulağımın dibimde bağırdığında kendimi geri çekmeye çalıştım ama olmadı. Halam sıkıca tutmuş bırakmıyordu.

"Hala, hastanedeydim" dedim. Sesim kısık çıkmıştı. Duydu mu bilmiyorum ama tekrar beni sarstı. Sanki beni kendime getirmeye çalışırmış gibi.

"Baban öldü senin. Sen hâla hastane derdindesin." Dedi ve ağlayarak yere çöktü. Duyduğum şey doğru muydu? Baba dediğim ve ölümüm olacağına inandığım adam ölmüş müydü? Ev gerçekten cenaze evi miydi? Neydi bu bi çeşit şaka falan mı? Ben o damın ölceğine asla inanmadım hâlada inanmıyorum.

"Yalan söylüyorsun" dedim halama doğru. İçerideki kadınlar meraklı gözlerle bana bakıyordu. "Yalan söylüyorsun, ölmez o kurtarmaz beni kendisinden anne! Yalan söyleme bana. Geri gelcek ve beni yine dövcek dimi, tepkimi ölçmek için yapıyosunuz bunu!" Dedim bağırarak. Hayır öldüğüne üzülmemiştim ama mutluda olmamıştım. Aradaydım. Arada kalmıştım. Etrafımdaki insanlara baktığımda doğru olduğunu anladım. Ölmüştü. Kurtulmuştum. Bitmişti. Bitmişti dimi. Koşarak odama çıktım ve kapımı kilitledim. Mineyi aradım. İkinci çalışta açtı telefonu.

"Efend-"

"Ölmüş" diye bağırdım sözünü keserek. "Ölmüş Mine. Bitti inanabiliyor musun?"

"Kim öldü Aden?" Dedi endişeli bi sesle.

"Babam ölmüş. Bitti artık. Cellatım öldü. Benden önce öldü. Ama intikamımı alamadım Mine. Alamadım. Beklemedi beni." Dediğimde Mine büyük bi nefes verdi.

"Kapat telefonu Aden. Geliyorum" dedi. Telefonu kapattım ve yatağımın yanına çöktüm.

Bitmişti. Bitmişti her şey. Ama ya ondan kalanlar. Ondan kalanlara ne olcaktı. Nasıl yaşayacaktım ben o izlerle. Her baktığımda onu hatırlayacağım izlerle. Bilerek gitmişti.

Arkasında her gün ona nefret kusacak izli bir kızın çekeseği acıları bilerek gitmişti...