Serttir, memleketi gibi serttir. Sessizdi, az konuşur ama çok şey anlatırdı. Elleri kan gözleri acımasızdı... Bu sert ve acımasız komutan benim çocukluğumdu. Bakışlarıyla eziyordu herkesi. Adı her yerde geçiyordu. Geçmişim olan adam, geçmişi olan kadını tek bir bakışta tanıdı, oysa çocuktum onda ben nasıl tanıyabilirdi ki?

Kaçmak bazen bizi doğru yere götürmek demektir. Peki ya onların kaçtığı şey neydi? Peki biz nereden kaçıyorduk? "Bana, güvenmekten başka çaren yok." "Sana, güvenmekten başka çarem yok."

Bir yıkılış, bin diriliş demekti. Ben kendimi İstanbul`da tek başıma ararken bir anda sessizce gelip yanan umut ışığım beni bulmama neden olmuştu. "Sen benim sessiz umut ışığımsın."

Calira, dört duvarın ardında kendi kaderinden uzak yaşayan bir kızdı, yaşı on sekise vardığında sırtında parlayan dövmenin iziyle nereye ait olduğunu bilir. İçinde filizlenen ateşim gücü yüzünden onu öldürmeye çalışan kişilerin elinden kaçmayı başarır. Ölüm ona yaşam kadar yakın ve uzaktı. Calira güneşin lânetini yok edebilecek mi yoksa annesi gibi güneşin yok oluşuyla ölüme mi mahkûm edilecekti? Her şey sadece ortaya konan savaşa bağlıydı.